تاریخ طبری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

تاریخ الرسل و الملوک يا تاریخ الامم والملوک معروف به تاریخ طبری کتابی است نوشتهٔ محمد بن جریر طبری. طبری این کتاب را پس از پایان تفسیر قرآنش تألیف نمود. این کتاب، تاریخ را از زمان خلقت شروع کرده و سپس به نقل داستان پیامبران و پادشاهان قدیمی می‌پردازد. در بخش بعدی کتاب طبری به نقل تاریخ پادشاهان ساسانی می‌پردازد، و از آنجا به نقل زندگی پیامبر اسلام، محمد می‌پردازد. در این کتاب وقایع پس از شروع تاریخ اسلامی (مقارن با هجرت به مدینه) به ترتیب سال تنظیم شده و تا سال ۲۹۳ هجری شمسی را در بر می‌گیرد.^[۱]

تاریخ طبری دارای ۱۶ جلد و مرجع عمده تاریخ ایران تا اول سده چهارم هجری است، همچنین این کتاب مأخذ عمده تمام کسانی واقع شده‌است که بعد از طبری به تألیف تاریخ اسلام اهتمام ورزیده‌اند. ترجمه تاریخ طبری را محمد ابن محمد بلعمی ترجمه و تلخیص کرده‌است.

[ویرایش] منابع استفاده شده

شیوه نگارش تاریخ طبری، روش گرد آوری نقل قول‌ها بوده است، اما اینکار بی‌هیچ گزینش صحیحی صورت گرفته است تا جایی که نقل قول‌هایی از اشخاصی چون سيف بن عمر در آن به چشم می‌خورد که مورد رد بسیاری از محققان قرار گرفته است.^[۲]

منبع طبری برای دوران زندگی محمد، مورخین اهل مدینه قرن هشتم میلادی بود. نگاه تاریخی این دسته از مورخین به محمد نگاهی دینی بود و محمد را پایان خط و اوج تاریخ پیامبران الهی میدیدند. البته تاثیرات فرهنگ قبل از اسلام نیز در نوشته‌های این مورخین ملاحظه می‌شود. ^[۱]

[ویرایش] پانویس

[ویرایش] پیوند به بیرون

• تاریخ طبری در دانشنامه جهان اسلام