عصر یخبندان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
An artist's impression of ice age Earth at glacial maximum. Based on: Crowley, T. J. (1995). "Ice age terrestrial carbon changes revisited". Global Biogeochemical Cycles. 9 (3): 377–389. Bibcode:1995GBioC...9..377C. doi:10.1029/95GB01107.
یخسارها در عصر یخبندان گسترش می‌یابند. این تصویر یخساری در جنوبگان را نشان می‌دهد.

عصر یخبندان یا عصر یخی، دورهٔ درازمدت کاهش دمای آب و هوای زمین است که در گسترش یخسارهای قاره‌ای، یخسارهای قطبی و یخسارهای آلپی تأثیرگذار است. از دیدگاه یخبندان‌شناسی، عصر یخبندان بیشتر به دوره‌ای از یخسارها در نیمکرهٔ شمالی و جنوبی، گفته می‌شود؛ با این تعریف ما هنوز در عصر یخبندان هستیم چرا که یخسارهای گرینلند و قطب جنوب هنوز وجود دارند. به زبان گفتاری و محاوره‌ای، هنگامی که دربارهٔ چند میلیون سال آینده سخن گفته می‌شود، عصر یخبندان برای اشاره به دوره‌های سردتر با یخسارهای پهناور در قاره‌های شمالی آمریکا و اوراسیا گفته می‌شود: با این دید، آخرین عصر یخبندان نزدیک به ۱۱٬۰۰۰ سال پیش پایان یافت. این عصر در ائون فانِروزوئیک، در دوران پالِئوزوئیک، و در آخرین دورهٔ این دوران، یعنی پِرمیَن قرار دارد.

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۷۴۲، پیر مارتل (۱۷۰۶–۱۷۶۷)، مهندس و جغرافیدان ساکن ژنو، از دره چامونیکس در آلپ‌های ساووی بازدید کرد.[۱][۲] دو سال بعد، وی شرح سفر خود را منتشر کرد. وی گزارش داد که ساکنان آن دره پراکندگی تخته سنگهای نامنظم را به یخچالهای طبیعی نسبت می‌دهند و می‌گویند که آنها زمانی بسیار دورتر گسترش یافته‌اند.[۳][۴] بعداً توضیحات مشابهی از دیگر مناطق آلپ گزارش شد. در سال ۱۸۱۵، نجار و شکارچی نجار ژان پیر پیراودین (۱۸۱۵–۱۷۶۷) تخته سنگهای ناپایدار در وال دو بانگنز در کانتون سوئیس Valais را توضیح داد که دلیل این یخچالهای طبیعی است که قبلاً بیشتر گسترش می‌یافتند.[۵] یک نجار چوب ناشناخته از میرینگن در برنز اوبرلند از یک ایده مشابه در گفتگو با جغرافی‌دان شارپنتییر (۱۷۸۶–۱۸۵۵) در سال ۱۸۳۴ با یک زمین‌شناس سوییسی و آلمانی دفاع کرد.[۶] توضیحات قابل مقایسه ای نیز در مورد Val de Ferret در Valais و Seeland در غرب سوئیس[۶] و در کارهای علمی گوته وجود دارد.[۷] چنین توضیحاتی را می‌توان در سایر مناطق جهان نیز یافت. هنگامی که ارنست فون بیبرا، طبیعت نگار باواریایی (۱۸۰۶–۱۸۷۸) در آندهای شیلی در ۱۸۵۰–۱۸۴۹ بازدید کرد، بومیان یخ‌های فسیل را به اقدامات قبلی یخچالهای طبیعی نسبت می‌دادند.[۸]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Rémy F, Testut L (2006). "Mais comment s'écoule donc un glacier ? Aperçu historique" (PDF). Comptes Rendus Geoscience (به French). 338 (5): 368–385. Bibcode:2006CRGeo.338..368R. doi:10.1016/j.crte.2006.02.004. Note: p. 374
  2. Montgomery 2010
  3. Martel, Pierre (1898). "Appendix: Martel, P. (1744) An account of the glacieres or ice alps in Savoy, in two letters, one from an English gentleman to his friend at Geneva; the other from Pierre Martel, engineer, to the said English gentleman". In Mathews, C.E. The annals of Mont Blanc. London: Unwin. p. 327. See (Montgomery 2010) for a full bibliography
  4. Krüger, Tobias (2013). Discovering the Ice Ages. International Reception and Consequences for a Historical Understanding of Climate (German edition: Basel 2008). Leiden. p. 47. ISBN 978-90-04-24169-5.
  5. Krüger 2013, pp. 78–83
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ Krüger 2013, p. 150
  7. Goethe, Johann Wolfgang von: Geologische Probleme und Versuch ihrer Auflösung, Mineralogie und Geologie in Goethes Werke, Weimar 1892, شابک ‎۳-۴۲۳-۰۵۹۴۶-X, book 73 (WA II,9), p. 253, 254.
  8. Krüger 2013, p. 83