گویش بهدینان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
گویش بهدینان
کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹gbz
نامه مهربان پولاد به همسرش، به زبان بهدینی، نگهداری شده در موزه نسخ خطی (مهربان پولاد) یزد

گویش بهدینان[۱][۲] که به زبان پارسی زرتشتی یا زبان دری زرتشتی یا زبان گورونی یا گبری نیز مشهور است (خود زرتشتیان به آن دری و در دنیای خارج به آن گبری می‌گویند)[۲] گویش ویژهٔ زرتشتیان ایران است که در ایران در استان‌های یزد و کرمان به آن سخن می‌گویند.

زبان دری یک زبان هندوایرانی و از شاخه زبان‌های ایرانی شمال‌غربی به شمار می‌رود. این زبان با زبان‌های مرکزی ایرانی و کردی سورانی نزدیکی دارد.[۳] گویش بهدینان با آنکه «دری زرتشتی» خوانده می‌شود، با فارسی دری که گونه کهن تر زبان فارسی ایران است و زبان رسمی افغانستان متفاوت است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. بهدینان، دائره المعارف بزرگ اسلامی (در بایگانی اینرنت)
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «BEHDĪNĀN DIALECT». دانشنامه ایرانیکا.
  3. ""DARI: a language of Iran"". اتنولوگ (به انگلیسی). Retrieved 23 October 2011.