جوشقان و کامو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کامو و جوشقان
کوشکون و کومو
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان اصفهان
شهرستان کاشان
بخش قمصر
نام(های) قدیمی جوشقان قالی،کامو
سال شهرشدن ۱۳۸۰
مردم
جمعیت ۶۸۰۰ نفر
جغرافیای طبیعی
مساحت ۴۷۶ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا ۲۳۴۵ متر
اطلاعات شهری
شهردار سیدمحمود عبادی[۱]
ره‌آورد قالی، سفره، گلاب،
گردو، انگور
وبگاه http://joshaghan-kamo.ir

جوشِقان و کامو یکی از شهرهای استان اصفهان در مرکز ایران است.

این شهر با جمعیت ۵۵۰۴ نفر (برآورد ۱۳۷۵خ.) (۶۸۰۰ نفر: برآورد ۱۳۸۱) در بخش قمصر شهرستان کاشان و در دامنه کوه کرکس قرار دارد.

جوشقان و کامو در ۶۰ کیلومتری کاشان و ۹۰ کیلومتری اصفهان قرار گرفته‌است. این شهر از ادغام سه روستای جوشقان ، کامو و چوگان تشکیل شده‌است و شهرداری این شهر در ۲۳ اسفند ۱۳۸۰ آغاز به‌کار کرد. آب و هوای این شهر، سرد و معتدل است.

دو کوشک (کاخ) در جوشقان وجود داشته‌است، یکی در جنوب روستا و دیگری در شمال آن. نام این روستا نیز کوشکان (به تلفظ محلی: کوشکون) است که با نگارش عربی‌وار ملایان به صورت جوشقان درآمده‌است. نام کامو نیز از کام‌آو (کام آب=دهانهٔ آب) ریشه گرفته‌است.نام چوگان برگرفته از ورزش باستانی چوگان بازی است .

اقتصاد و دیدنی‌ها[ویرایش]

به باور آرتور پوپ در کتاب هنر ایران، جوشقان در روزگار صفوی مرکز کارگاه‌های سلطنتی بافت بوده‌است. از حدود ۱۵۰ قالی نفیس ایرانی که او در کتابش معرفی کرده، ۳۶ نمونه آن جوشقانی است.

از کشتزارهای جوشقان ، کامو و چوگان هر ساله ۵۰۰ تن گل محمدی به‌دست می‌آید و به خاطر هوای خوب آن بوته‌های گل محمدی تا ۶۰ روز گل دارند. دشت‌های کامو نیز از چراگاه‌های خوب ناحیه مرکزی ایران است. گلاب به دست آمده گاه به خارج از کشور هم صادر می‌شود. انگور و کشمش از دیگر محصولات این شهر است. در این شهر درختان گردوی ۲۰۰ساله‌ای وجود دارد که محصول فراوانی هم می‌دهند. این شهرستان 5امامزاده دارد: «قاسم» و «محمد» در جوشقان و «محمد» و «عبدالله» و «سید حاجی » در کامو.

قلعه دز و قلعه میرزا حسن خان و سراه عبدالله کامو و منزل حاج علی عباس در کامو از آثار دیدنی آن است. از بزرگان این شهر می‌توان به میرعلاءالدین اشاره کرد که بقعه‌اش هنوز پابرجاست.همچنین روستای چوگان که هم اکنون بخشی از شهرستان جوشقان کامو است مهد ورزش باستانی چوگان بازی در گذشته های بسیار دور بوده است که اکنون نیز بقایای دشت وسیعی بنام اسب ریز در بین دو روستای کامو و چوگان وجود دارد . سنگ‌های بنای میدان آزادی تهران همه از کوهی در جوشقان کنده شده‌اند.

احداث بلوار اصلی جوشقان، خیابان باهنر، خیابان شهیدآوینی، کتابخانه و مجتمع فرهنگی، و مصلای جدید نماز از طرح‌های در دست اقدام در جوشقان و کامو هستند.

فرهنگ[ویرایش]

در کامو، ۳۵ روز پیش از نوروز، روز اول سال است. در میان کامویی‌ها رسم است که مردان در این روز به زنان هدیه‌ای بدهند که به آن «اسفندی» می‌گویند. این رسم مشابه رسم هدیه روز والنتین است. از جشن‌های دیگر محلی جشن «قوچ پاجن» (قوچ (گوسفند نر) و پازن (بز نر)) است. در این جشن مردم به شاخ قوچ‌ها انار می‌آویزند تا بره‌های بیشتری به‌دنیا آورد.

شیرینی بومی برشتوگ نام دارد. قالی و سفره‌بافی از صنایع دستی اصلی محل (بوده)است. سفره های کامو شهرت جهانی داشته و در رده گرانترین دست بافها محسوب می شود.

زبان مردم کامو از گویش‌های ایرانی مرکزی ویا به قول خودشان، رایجی، است.

تمامی افراد از کوچک به بزرگ حتی کسانی که سالیان دراز در خارج از محل بوده و با زبان فارسی صبحت می‌کنند هنگامی که وارد وطن خود می‌شوند با زبان محلی تکلم می‌کنند.

ادوارد براون انگلیسی که در زمان ناصرالدین شاه قاجار در تاریخ چهارم اکتبر 1887 میلادی تا سپتامبر 1888.م به صورت یک جهانگرد به ایران آمده و کتابی به نام «یکسال در میان ایرانیان» را به رشتة تحریر درآورده هنگام عبور از کاشان به اصفهان توقف کوتاهی در روستای «قهرود» کاشان وقاع در سی کیلومتری شمال کامو داشته و تحقیق مختصری را در مورد این زبان انجام داده است.او می‌نویسد:

«راجع به مبدأ و چگونگی پیدایش این زبان از مردم سؤال کردم ولی آنها نتوانستند جوابی به من بدهند و همین قدر گفتند که فارسی قدیم است. در ایران فارسی قدیم به تمام لغات و ریشه‌هایی اطلاق می‌شود که در زبانهای پهلوی جدید و پهلوی قدیم و ریشه‌های سانسکریت وجود داشته است. اما این زبان محلی یک رشته زبان تقریباً مستقلی است که در قسمت مهمی از ایران و با تغییر لهجه متداول می‌باشد و زبان نطنزی همین زبان است. این زبان همچنین با زبان زردشتیان یزد و کرمان قرابت زیادی دارد.»

در قدیم[ویرایش]

فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۳ می‌نویسد: جوشقان قصبه مرکزی دهستان تابع بخش میمه شهرستان کاشان و به جوشقان قالی معروف است. جوشقان میمه را بواسطه معروفیت قالی آن جوشقان قالی مینامند. این قصبه در ۱۸ هزارگزی شمال میمه واقع و دارای ۲۷۶۶ تن جمعیت است. آب قصبه از ۷ رشته قنات و رودخانه کامو تأمین می‌گردد. محصول عمده آن غلات، حبوبات، انگور و سیب زمینی و میوه‌جات سردسیری و لبنیات و صنایع دستی قالی بافی بدون نقشه و کرباسبافی است. قالیهای نقش جوشقان در کشور معروف است. خط تلفن کاشان به میمه از این قصبه میگذرد. راه فرعی ماشین‌رو به میمه و دبستان و ۲۰ باب دکان دارد. مزارع وروستای چوگان که مابین کامو و جوشقان است و حدود صد خانوار در ان زندگی میکنند که مسجد جامع ان در منطقه معروف است. روانج و چند مزرعه کوچک دیگر جزء این قصبه‌است. از آثار قدیم برج خرابه روی تپه مجاور و بنای امامزاده آن است.[۲]

جغرافیا و تاریخچه کامو[ویرایش]

کامو درحدود بیست کیلومتری شمال شهر مِیمه، حدود ۱۰۲ کیلومتری جنوب‌غربی شهر کاشان و هفده کیلومتری مشرق راه اصفهان ـ قم قرار دارد. کوههای کَرکَس (بلندترین قله ۸۹۵، ۳ متر) از شمال، کَمَر خَرونْجِن از شمال‌شرقی، کَمَر سیاه (ارتفاع ۶۳۰، ۳ متر) ازمشرق، کَمَر سفید (ارتفاع ۹۵۰، ۲ متر) و قُرُقْچی از مغرب و چال و پارَند/ پَرَند از شمال‌غربی آن را احاطه کرده‌است. با توجه به تحقیقات به عمل آمده واینکه منطقه کامو گرانیکاه ایران محسوب می شودو از حیث قارهای ایجاد شده در کوه‌های مرتفع و سر به فلک کشیده این منطقه از خاستگاه‌های اولیه پیدایش بشر بوده وابزارهای سنگی بدست آمده در زمینه شکار حیوانات درکامو یکی از قدیمی ترین مراکز اسکان بشر بوده و بلندترین نقطه جغرافیایی استان اصفهان نسبت به سطح دریا می‌باشد وبقایای شکل گیری خشکی پس از فرورفتن آب اقیانوس اولیه حدود دو میلیارد سال از حیات این ناحیه می‌گذرد. حجاری، ساخت ابزارهای سنگی، پالایش مواد، پیدایش لوله‌های سفالین انتقال آب در هزاره سوم قبل از میلاد، ساخت استخرهای مهار آب، طراحی وسایل مخصوص پالایش ماست بنام مشک، تولید آهک، ساخت طلا در منطقه پا سنگ زر، سفالگری، ساخت تجهیزات کشاورزی، ابداع ورزشهای سنتی و ابزارهای مربوط به آنها مانند نبی بازی، کازو، کالاچ و غیره، ساخت قفلهایی مانند کلون، قالی بافی، سفره بافی، گلیم بافی، علم تولید آلیاژ در هزاره‌های قبل از میلاد، علم گیاه شناسی و طب سنتی، ترویج کشاورزی، رکورد بذر گندم و سیب زمینی، استفاده از چرم در امر حفاظت از مواد غذایی از دیر باز مانند قلیه و دیگهای روغن و مشکوله‌های نگهداری ماستینه، تولید زغال، ابداع تنورهای گلی، صنعت آهنگری، نساجی و پشم ریسی و.... از نبوغ منحصربه‌فرد این مردم است.[۳]

آب و هوای کامو[ویرایش]

در نزدیکی یکی از گرمترین نقاط کره زمین،این روستایی سردسیر و ییلاقی قرار دارد که تا خودتان به این منطقه شگفت انگیز سفر نکنید باور نمی‌کنید که در کویری گرم و سوزان تکه ای از این بهشت سرسبز و زیبا جاخوش کرده است. تنها با رفتن به کامو می توانید لذت برف بازی در نزدیکی کویر داغ راتجربه کنید و با دیدن زیبایی ها منحصربه‌فرد آن چشمان خود را نوازش دهید. کامو یکی از آبادی های کاشان است که به علت داشتن آب و هوای خنک و کوهستانی از زمان های خیلی دور ییلاق کاشان، بخش کویری و گرمسیری کاشان و آبادی های تابعه آن بوده است.این روستا در دره ای با شیب ملایم قرار دارد و از دامنه های بلندیهای کرکس و گرگش آغاز می شود و به سمت جوشقان ادامه پیدا می کند. روستای کامو در ارتفاعات قرار گرفته است و به دلیل آب و هوای معتدل سردسیری و رودخانه دائمی پر آب و فراوانی آبهای جاری دارای طبیعتی کاملاً سرسبز است و کوه های اطراف آن با پوشش انبوه درختان چشم اندازی وصف ناپذیر دارد.شغل اصلی مردم دامداری و کشاورزی است و محصولات سردسیری بسیار مرغوبی در آن کشت می شود. باغهایی با درختان انگور، گیلاس و آلبالو و...در این روستای کوهستانی به وفور دیده می شود. کامو در چهار فصل سال تماشایی است. شکوفه های خندان باغهای میوه در بهار، درختچه ها و درختان سر به فلک کشیده سرسبز و گل ها و گیاهان وحشی و هوای خنک و دلپذیر در تابستان و طبیعت رنگارنگ آن در پاییز و چشم انداز ارتفاعات پراز برف و امکان پیست اسکی آن در زمستان تنها گوشه ای از زیبایی های این روستای دیدنی است.چوگان در حد فاصل کامو و جوشقان دارای طبیعتی بکر و زیباست .گلستانهای گل محمدی، مزارع کشت گندم و جو ،موستانهای انگور ،باغستانهای گردو و بادام زیبایی خاصی به این محل بخشیده است .

منابع[ویرایش]