ابن حجر عسقلانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابوالفضل شهاب‌الدین احمد بن علی بن محمد الکنانیّ العسقلانی (۷۷۳-۸۵۲ هَ. ق.) معروف به اِبن‌حَجَر عَسقلانی کِنانی مصری، از علمای بزرگ حدیث و فقه شافعی، مورخ، و کتابدار. اصل وی از قابس تونس است لیک برخی اعضای خانوادهٔ وی به عسقلان فلسطین سفر کردند اما وی خود در قاهرهٔ مصر زاده شد.

نخست به ادبیات و شعر علاقه‌مند شد و سپس به حدیث روی آورد. ابن حجر در فقه، حدیث، و تفسیر تبحّر داشت. در ۸۱۱ ه.ق وظیفه افتاء در دارالعدل به او محول گردید. ابن حجر علاوه بر فتوی به ایراد خطبه در مساجد مصر نظیر جامع الازهر و جامع عمرو بن عاص نیز می‌پرداخت. وی در ۸۲۷ منصب قاضی‌القضاتی یافت، با این صفت پیوسته به تدریس مشغول بود. از جمله وظایف ابن‌حجر، کتابداری کتابخانه مدرسه محمودیه بود که نفیس‌ترین کتاب‌ها را داشت و این کتاب‌ها را قاضی برهان‌الدین ابراهیم‌بن عبدالرحیم ابن‌جماعه جمع کرد.

پدر وی نورالدین علی نیز عالم شافعی و شاعر بود.

آثار وی پیرامون حدیث، مصطلح‌الحدیث، تفسیر، رجال و فقه است. تألیفات وی بیش از یکصد و پنجاه عدد است ازجمله: الاصابة فی تمییز الصحابه و فتح الباری فی شرح البخاری. کتاب لسان المیزان ابن حجر در بین شیعه معروف است چراکه او از معدود علمای اهل تسنن است که ماجرای سقط جنین فاطمه دختر پیامبر را نقل کرده‌است.

شاگرد وی سخاوی کتابی ضخیم در ترجمه حال او به نام «الجواهر والدرر فی ترجمة شیخ الإسلام ابن حجر» به رشته تحریر درآورده‌است.

ایشان در زمینه رجال بسیار سخت گیر بوده.تا حدی که اﯾﺸﺎن ﺑﺴﯿﺎري را ﻣﻦ ﺟﻤﻠﻪ اﺑﻮ داود ﻃﯿﺎﻟﯿﺴﯽ ردﮐﺮده.ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮﺛﻖاﺳﺖ[۱]

منابع[ویرایش]

  1. پوسایی, سید محمد باقر. اثبات شهادت حضرت زهرا به روایت سلیم بن قیس هلالی. صفحه 19: اﺻﻔﻬﺎن: ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت راﯾﺎﻧﻪ ايﻗﺎﺋﻤﯿﻪ اﺻﻔﻬﺎن, 1392.