گویش گرگانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

گویش گرگانی یا گویش استرابادی یکی از گویش‌های ایرانی که در شهر گرگان یا استراباد بدان صحبت می‌شده‌است. ابوعبدالله مقدسی می‌گوید: «زبان کومش و گرگان به هم نزدیک است. ها بکار می‌برند و می‌گویند هاکن و هاده و آن را حلاوتی‌ست، و زبان مردم طبرستان بدانها نزدیک است مگر در آن شتاب است».[۱] دانشنامه ایرانیکا گویش گرگانی را همان زبان مازندرانی یا گویشی بسیار نزدیک به آن می‌داند.[۲] این گویش هم‌اکنون منقرض شده‌است.[۳] این گویش قرابت بسیاری با زبان مازندرانی و گویش‌های سمنانی داشته‌است.[۳]لغت‌نامه دهخدا نیز گویش قدیم گرگانی را نزدیک به زبان مازندرانی و گویش‌های سمنانی دانسته و تصریح کرده‌است که هنوز هم در گرگان و روستاهای اطراف گرگان گویشوران زبان مازندرانی زندگی می‌کنند.[۳]

بسیاری از نوشته‌های حروفیان به این گویش بوده‌است.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. احسن التّقاسیم فی معرفة الاقالیم، ص ۳۶۸
  2. [ http://www.iranicaonline.org/articles/gorgani-dialect GORGĀNI DIALECT in Encyclopædia Iranica = ],
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ «حروفیان». لغت‌نامه دهخدا. بازبینی‌شده در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۴.