نسبی‌گرایی اخلاقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نسبی گرایی یک نوع نگرش فلسفی است که وجود حقیقت محض را انکار می کند. انسان نسبی‌گرا بر این باور است که چیزی به‌نام حقیقت محض وجود خارجی ندارد و یا این‌که اگر هم وجود دارد قابلیت شناخت همگانی ندارد. انسان تنها قادر به شناخت نسبی می‌باشد. از نظر فیلسوفان سوفی هیچ قانون شناختی قادر به شناسایی مطلق ماهیت اصیل چیزها در دنیا نیست. ویتگنشتاین از بنیان‌گذاران بنام این اندیشه فلسفی می‌گوید شناخت انسان‌ها از دنیا و چیزها محدود و وابسته به فرایند درک و تجربۀ شخصی آن‌ها از دنیاست به‌همین دلیل است که اگر شیرها قادر به حرف زدن بودند در هر حال برای ما به عنوان انسان قابل درک نخواهد بود فقط به دلیل این‌که قابلیت درک انسان محدود و وابسته به پارامترهای متفاوت است و نمی‌تواند مطلق باشد.[نیازمند منبع]

نسبی‌گرایی اخلاقی نظریۀ مخالف خردگرایی اخلاقی است. نسبی‌گرایان اخلاقی معتقدند که انسان با استنتاج و استدلال نمی‌تواند اعتقادهای اخلاقی و سیاسی درست را کشف کند. نسبی‌گرایی اخلاقی اصولاً وجود هرگونه اعتقاد اخلاقی و سیاسی درست را رد می‌کند.

بنابر نسبی‌گرایی اخلاقی، چنین نیست که چیزی صرفاً درست یا نادرست باشد؛ بلکه ممکن‌است چیزی مطابق با جامعه‌ای درست و مطابق با جامعه‌ای دیگر نادرست باشد. نسبی‌گرایان معتقدند که قضاوت انسان دربارۀ درستی و نادرستی به زمان و مکان و شرط‌های دیگری بستگی دارد. پیشوای نسبی‌گرایی اخلاقی در یونان باستان، پروتاگوراس بود.

منابع[ویرایش]

تاریخ فلسفه، آنتونی گاتلیب، لیلا سازگار، نشر ققنوس، ۱۳۸۳ ///نسبی‌گرایی در دیکشنری فلسفی. نیکلا آبایانو . تورین 1971