اراده‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Voluntarism
پرچمی که اراده گرایان اغلب از آن استفاده می‌کنند.
پرچم آنارکو-کاپیتالیست که دیگر اراده گرایان اغلب از آن استفاده می‌کنند.

اراده گرایی یا داوطلبی گری, Voluntaryism عموماً فلسفه‌ای ست که معتقد است همه اشکال انجمنهای انسانی باید داوطلبانه باشد.[۱]

اصلی که غالباً برای حمایت از اراده گرایی استفاده می‌شود اصل عدم تجاوز است.

بیشتر اراده گرایان اندیشه خود را بر پایه نظریات فلاسفه اراده گرایی چون موری راتبارد و رابرت لفیور قرار می‌دهند. راتبارد می گویدد اولاً هر دولتی ایجاد انحصار اجباری در خصوص خدمات دفاعی (پلیس و دادگاه) بر یک منطقه جغرافیایی را مسلم می داند. تا مالکینی که خواهان پذیرفتن یک شرکت دفاعی دیگر در آن ناحیه‌اند مجاز نباشند چنین کنند. و ثانیاً هر دولتی درامدش را از دزدی به دست می‌آورد که به آن برچسب مالیات گیری زده می‌شود. به هر حال همه دولتها حداقل این دو جرم را علیه آزادی و مالکیت انجام می‌دهند مگر این که محدود شده باشند.[۲]

فلسفه[ویرایش]

شمار بسیاری از اصول اخلاقی برای توجیه اراده گرایی مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

اصل عدم تجاوز[ویرایش]

اصلی که غالباً برای حمایت از اراده گرایی استفاده می‌شود اصل عدم تجاوز است.

توجیهات[ویرایش]

روش‌های فلسفی گوناگونی از جمله موارد زیر این اصل را نتیجه داده‌اند:

  • پیامدگرایی: برخی پایهٔ اصل عدم تجاوز را بر سودگرایی قاعده نگر یا خودبینی قاعده تگر می دانند. این روش‌ها معتقدند که گرچه نمی‌توان ادعا کرد که نقض اصل عدم تجاوز به طور عینی غیراخلاقیست، التزام به آن تقریباً همیشه بهترین نتایج ممکن را به بار می‌آورد و نتیجتاً باید به عنوان یک قاعدهٔ اخلاقی پذیرفته شود. این دانشوران عبارتند از دیوید فریدمن، لودویگ فن میزس و فردریش هایک.
  • حقوق طبیعی: برخی اصل عدم تجاوز را بر مبنای حقوق طبیعی که بخش طبیعی وجود انسان دانسته می‌شود می دانند. چنین روش‌هایی اغلب به خود-مالکیت، شهودگرایی اخلاقی یا حق زندگی اشاره می‌کنند. متفکرین سنت حقوق طبیعی عبارتند از جان لاک، لیسندر اسپونر، و موری راتبارد.
  • قرارداد اجتماعی: این ابزاری ذهنی برای تشریح رابطهٔ درست بین افراد و دولتشان است. استدلالهای قرارداد اجتماعی بیان می‌کنند که افراد از طریق روند رضایت مشترک در جوامع سیاسی متحد می‌شوند، و توافق می‌کنند به قواعد مشترک پایبند باشند و وظایف متناظر را می‌پذیرند تا از خودشان و یکدیگر در برابر خشونت و دیگر اشکال ضرر محافظت کنند. بسیاری لیبرترین‌ها، لفظ «قرارداد اجتماعی» را رد می‌کنند زیرا به طور تاریخی به شیوهٔ غیر داوطلبانه به کار رفته است. آنان استدلال می‌کنند که یک قرارداد برای اعمال پذیر بودن لازم است داوطلبانه باشد.

منابع[ویرایش]

http://en.wikipedia.org/wiki/Voluntaryism

  1. Watner, Carl. On the History of the Word "Voluntaryism". The Voluntaryist. Retrieved on 2009-04-01.
  2. Murray Rothbard (May 1973). Yes. Reason Magazine. pp. 19, 23–25