ابن خالویه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ابوعبداﷲ حسین بن احمد بن خالویه (درگذشته ۳۷۰ ه.ق.) از نحوشناسان و دستوردانان زبان عربی اهل همدان ایران و شیعه مذهب بود. شرح حال او را در عموم کتب معتبر رجال میتوان یافت. ابن خالویه در سال ۳۱۴ قمری پس از رسیدن به سن رشد برای تکمیل تحصیل و آموختن فنون مختلف دانش وارد بغداد شد و با بزرگان اهل علم در هر فن ملاقات نمود و از محضر هر یک بهرهٔ علمی گرفت. از آنجا به شام رفت و سپس به حلب رفت و در آن دیار متوطن شد. در حلب کار وی بالا گرفت و در فضل و دانش شهرهٔ آفاق شد و در همهٔ علوم سرآمد گردید. علمای هر دیار از اطراف و اکناف عالم برای استفاده از محضر او به شهر حلب کوچ میکردند. او به سال ۳۷۰ درگذشت و در همان شهر به خاک سپرده شد.[۱]
[ویرایش] نوشتارها
- إعراب ثلاثین سورة من القرآن.
- الالفات.
- الحجة فی القراءات السبع.
- لیس فی کلام العرب.
- رسالة فی أسماء الریح.
- شرح دیوان ابوفراس حمدانی.
- شرح مقصورة ابن درید.
- مختصر فی شواذ القرآن.
- کتاب الاشتقاق.
- کتاب الجمل در نحو
- کتاب اطرغش در لغت
- کتاب المبتدی
- المقصور والممدود
- المذکر و المؤنث
- کتاب لیس. (ابن الندیم)
[ویرایش] پانویس
[ویرایش] منابع
- درخشان، مهدی. بزرگان و سخن سرایان همدان، جلد اول، بعد از اسلام تا ظهور سلسلهٔ قاجار. چاپ اول. تهران: انتشارات اطلاعات، ۱۳۷۴.
- لغتنامه دهخدا: ابن خالویه.
