زبان‌های هندوآریایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زبان‌های هندوآریایی
Indic
پراکندگی جغرافیایی: آسیای جنوبی / مجموع سخنوران =بیش از ۱.۳۵ میلیارد در 7 کشور
خانواده زبان: Indo-European
نیا-زبان: Proto-Indo-Aryan
تقسیمات:
زبان‌های هندوآریایی
زبان‌های هندوآریایی
زبان‌های هندوآریایی
زبان‌های هندوآریایی
(the NW, W, C, and E zones all include languages traditionally counted as dialects of Hindi)
ISO 639-5: inc
Major Indo-Aryan languages.png
نقشه ۱۹۷۸ پراکندگی جغرافیایی اصلی زبان‌های هندوآریایی نمایش می دهد. (زبان اردو is included under Hindi. زبان رومانی، زبان دومری, و Lomavren are outside the scope of the map.) Dotted/striped areas indicate where چندزبانگی is common.

     زبان‌های هندی      زبان‌های داردی      زبان‌های هندوآریایی      زبان‌های هندوآریایی      زبان‌های هندوآریایی      زبان‌های هندوآریایی

     زبان‌های هندوآریایی

زبان‌های هندوآریایی زیرشاخه‌ای از زبان‌های هندوایرانی است.

به عنوان شرقی‌ترین گروه در زبان‌های هندواروپایی، زبان‌های هندوآریایی توسط حدود پانصد میلیون نفر صحبت می‌شود. متکلمان این زبان‌ها در کشورهای هند، پاکستان، بنگلادش، نپال، و دیگر نواحی هیمالیا، و نیز، در سریلانکا جمع شده‌اند.

تاریخ[ویرایش]

تاریخ پیدایش و گسترش زبان‌های هندوآریایی را دانشمندان به سه مرحله به‌صورت زیر تقسیم کرده‌اند:

  • هندوآریایی کهن، که از حدود ۱۵۰۰ قبل از میلاد شروع شده، و تا حوالی ۶۰۰ قبل از میلاد ادامه پیدا کرده است
  • هندوآریایی میانه
  • هندوآریایی نو. زبان‌هایی مثل هندی، بنگالی، زبان سرائیکی و مراتی از جملهٔ زبان‌هایی هستند که در طی این مرحله هویت‌های متمایز به‌خود گرفته‌اند.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. The World's Major Languages, p. ۴۷۰

منابع[ویرایش]

  • Comrie, Bernard (ed), The World's Major Languages, Oxford University Press, 1990. ISBN 0-19-506511-5