گیاه‌درمانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
عکسی از یک عطاری.

گیاه درمانی و پزشکی سنتی دو مقوله متفاوت هستند، که گاهی با هم خلط شده و موجب ناداوری می‌گردند.

گیاه درمانی[ویرایش]

گیاه درمانی روشی است که در آن، بعد از معاینات پزشکی و تشخیص لازم، از عناصر گیاهی با توجه به مواد مؤثره و خواص آنها، جهت رفع علایم بیماری استفاده می‌شود. این روش همانند طب جدید به مبارزه با علائم بیماری پرداخته، و در جهت رفع آن‌ها می‌کوشد. از نظر این روش درمانی، ماده مؤثره گیاهان اعم از: آلکالوئیدها و ... می‌توانند با رفع علائم بیماری، باعث برگشت صحت و سلامت به فرد بیمار شوند. در حقیقت گیاه درمانی نوعی دارو درمانی است که در آن بجای استفاده از داروهای سنتتیک شیمیایی از داروهایی با منشأ گیاهی استفاده می‌شود. مزاج‌شناسی و بحث از غلبه اخلاط در این روش جایگاهی ندارد. دیدگاه این روش نیز همچون طب جدید، دیدگاه اجزاءنگری است.[نیازمند منبع]

طب سنتی[ویرایش]

طب سنتی تنها روش درمانی است که در بر پایه مزاج‌شناسی استوار است. تغییر مزاج به گرمی، سردی، رطوبت یا یبوست و متعاقب آن غلبه یک یا چند خلط از اخلاط چهارگانه ـ یا برعکس ـ، به سبب تغذیه، روش زندگی، اقلیم، سنّ، شغل، رفتار و ... باعث خروج مزاج فرد از اعتدال شده و علائم آن بروز می‌کند.[۱] در طبّ سنتی از تمامی عناصر موجود در طبیعت اعمّ از: گیاهی، معدنی و حیوانی برای اعاده اعتدال مزاج استفاده می‌شود. همانطوری که می‌دانیم، معنی جامع کلمه طبّ در این روش ظهور و بروز دارد. شکسته بندی، جراحی، خونگیری، توصیه‌های بهداشتی (در مسافرت و سکونت)، آرایش و ... تماماً مورد بحث قرار دارند.[۲]

گیاهان در ایران[ویرایش]

در ایران حدود ۸۰۰۰ گونه گیاهی موجود است که از این تعداد ۲۳۰۰ گونه جزء گیاهان معطر و دارویی هستند و از این تعداد ۴۵۰ گونه در عطاری‌های ایران به فروش می‌رسد.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ابن سینا، قانون در طب، ۱:‎ ۴۰–۱۲.
  2. ابن سینا، قانون در طب، ۱:‎ ۷.
  3. روزنامه ایران ۲۵ آبان ۱۳۹۳ صفحه ۱۶ عنوان «طلای سبز خوراک دام شده است»
کتاب‌ها

فارسی:

پیوند به بیرون[ویرایش]