منطق کلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

منطق کلاسیک اشاره به گونه‌هایی از منطق صوری دارد که بیش از همه انواع دیگر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند و به‌کار می‌روند. این گونه‌های منطق در مجموعه‌ای از ویژگی‌ها با یکدیگر اشتراک دارند، از جمله:

  1. قاعده استحاله اجتماع نقیضین: یک گزاره نمی‌تواند هم اثبات شود هم رد.
  2. قاعده استحاله ارتفاع نقیضین که به آن طرد شق ثالث هم می‌گویند: یک گزاره نمی‌تواند نه اثبات شود نه رد.
  3. برقراری قوانین دمورگان

در مقابل، نظام‌های منطقی غیر کلاسیک حداقل یکی از ویژگی‌های زیر را دارا هستند:

  1. افزودن وجوه
  2. کنار گذاشتن تقارن و قوانین دمورگان
  3. کنار گذاشتن برخی از قواعد ساختاری

جستارهای وابسته[ویرایش]