کارکردگرایی (فلسفه ذهن)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کارکردگرایی یکی از رویکردها در فلسفه ذهن است. ایده اصلی در این رویکرد آن است که وضعیت‌های ذهنی (اعتقادات، خواست‌ها، رنج و ...) فقط از طریق نقش کارکردی خود ایجاد می‌شوند- یعنی همان روابط علی و معلولی با سایر وضعیت‌های ذهنی، درون‌دادهای حسی و برون‌دادهای رفتاری هستند.

منابع[ویرایش]