لهجه بوکانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

لهجه بوکانی یا گویش بوکانی، یکی از لهجه‌های زبان کردی سورانی است. این لهجه مورد توجه نویسندگان و شاعران کُرد در ایران و کردستان عراق است. این لهجه کردی سورانی از شناخته‌ترین و محبوب‌ترین لهجه‌های کردی است. عبدالرحمان شرفکندی لهجه بوکانی را استانداردترین لهجه برای خواندن و نوشتن کردی سورانی می‌داند.[۱] همچنین به باور استاد محمدامین شیخ‌الاسلامی مُکری ملقب به هیمن، در میان کردزبان‌های سوران، لهجه بوکانی مطلوب تر است برای نوشتن کردی و به همین دلیل در میان شهرهای کردستان، بوکان محل توجه است. لهجه بوکانی ترکیبی غلیظ و فصیح از کردی سورانی و لهجه مکریانی است.[۲]

حسن زیرک با به کاربردن این لهجه در آثارش، کمک شایانی به شناساندن و محبوبیت این لهجه کرد.

نمونه[ویرایش]

نمونه‌ای از تفاوت لهجه بوکانی با کردی سورانی، بیشترین تفاوت این لهجه با سایر لهجه‌های کردی سورانی تلفظ و نوع بیان واژه‌ها و کلمات است. در لهجه بوکانی، تلفظ کلمات آرام و کشیدگی آوایی کمتر دارد. این لهجه با آنکه خود زیر مجموعه لهجه مکریانی است اما در بسیاری موارد با لهجه مردم شهرهای سردشت، مهاباد، پیرانشهر، اشنویه متفاوت است.

لهجه بوکانی کردی سورانی (سایر لهجه‌ها) فارسی معیار
پنا تنیشت کنار - کناره
قسه دکین قسان دکین حرف می‌زنیم
ایدی ایتر دیگه
بابه باوه بابا
تاو خۆر خورشید
جیانم بی قوربانت گیانم قوربانت جانم فدات
له مال نین ایدی له مالوه نین خونه نیستن؟
ئاور ئاگر آتش

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. شرفکندی، عبدالرحمن. فرهنگ کردی-کردی و کردی-فارسی: هنبانه‌بورینه.
  2. «استاد داستان‌نویسی بوکان». کردستان امروز. ۱۲ بهمن ۱۳۹۵. دریافت‌شده در ۳ مهر ۱۳۹۶.