کنفوسیوس
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کنفسیوس در ۵۵۱ پیش از میلاد در ایالت کوچک لو که امروزه بخشی از شهرستان جدید شاندونگ است متولد شد و در ۴۷۹ پیش از میلاد در گذشت. والدینش، که در زمان کودکی او زندگی را بدرود گفتند، او را کونگ - کویی نامیدند. کنفوسیوس از کلمهٔ لاتین کونگ فوزی، به معنای ((استاد بزرگ، کونگ)) گرفته شدهاست.
نخستین زندگی نامهٔ او ۳۷۵ سال پس از درگذشتش توسط سوماچیین، مورخ نامعتبر نوشته شد. در طول آن همه سال پس از در گذشت او، به واسطهٔ آن که فردی مشهور و برجسته و نیز حکیم بود، افسانههای بسیاری دربارهاش ورد زبانها بود و لذا سوماچیین در اطلاعاتی که دربارهٔ او کسب کرد، وارد شد.وی آفرینش جهان را مبتنی بر قانون قطبیت میداند؛ به این منظور که از هستی مطلق٬ نخست موجودی یگانه که خود کنفسوس آن را قطب بزرگ میخواند ٬منبعث میشود و همراه آن قطب دیگری که قسمت پذیر است بوجود میآید. این دو قطب با هم روبرو و به هم پیچیده میشوند. از این جا جهان کون و فساد مانند دو نیروی قوی و ضعیف یا روشنایی و تاریکی و یا نماینده صفات مرد و زن٬ پا به عرصه هستی میگذارد و تغییر و تبدیل یافتن این دو قطب٬ اساس به وجود آمدن خوبی یا بدی و یا خیر و شر است.
[ویرایش] منابع
- تاریخ ادیان جان بیناس ترجمه علی اصغر حکمت
- تاریخ فلسفه چین ترجمه علی پاشائی
- دوهزار دانشمند در جستجوی خدای بزرگ٬راویه ریموندتهران جاویدان.چاپ اول ۱۳۵۵.
[ویرایش] پیوند به بیرون
