ابوالحسن علی واحدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دانشمند مسلمان
سده پنجم هجری
نام: ابوالحسن علی واحدی نیشابوری
عنوان: ابوالحسن واحدی
زادروز:
درگذشت: ۴۶۸قمری
منطقه: نیشابور
مذهب: سنی شافعی
زمینه‌های فعالیت: حدیث، تفسیر قرآن، ادبیات عریی، زبان و لغت شناسی

ابوالحسن علی واحدی نیشابوری محدث، مفسر قرآن، زبان شناس، دانشمند مسلمان و یکی از مهم ترین مدرسین نظامیهٔ نیشابور در سده پنجم هجری قمری بود.


واحدی را از نویسندگان مهم و امام عصر خود در ادبیات، تفسیر، حدیث، فقه و نحو دانسته‌اند. وی همانند معمول همان زمان برای آموزش به شهرهای عراق، شام و حجاز مسافرت داشته‌است. او دانش تفسیر قرآن از ابواسحاق احمد بن محمد بن ابراهیم ثعلبی یاد گرفت. از ابوطاهر بن محمش و قاضی ابوبکر حیری و ابوابراهیم اسماعیل بن ابراهیم واعظ و محمد بن ابراهیم مزکی و عبدالرحمان بن حمدان نصروی و احمد بن ابراهیم نجار و دیگران حدیث شنید. ابوالحسن واحدی در سال ۴۶۸ یا ۴۶۹ هجری قمری در نیشابور درگذشت.

آثار و نوشته‌ها[ویرایش]

آثار او به زبان عربی است.

  • تفاسیر سه‌گانهٔ قرآنی: «البسیط»، «الوسیط» و «الوجیز» که به «الحاوی لجمیع المعانی» موسوم و به «تفسیر واحدی» معروف است؛
  • « اسباب النزول» یا «اسباب التنزیل»؛
  • «الدعوات والمحصول»؛
  • «المغازی»؛
  • شرح «دیوان» متنبی؛
  • «الاغراب فی الاعراب» یا «الاعراب فی علم الاعراب»، در دانش نحو؛
  • «تفسیر النبی (ص)»
  • «نفی التحریف عن القرآن الشریف»
  • «التحبیر فی شرح الاسماء الحسنی» یا «التنجیز فی شرح اسماء اللَّه الحسنی».

منابع[ویرایش]

  • دانشنامه تاریخ ادبیات عربی، از عمر فروخ، چاپ قاهره جلد ۳
  • معجم‌المؤلفین (۲۷ -۲۶/ ۷)
  • تاریخ ادبیات در ایران (۲۶۰/ ۲)