بوم‌شناسی اجتماعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

بوم‌شناسی اجتماعی (انگلیسی: Social ecology) دیدگاهی که برطبق آن مشکلات زیست‌محیطی ناشی از مسائل اساسی اجتماعی است و باید آنها را در متن جامعه درک و رفع کرد.[۱]

اکولوژی اجتماعی (social ecology) نامِ یک نظریه‌ی انتقادی است که توسطِ ماری بوکچین (Murray Bookchin) مولف و فعال زیست‌محیطی آمریکایی بنیاد گذاشته شده است. فرضِ اصلی اکولوژی اجتماعی این است که تقریباً همه‌ی مشکلاتِ اکولوژیکِ جهان ریشه در مشکلاتِ اجتماعی دارند و مشکلاتِ اجتماعی به نوبه‌ی خود ریشه در ساختارها و روابطِ سلسله‌مراتبی و سلطه‌جو دارند. مطابقِ دیدگاهِ اکولوژیِ اجتماعی، به غیر از برخی بلایای طبیعی، علتِ اصلی بروزِ بیشترِ بحران‌های اکولوژیکِ در قرن‌های بیستم و بیست و یکم را باید در اقتصاد، اخلاق، فرهنگ، تنش‌های بین دو جنس و سایرِ پدیده‌های اجتماعی جستجو کرد. بنابراین، بدونِ مقابله با مشکلاتِ جامعه، نمی‌توان چالش‌های اکولوژیکِ موجود را درک یا حل کرد.[۱]

پویش های صنعتی ، فناوری و جمعیتی دو سده اخیر زیست بوم های موجود در کره زمین را به شدت فروساییده اند، به گونه ای که تداوم ومانایی آنها پایایی حیات و تمدن را با ابهام روبرو ساخته است. این مخاطرات محیطی حساسیت جامعه و کنش گران سیاسی را برانگیخنه است. دانش بوم شناسی با سرشت دوگانه انسانی- محیطی اش در تدوین ادبیات سیاسی و امنیتی بسیار اثرگذار ظاهر شده است.[۲]

جستارهای وابسته

منابع

  1. «بوم‌شناسی اجتماعی» [مهندسی منابع طبیعی- محیط‌زیست و جنگل] هم‌ارزِ «social ecology»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. جواد میرشکاری، ویراستار. دفتر سیزدهم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی (ذیل سرواژهٔ بوم‌شناسی اجتماعی)