فلسفه ریاضیات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

،

فلسفه ریاضیات، شاخه‌ای از فلسفه است که به بنیادهای وجودی ریاضیات و مباحث مربوط به معرفت‌شناسی ریاضیات می‌پردازد. فلسفه ریاضی به عبرات دیگر شاخه ای از فلسفه است که با پرسش های فلسفی بر آمده از علم ریاضیات سروکار دارد. از مکتب های فلسفه ریاضی می توان به منطق گروی،شهود گروی،فرمالیسم و واقع گرایی اشاره کرد.

تعریف[ویرایش]

اگر ریاضی به معنای علم باشد آن گاه فلسفه ریاضی می تواند شاخه ای از فلسفه علم محسوب شود.موضوعاتی که در فلسفه ریاضی بحث می شوند، برخلاف علوم طبیعی، مکانمند و زمانمند نیستند.[۱]

مکاتب فلسفه ریاضی[ویرایش]

منطق گروی[ویرایش]

شهود گروی[ویرایش]

فرمالیسم[ویرایش]

واقع گرایی[ویرایش]

پرسش ها[ویرایش]

از جمله پرسش‌هایی که فلسفه ریاضی، کوشش در پاسخ به آن دارد این‌ها است:

  • منشا موضوعات ریاضی چه هستند؟
  • وضعیت وجودی مفاهیم ریاضی چیست؟
  • اشاره به یک شی ریاضی به چه معناست؟
  • شخصیت یک گزاره ریاضی چیست؟
  • رابطه بین منطق و ریاضیات چیست؟
  • نقش هرمنوتیک در ریاضیات چیست؟
  • تحقیق ریاضی به چه معناست و چگونه ممکن است؟
  • چه چیزی باعث توانایی ریاضی در تبیین تجربیات می‌شود؟
  • نقش ذهن انسان در تولید ریاضیات چیست؟
  • زیبایی ریاضی به چه معناست؟
  • منبع و ماهیت حقیقت ریاضی چیست؟
  • چه رابطه‌ای بین جهان انتزاعی ریاضیات و جهان مادی وجود دارد؟[۲]

در آغاز قرن بیستم سه مکتب فلسفه ریاضی برای پاسخ‌گوئی به این‌گونه پرسش‌ها به وجود آمد. این سه مکتب به نام‌های شهودگرایی و منطق‌گرایی و صورت‌گرایی معروف‌اند.

منابع[ویرایش]

  • ریاضیات چیست؟ نوشته هربرت الیس رابینز، ترجمه سیامک کاظمی، نشر نی، ۱۳۸۶، تهران.
  • Thinking about Mathematics: The Philosophy of Mathematics by Stewart Shapiro, Oxford University Press, ۲۰۰۰