لهجه بوکانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

لهجه بوکانی یکی از ته لهجه‌های لهجه مکریانی که در دسته گویش کردی سورانی یا کردی مرکزی قرار دارد. این لهجه ترکیبی از لهجه بابانی و لهجه مکریانی است. گویش بوکانی مورد توجه نویسندگان و شاعران کُرد در ایران و کردستان عراق است. این لهجه کردی سورانی از شناخته‌ترین و محبوب‌ترین لهجه‌های کردی است. عبدالرحمان شرفکندی لهجه بوکانی را استانداردترین لهجه برای خواندن و نوشتن کردی سورانی می‌داند.[۱] همچنین به باور استاد محمدامین شیخ‌الاسلامی مُکری ملقب به هیمن، در میان کردزبان‌های سوران، لهجه بوکانی مطلوب تر است برای نوشتن کردی و به همین دلیل در میان شهرهای کردستان، بوکان محل توجه است. لهجه بوکانی ترکیبی غلیظ و فصیح از کردی سورانی (بابانی) و لهجه مکریانی است.[۲]

حسن زیرک با به کاربردن این لهجه در آثارش، کمک شایانی به شناساندن و محبوبیت این لهجه کرد.

نمونه[ویرایش]

نمونه‌ای از تفاوت لهجه بوکانی با کردی سورانی، بیشترین تفاوت این لهجه با سایر لهجه‌های کردی سورانی تلفظ و نوع بیان واژه‌ها و کلمات است. در لهجه بوکانی، تلفظ کلمات آرام و کشیدگی آوایی کمتر دارد. این لهجه با آنکه خود زیر مجموعه لهجه مکریانی است اما در اندکی موارد با لهجه مردم شهرهای سردشت، مهاباد، پیرانشهر، اشنویه متفاوت است.

لهجە بوکانی سایر لهجە‌های کوردی فارسی معیار
پەنا تەنیشت کنار - کناره
قسه دەکەین قسان دەکەین حرف می‌زنیم
ئیدی ئیتر دیگه
بابه باوه بابا
تاو خۆر خورشید
گیانم بێ قوربانت گیانم قوربانت جانم فدات
له ماڵ نین له ماڵۆ نین خونه نیستن؟
ئاور ئاگر آتش

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. شرفکندی، عبدالرحمن. فرهنگ کردی-کردی و کردی-فارسی: هنبانه‌بورینه.
  2. «استاد داستان‌نویسی بوکان». کردستان امروز. ۱۲ بهمن ۱۳۹۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۳ مهر ۱۳۹۶.