ابوحاتم سجستانی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سهل بن محمدبن عثمان بن یزید سجستانی، معروف به ابوحاتم سجستانی از بزرگان علم وادب، فقه، حدیث و لغت دوران خویش در سیستان بوده است. وی از شاگردان ابوزید بلخی و ابو عبیده و اخفش بوده است.
ابوحاتم مولف کتب بسیاری در علم صرف و نحو لغت و شعر است.از شاگردان وی نیز به محمدبن جریرطبری میتوان اشاره نمود که علم حدیث را نزد ایشان فراگرفته است.
ابوحاتم رسالهای در رسمالخط قرآن نگاشته است که امروزه بخشهایی از آن موجود است. همچنین خط عربی کمکم طی چند سده از «کوفی اولیه» به «نسخ» که امروزه قرآن را بدان مینویسند، دگرگونی یافت.[۱].
تالیفات [ویرایش]
- الصیر
- المذکر و المونث
- الشجر والنبات
- المقصور و المعدود
- الشوق الی الوطن
- النحل والعسی
- والفرق بین الادمین و بین کل ذی روح
- العمرین (کمبریج انگلستان)
- الوحوش
- الهمزه
منابع [ویرایش]
- کتاب علما و دانشمندان سیستان - سید باقر حسینی - ناشر روابط عمومی دانشگاه زابل
- ↑ تاریخ قرآن، محمود رامیار، صص ۵۲۷ تا ۵۴۸
