نسبیگرایی اخلاقی
الگو:مکاتب فلسفی 'نسبی گرایی یک نوع نگرش فلسفی است که وجود حقیقت محض را انکار می کند. انسان نسبی گرا بر این باور است که چیزی به نام حقیقت محض وجود خارجی ندارد و یا این که اگر هم وجود دارد قابلیت شناخت همگانی ندارد. انسان تنها قادر به شناخت نسبی می باشد. از نظر فیلسوفان سوفی هیج قانون شناختی قادر به شناسایی مطلق ماهیت اصیل چیزها در دنیا نیست . ویتگشتاین از بنیان گزاران بنام این اندیشه فلسفی می گوید شناخت انسانها از دنیا و چیزها محدود و وابسته به فرایند درک و تجربه شخصی انها از دنیاست به همین دلیل است که اگر شیرها قادر به حرف زدن بودند در هر حال برای ما به عنوان انسان قابل درک نخواهد بود فقط به دلیل اینکه قابلیت درک انسان محدود و وابسته به پارامترهای متفاوت است و نمی تواند مطلق باشد.
نسبیگرایی اخلاقی نظریه مخالف خردگرایی اخلاقی است. نسبیگرایان اخلاقی معتقدند که انسان با استنتاج و استدلال نمیتواند اعتقادهای اخلاقی و سیاسی درست را کشف کند. نسبیگرایی اخلاقی اصولاً وجود هرگونه اعتقاد اخلاقی و سیاسی درست را رد میکند.
بنابر نسبیگرایی اخلاقی، چنین نیست که چیزی صرفاً درست یا نادرست باشد؛ بلکه ممکن است چیزی مطابق با جامعهای درست و مطابق با جامعهای دیگر نادرست باشد. نسبیگرایان معتقدند که قضاوت انسان درباره درستی و نادرستی به زمان و مکان و شرطهای دیگری بستگی دارد. پیشوای نسبیگرایی اخلاقی در یونان باستان، پروتاگوراس بود.
منابع [ویرایش]
تاریخ فلسفه، آنتونی گاتلیب، لیلا سازگار، نشر ققنوس، ۱۳۸۳ ///نسبیگرایی در دیکشنری فلسفی. نیکلا آبایانو . تورین 1971
|
|||||||||||||||||
