فلسفه بریتانیایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فلسفه بریتانیایی اشاره دارد به سنت‌های فلسفی مردمان بریتانیایی.

دوره قرون وسطی[ویرایش]

انسلم ِ کَنتربری

راجر بیکن

دانز اسکوتِس

ویلیام ِ آکِم

دوره مدرن نخستین[ویرایش]

فرانسیس بیکن

تامِس هابز

سه تجربه گرای اولیه

  1. جان لاک
  2. جورج برکلی
  3. دیوید هیوم

آدِم اسمیت

قرن نوزدهم[ویرایش]

جرمی بنتام

جان استوارت میل

هنری سیجویک

ایدئالیسم بریتانیایی

نمایندگان این جنبش فلسفی افرادی چون تامس هیل گرین بودند. برتراند راسل و جرج ادوارد مُر نیز در ابتدا به پرورش آن کمک کردند اما سپس با پیش کشیدن فلسفه تحلیلی با آن مخالفت کردند.

قرن بیستم و به این سو[ویرایش]

فلسفه تحلیلی

فلسفه تحلیلی بر تجربه گرایی سنتی بریتانیایی بنا شده بود؛ که توسط گوتلوب فرگهی ریاضی‌دان بروزرسانی شده بود و همچنین با منطق سازگار شده بود. فلسفه تحلیلی فلسفه مسلط در کشورهای انگلیسی زبان ابتدای قرن بیستم بود.

جرج ادوارد مُر

برتراند راسل

آلفرد جِی. اِیِر

فلسفه زبان متعارف[ویرایش]

یک مکتب فلسفی بزرگ در بین سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۷۰ بود.

دوره معاصر[ویرایش]

متفکران اخیر بریتانیایی به ویژه فعال در زمینه فلسفه دین اینها هستند، آنتونی فلو، سی. اس. لوئیس، جان هیک. در زمینه احلاف و سیاست السدیر مک‌اینتایر. و در زمینه سنت تحلیلی درک پارفیت، پیتر استراسن.

جستارهای وابسته[ویرایش]

  • فهرست فیلسوفان بریتانیایی
  • انجمن فلسفی بریتانیایی
  • انجمن فلسفی انگلند