کارکردگرایی ساختاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کارکردگرایی یکی از رویکردهای نظری مطرح در جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی است که در کنار رویکردهای دیگری مانند ساخت‌گرایی، کنش متقابل نمادین و مارکسیسم قرار می‌گیرد.

تاریخچه[ویرایش]

تفکر کارکردگرایانه، در اصل به وسیله اگوست کنت که آن را در رابطه نزدیک با دیدگاه کلی جامعه‌شناسی خود می‌دید، معمول گردید. امیل دورکهایم نیز تحلیل کارکردی را به عنوان بخش اساسی از وظایف نظریه‌پردازی و پژوهش جامعه‌شناختی تلقی می‌کرد. اما، ظهور کارکردگرایی در شکل امروزی آن به شدت از مطالعات مردم‌شناسان تأثیر پذیرفت.

نظریه[ویرایش]

کارکرد گرایی ساختاری خصلتی کل گرایانه داشته ولی به تحلیل غیر تاریخی و میانبرد تمایل دارد. این گرایش به شدت از دو سنت عملی مایه می‌گیرد.سنت اول آثار دو انسان‌شناس به نام مالینوفسکی و رادکلیف براون و یک جامعه‌شناس به نام پارسونز. سمت دوم آثار دو دانشمند علم سیاست به نام آرتور بنتلی و دیوید تیرومن را در بر می‌گیرد. این دو سنت در آثار مهم گابریل آلموند تأثیر زیادی روی سیاست مقایسه ای گذاشته‌است، با هم تلفیق می‌شوند.

منابع[ویرایش]