پایشاچی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پایشاچی نام زبانی هندوآریایی مرده است که زمانی در هندوستان باستان مورد استفاده قرارمی‌گرفته‌است. دربارهٔ گسترهٔ استفاده از این زبان و اینکه آیا پایشاچی یک زبان بومی بوده یا یک زبان ادبی مدون -مانند پالی- اختلاف نظراست. از این زبان جز یک مجموعهٔ داستانی دراز به نام بریهات-کاتا -مربوط به سدهٔ پنجم پیش از میلاد- اثری برجای نمانده‌است.

برخی پژوهشگران زبان کونکنی را از تبار پایشاچی می‌دانند.

پایشاچی در سانسکریت معنای سخن‌ور از سوی دیوان را می‌رساند.

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Paisaci," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Paisaci&oldid=505621626 (accessed September 16, 2012).