رمون آرون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
رمون آرون
Raymond Aron
رمون آرون در سال ۱۹۶۶
زادروز ۱۴ مارس ۱۹۰۵
پاریس، فرانسه
درگذشت ۱۷ اکتبر ۱۹۸۳
پاریس، فرانسه
آرامگاه گورستان مونپارناس
ملیت فرانسوی
پیشه فیلسوف
جایزه‌ها جایزه ادبی گوته (۱۹۷۹)


رمون آرون (۱۹۰۵-۱۹۸۳)، (به فرانسوی: Raymond Aron) جامعه‌شناس، فیلسوف، مورخ و مفسر سیاسی فرانسوی.

رمون آرون در سال 1924 در آزمون ورودي دانش‌سراي عالي پاريس قبول شد و چهار سال بعد با كسب رتبه اول، اين دوره را به پايان رساند. او و سارتر در اين دوره چهارساله با يكديگر دوست شدند به گونه‌اي كه با هم پيمان بستند هر يك زودتر درگذشت، يادداشتي در سوگ ديري بنويسد.

او در سال 1928 به خدمت نظام وظيفه رفت و دچار بحران روحي شد و همواره از پادگان محل خدمتش به عنوان «زندان نمور» ياد مي‌كرد؛ بعد از آن در سال 1929 كه بحران اقتصادي شكل گرفت و پدرش نيز ورشكسته شد، باعث شد او دو سال سخت را تجربه كند. آرون سال بعد يعني سال 1930 به آلمان رفته و به عنوان مدرس زبان و دستيار بخش زبان‌هاي لاتيني دانشگاه كلن فعاليت كرد و دو سال بعد با سوزان گشن، دانش‌آموخته ادبيات كلاسيك از دانشگاه سوربن ازدواج كرد.

آرون در سال 1934 به پاريس بازمي‌گردد و سرپرستي مركز اسناد اجتماعي دانش‌سراي پاريس را برعهده مي‌گيرد. او تا سال ۱۹۳۹ استاد فلسفهٔ اجتماعی در دانشگاه تولوز بود. در جنگ جهانی دوم به ارتش آزادی‌بخش فرانسه در لندن پیوست و از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ سردبیر روزنامهٔ فرانسهٔ آزاد بود. پس از بازگشت به فرانسه به تدریس در مدرسهٔ ملی مدیریت، دانشگاه سوربن(۱۹۵۵-۱۹۶۸) و کولژ دو فرانس(۱۹۷۰) پرداخت. در روزنامه‌نگاری نیز فعال بود و به مدت ۳۰ سال تا ۱۹۷۷، در روزنامهٔ فیگارو مقاله نوشت و پس از آن به هفته‌نامهٔ اکسپرس پیوست.

آرون به گفته يكي از شاگردانش، استنلي هوفمان، محدوديت‌هايش را مي‌شناخت و در دهه 1930 و زماني كه در آلمان زندگي مي‌كرد، تصميم گرفت فيلسوف نشود و فكر مي‌كرد كساني مثل سارتر و آلكساندر كوژو و اريك ويل در اين عرصه استعداد بيشتري دارند بنابراين بر آن شد كه مطالعاتش را به ماهيت و شرايط موجود دانش تاريخي و سياسي اختصاص دهد.

دو رويداد تراژيك بر زندگي خصوصي آرون تاثير گذاشت كه هر دو در سال 1950 رخ داد. اولي، به دنيا آمدن لورانس، دختر سوم او با علائم عقب‌ماندگي زندگي بود و دومي، پنج ماه بعد اتفاق افتاد، زماني كه دختر شش ساله‌اش با نام امانوئل به خاطر سرطان خون از دنيا رفت.

او يك بار در آوريل 1977 دچار سكته قلبي شد و براي مدتي قدرت تكلم خود را از دست داد و بار دوم در هفدهم اكتبر 1983 با سكته‌اي ديگر چشم از جهان فروبست.

افکار و آثار[ویرایش]

آرون با مخالفت سرسختانه علیه مارکسیسم در تقابل با روشنفکران جناح چپ فرانسه، به‌ویژه ژان-پل سارتر قرار گرفت،آن هم با انتشار كتاب انشعاب بزرگ (1948) كه گسست ايدئولوژيك و ديپلماتيك را در سطح جهاني بررسي مي‌كرد. کتاب مهمش افیون روشنفکران (۱۹۵۵) سازشگری چپگرایان و گرایش‌های استبدادی حکومت‌های مارکسیست را به نقد کشید. در اثر دیگرش با عنوان تراژدی الجزایر (۱۹۵۷) از استقلال الجزایر دفاع کرد. آرون در بیشتر آثارش به مسئلهٔ خشونت و جنگ می‌پردازد؛ از جمله در کتاب جنگ و صلح (۱۹۶۲). همچنین کتابی دربارهٔ تاریخ جامعه‌شناسی نوشت با عنوان جریان‌های مهم در تاریخ تفکر جامعه‌شناسی (۱۹۴۷). خاطرات او نیز در سال ۱۹۸۳ به چاپ رسید. آرون در زمان حياتش، 44 كتاب نوشت.

انقلاب زودگذر (1968)، جامعه شناسي معاصر آلمان (1935)، جامعه‌شناسي كشورهاي صنعتي (1962) تماشاگر متعهد (1981)، كلاوسويتس: فلسفه جنگ (1976) برخي از ديگر آثار او هستند.

منابع[ویرایش]

  • ماهنامه انديشه پويا، شماره 33، ويژه نوروز 1395