مارگارت اتوود

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مارگارت اتوود
Margaret Atwood Eden Mills Writers Festival 2006.jpg
اتوود در سال ۲۰۰۶
نام اصلی مارگارت اِلنور اتوود
زادروز ۱۸ نوامبر ۱۹۳۹(۱۹۳۹-11-۱۸) ‏(۷۷ سال)
اتاوا، اونتاریو، کانادا
ملیت کانادا کانادایی
پیشه رمان‌نویس، شاعر
سال‌های نویسندگی -۱۹۵۳
همسر(ها) جیم پولک
شریک(های)
زندگی
گریم گیبسون
فرزندان 1
وب‌گاه رسمی http://margaretatwood.ca/

مارگارت اِلنور اتوود (به انگلیسی: Margaret Elenor Atwood) (زاده ۱۸ نوامبر ۱۹۳۹) شاعر، داستان‌نویس، منتقد ادبی، فعال سیاسی و فمینیست سرشناس کانادایی است. او جوایز ادبیات پرنسس آستوریاس و آرتور سی. کلارک را دریافت کرده‌است؛ پنج بار برای جایزه بوکر نامزد شده که از این میان یکبار برنده آن بوده‌است؛ همچنین، بارهای متعدد در مرحله پایانی جایزه فرماندار کل کانادا(Governor General) حضور داشته و دو بار آن را بدست آورده‌است. نام او در سال ۲۰۰۱ در میان ‌‌ستاره‌داران پیاده‌راه مشاهیر کانادا قرار گرفت.[۱] او همچنین یکی از بنیان‌گذاران بنیاد نویسندگان کانادا است؛ سازمانی غیرانتفاعی که برای تقویت جامعه نویسندگان کانادا می‌کوشد.[۲] در کنار خدمات بی‌شمارش به ادبیات کانادا، او از متولیان بنیان‌گذاری جایزه شعر گریفین است.[۳] کتاب‌های آدمکش کور برندهٔ جایزهٔ بوکر سال ۲۰۰۰ و اوریکس و کریک از آثار او هستند.

سال­های جوانی و تحصیلات[ویرایش]

آتوود در شهر اتاوا در ایالت اونتاریوی کانادا دیده به جهان گشود. او دومین از سه فرزند خانواده­اش بود.[۴] پدرش کارل ادموند آتوود حشره­شناس[۵][۶] و مادرش مارگارت دوروتی کیلام اهل وودویل نوا اسکاشیا، در گذشته متخصص تغذیه بود.[۷] به سبب تحقیقات پدرش بر روی حشرات جنگلی، او بیشتر کودکی خود را در جنگل­های دورافتاده کِبِک شمالی و در سفر بین اتاوا، سو سنت مری و تورنتو گذراند. این تجربه دوران کودکی، بعدها در آثارش در به‌کارگیری تعبیرها از دنیای جانوران و طبیعت نمود یافت.[۸] مارگارت النور نوشتن نمایش­نامه و سرودن شعر را در شش سالگی آغاز کرد.

مارگارت جوان در شانزده سالگی علاقه به نویسندگی حرفه­ای را در خود کشف کرد.[۹] او در سال ۱۹۵۷ تحصیلاتش را در کالج ویکتوریای دانشگاه تورنتو آغاز و اشعار و مقالاتش را در نشریه ادبی این کالج، Acta Victoriana، منتشر کرد. جی مک­فرسون و نورثروپ فرای از جمله اساتید او بودند. او در سال ۱۹۶۱ با مدرک لیسانس در رشته اصلی ادبیات انگلیسی و فلسفه و زبان فرانسوی بعنوان رشته­های جنبی فارغ­التحصیل شد.

آتوود در اواخر سال ۱۹۶۱، پس از کسب مدال ای. جی. پرات برای کتاب اشعارش "همزاد پرسفونه"، تحصیلات عالیه خود را در کالج رادکلیف هاروارد با استفاده از برنامه کمک­هزینه "پرزیدنت وودرو ویلسون" پی گرفت. او در سال ۱۹۶۹ مدرک ارشد خود را از کالج رادکلیف دریافت کرد و به مدت دو سال مطالعات دکتری خود را در دانشگاه هاروارد ادامه داد؛ اما پایان­نامه خود "رمانس متافیزیکی انگلیسی" را به سرانجام نرساند.

حرفه[ویرایش]

تدریس[ویرایش]

مارگارت سال­ها در دانشگاه­های مختلف به آموزش مشغول بود. او در سال ۱۹۶۵ در دانشگاه بریتیش کلمبیا، سال­های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ در دانشگاه سر ژرژ ویلیام در مونترال، سال­های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ در دانشگاه آلبرتا، سال­های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲ در دانشگاه یورک در تورنتو، سال ۱۹۸۵ در دانشگاه آلاباما در تاسکالوسا و دانشگاه نیویورک به تدریس می­پرداخت.

نویسندگی[ویرایش]

او تاکنون بیش از ۴۰ رمان، داستان کوتاه، داستان کودک و کتاب‌های غیرادبی منتشر کرده است. از رمان‌های او که به فارسی منتشر شده است، می‌توان «سرگذشت ندیمه»، «عروس فریبکار»، «گریس دیگر»، «آدمکش کور»، «اوریکس و کریک» و «چشم گربه» را نام برد. آثار او ریشه در رئالیسم سنتی دارند و در نوشته‌هایش از زن به‌عنوان شخصیت اصلی استفاده می‌کند. اتوود در داستان‌هایش واقعیت‌های اجتماعی را با تخیل و اسطوره‌شناسی و طنز همراه می‌کند.[۸]

داستان «سرگذشت ندیمه» از آثار بسیار مطرح آتوود است که با وجود انتقادهای فراوان در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. این رمان موفق به دریافت جایزۀ Governor General شده و همچنین در سال ۱۹۸۷ اولین جایزۀ آرتور سی. کلارک را کسب کرده است. این داستان شرح آمریکایی است که در آن زن‌ها قدرتی برای تعیین سرنوشت خود ندارند و از داشتن حداقل حقوق انسانی و مادی خود بی‌بهره هستند و براساس وضعیت تأهل و باروری خود ارزیابی می‌شوند؛ به‌عبارتی در این داستان،‌ زن‌ها برده‌هایی در دست مردان به‌حساب می‌آیند. «آفرد» شخصیت اصلی این داستان است که برای فرزندآوری مقام‌ عالی‌رتبه‌ای در دولت که همسرش نازاست، گماشته می‌شود.

از آوریل ۲۰۱۷ پخش سریالی با اقتباس از این داستان و با همین نام، The Handmaid’s Tale، در آمریکا آغاز شده است.

از دیگر آثار مطرح آتوود «چشم گربه» است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شده است و نهمین رمان اوست. این رمان با درون‌مایه‌های اجتماعی‌اش، داستان زندگی زنی نقاش و سال‌خورده را روایت می‌کند که بعد از سال‌ها به زادگاهش بازمی‌گردد و خاطرات گذشته‌اش را مرور می‌کند. این رمان فضای اجتماعی و فرهنگی کانادا را در میانۀ قرن بیستم، از جنگ جهانی دوم تا اواخر دهۀ هشتاد، به‌خوبی آشکار می‌کند و عناصر فرهنگی آن زمان همچون جنبش‌های متعدد هنر مدرن و فمینیسم را به تصویر می‌کشد.

فمینیسم[ویرایش]

آتوود که در فضای گفتمان روشن­فکری زنان کالج ویکتوریا قرار داشت، اغلب اوقات در رمان­هایش شخصیت­های زنی را به تصویر می­کشد که مقهور پدرسالاری هستند. او همچنین توجه­ ها را به سمت فشار اجتماعی ناشی از ایدئولوژی پدرسالار جلب می­کند. با این همه، آتوود سیطره تفکر فمینیستی را بر کتابش "زن خوراکی" که در سال ۱۹۶۹ و همزمان با آغاز موج دوم جنبش فمینیستی منتشر شد را رد می­کند و مدعی­ست که این کتاب را چهار سال پیش از این جنبش نگاشته است. آتوود معتقد است لقب فمینیست تنها برازنده نویسندگانی­ست که آگاهانه در چارچوب جنبش فمنیستی به فعالیت می­پردازند.

جوایز و افتخارات[ویرایش]

آتوود در طول زندگی حرفه‌ای‌اش بیش از ۵۵ جایزۀ ملی و بین‌المللی کسب کرده است و درجات افتخاری متعددی از دانشگاه‌های مختلفی همچون دانشگاه آکسفورد و سوربن و کلمبیا دریافت کرده است. همچنین او موفق به دریافت جایزۀ بوکر و Hammett برای رمان «آدمکش کور» شد.

گزیده آثار[ویرایش]

رُمان‌ها[ویرایش]

مجموعه داستان کوتاه[ویرایش]

  • دخترهای رقاص (۱۹۷۸)
  • جنایت در تاریکی (۱۹۸۳)
  • تخم مرغ ریش آبی (۱۹۸۳)
  • نکات بیرونی (۱۹۹۱)
  • استخوانهای خوب (۱۹۹۲)
  • استخوانهای خوب و جنایتهای ساده (۱۹۹۴)
  • ناکامی لابرادور (۱۹۹۶)
  • سرپناه کاغذی (۳۴ داستان مینیمال) (۲۰۰۶، ترجمه به فارسی، گلاره جمشیدی، نشر نون، ۱۳۹۴)
  • اختلال اخلاقی (۲۰۰۶)
  • تشک سنگی (۲۰۱۴)

مجموعه شعر[ویرایش]

  • صبح در خانهٔ سوخته (۱۹۹۶)

منابع[ویرایش]

  1. “Canada's Walk of Fame Inducts Margaret Atwood”. Retrieved 2017-09-12. 
  2. «About Us: The Writers' Trust of Canada». February 18, 2014. 
  3. «Griffin Poetry Prize: The Griffin Trust: Trustees». بازبینی‌شده در 2017-09-14. 
  4. Margaret Atwood: Queen of CanLit. CBC Archives. Retrieved April 6, 2011.
  5. Anniina Jokinen. «Luminarium Margaret Atwood Page». 
  6. «Carl E. Atwood Graduate Scholarship in Ecology and Evolutionary Biology». 
  7. Hazel Foote, The Homes of Woodville, M.A. Jorgenson, Woodville, NS (1997), p. 109
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ «مارگارت اتوود»(فارسی)‎. ضمیمه ادبی و فرهنگی ندا، ۳ آبان ۱۳۸۴. بازبینی‌شده در ۱۶ اسفند ۱۳۸۸. 
  9. Margaret Atwood: The Art of Fiction No.121.The Paris Review. Retrieved December 4, 2016.

پیوند به بیرون[ویرایش]