لیبرالیسم کلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

لیبرالیسم کلاسیک (به انگلیسی: Classical liberalism) یک ایدئولوژی سیاسی، شاخه‌ای از لیبرالیسم است که از آزادی مدنی و دولت محدود تحت حاکمیت قانون، مالکیت خصوصی، و باور به لسه فر دفاع می‌کند و بر بازار آزاد تأکید می‌کند.[۱][۲][۳]

لیبرالیسم کلاسیک در قرن نوزدهم در اروپا و آمریکا توسعه یافت. لیبرالیسم کلاسیک بر مبنای آرایی که از قبل تا انتهای قرن هیجدهم طرح شده بود، نظیر آرای برگزیدهٔ آدام اسمیت، جان لاک، ژان-بپتیست سی، توماس مالتوس و دیوید ریکاردو بنا شده است. این نظریه درکی روانشناسانه از آزادی شخصی، نظریات متناقض قانون طبیعی و فایده گرایی، و باور به ترقی ارائه کرد. لیبرال‌های کلاسیک از محافظه کاران نسبت که حداقلی ترین دولت بدبین تر بود و با استفاده از نظریه دولت تامس هابز، آنان باور داشتند که دولت را افراد برای حفاظت از دیگران ایجاد کرده است.

منابع[ویرایش]

  1. Modern Political Philosophy (1999), Richard Hudelson, pp. 37–38
  2. M. O. Dickerson et al. , An Introduction to Government and Politics: A Conceptual Approach (2009) p. 129
  3. Bronfenbrenner, Martin (1955). "Two Concepts of Economic Freedom". Ethics 65 (3). جی‌استور 2378928. 

http://en.wikipedia.org/wiki/Classical_liberalism