فلسفه زبان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فلسفهٔ زبان (به انگلیسی: Philosophy of language) از مهم ترین جریان‌های فلسفه تحلیلی است که عبارت است از این تفکر که معنا و محتوای الفاظ فلسفی با عمل زبانی تبیین می‌شوند و فیلسوف باید به استعمالات حقیقی واژه‌هایی که ملازم با مفاهیم فلسفی اند، توجه نماید.

تعریف[ویرایش]

آلستون ،فلسفه زبان را شامل هر چیزی می داند که فیلسوفان از آن جهت که فیلسوف اند،به هنگام تفکر درباره زبان انجام می دهند.فلسفه زبان در واقع تلاشی است برای روشن کردن مفاهیمی اساسی که به هنگام تفکر درباره ی زبان انجام میدهیم.[۱]فلسفه زبان در واقع پژوهشی فلسفی در باب ماهیت زبان و چیستی آن، رابطه بین زبان،کاربران زبان و جهان است.فلسفه زبان دانشی متفائت با زبان شناسی است هر چند که بایستی به مواردی توجه کند که زبان شناسان و علوم مضبوط مرتبط پدیدار می کنند.[۲]زمانی که واژه فلسفه زبان به کار گرفته می شود عمدتا برای اشاره به جریان فلسفه تحلیلی در کشورهای آنگلوساکسون است که ریشه های اولیه آن در آلمان و اتریش ابتدای قرن بیستم است.[۳]

معنا و ارجاع[ویرایش]

نظریه ای فلسفی درباره معنا به ما می توضیح می دهد که چه چیز یک رشته از علائم و صوت ها را معنادار می کند و چگونه این رشته از اصوات و علائم،معنای مشخصی و متمایزی دارند.این نظریه فلسفی نیز باید توضیح دهد که چگونه انسان ها انسان ها می توانند عبارت های معناداری را درست کنند و این کار را بدون کمترین زحمتی انجام میدهند. یکی از تصورهای رایجی که درمورد معنا وجود دارد این است که معنای عبارت های زبانی به این خاطر است که آن ها چیزهایی را در جهان باز می نمایند.این نظریه،همان نظریه ارجاعی معناست که بر اساس فهم عرف شکل گرفته است.[۴]

نظریه ارجاعی[ویرایش]

اصطلاحات زبانی به این سبب معنای خود را دارند که بازنمایاننده ی اشیاء هستند. معنای ان ها همان چیزی است که آن ها نشان می دهند. بر اساس نظریه ارجاعی،کلمات مانند بر چسب اند و مانند نشانه هایی هستند که برای نام گذاری،نشانه گذاری،بازنمایی،دلالت و ارجاع بکار می روند.مصلا کلمه «سگ» به سگ ها دلالت می کند همان طور که در زبان فرانسوی واژه chien و وازه آلمانی Hund چنین کاری را انجام می دهند. در نظریه ارجاعی، معناداری تمام واژه ها بر اساس وجود پیوندی قراردادی میان آن ها و چیزها یا وضعیت امور در جهان توضیح داده می شود. دو انتقاد عمده بر این نظریه وارد شده است:

انتقادیک[ویرایش]

بر اساس انتقاد اول،نخست این که نام های چیزی های ناموجود به چیزی دلالت نمی کند. مثلا پگاسوس(اسب بالدار) یا سیمرغ بر چیزی دلالت نمی کند و به چیزی ارجاع نمی کند چون در عالم واقع چیزی به نام اسب بالدار اصلا وجود ندارد. ضمیرهای سور دار مانند«هیچ کس»،«هرکس» نیز بر چیزی دلالت و ارجاع نمی کند. دوم ان که صقات مانند چاقی و لاغری دارای مابازایی در خارج نیستند.سوم آن کلماتی هستند که شهودا اسم اند ولی نام اشیایی منفرد نیستند مانند «محض خاطر».چهارم کلماتی ماننده از،بسیار،آه و هی،که به نظر نمی رسد به نوعی از اشیاء اصلا ارجاع بدهند.[۵]

انتقاد دوم[ویرایش]

بر اساس نظریه ارجاعی هر جمله ای فهرستی از یک سری نام است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع و پیوند به بیرون[ویرایش]

  1. آلستون،فلسفه زبان، ترجمه ایرانمنش و احمد رضا جلیلی،1381،نشر سهروردی،ص15
  2. http://www.britannica.com/topic/philosophy-of-language
  3. http://www.iep.utm.edu/lang-phi/
  4. William G. Lycan & 2012 philosophy of language :A contemporary introduction, p. 1-2-3
  5. William G. Lycan & 2012 philosophy of language :A contemporary introduction, p. 3