آنگلا مرکل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
«مرکل» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای سایر استفاده‌ها، مرکل (ابهام‌زدایی) را مشاهده کنید.
آنگلا مرکل
Angela Merkel - Juli 2010 - 3zu4 cropped.jpg
آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان
هشتمین صدراعظم آلمان
مشغول به کار
۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ – تاکنون
رئیس جمهور هورست کوهلر
کریستین ولف
یوآخیم گاوک
فرانک والتر اشتاین‌مایر
قائم مقام فرانتس مونتفرینگ
فرانک والتر اشتاین‌مایر
گیدو وستروله
فیلیپ رسلر
زیگمار گابریل
پس از گرهارد شرودر
رهبر اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
شروع به کار
۱۰ آوریل ۲۰۰۰
پس از ولفگانگ شویبله
دبیر کل اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
مشغول به کار
۷ نوامبر ۱۹۹۸ – ۱۰ آوریل ۲۰۰۰
پس از پیتر هینتسه
پیش از روپرشت پولنتس
وزیر محیط زیست، حفظ طبیعت و امنیت رآکتورها
مشغول به کار
نوامبر ۱۹۹۴ – اکتبر ۱۹۹۸
مهردار سلطنتی هلموت کوهل
پس از کلاوس توپفر
پیش از یورگن تریتین
وزیر بانوان و جوانان
مشغول به کار
ژانویه ۱۹۹۱ – نوامبر ۱۹۹۴
مهردار سلطنتی هلموت کوهل
اطلاعات شخص
زاده آنگلا دوروتئا مرکل
۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۵۴(۱۹۵۴-07-۱۷) ‏(۶۲ سال)
هامبورگ، آلمان غربی
حزب سیاسی اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
همسر(ان) اولریش مرکل (۱۹۸۲–۱۹۹۷)
یوآخیم زاوِر (۱۹۹۸ تاکنون)
محل
تحصیل
دانشگاه لایپزیگ
شغل سیاستمدار
تخصص شیمی‌دان
مذهب پروتستان
جایزه‌ها مدال آزادی رئیس‌جمهوری
جایزه شارلمانی
امضا

آنگِلا دوروتِئا مِرکِل (به آلمانی: Angela Dorothea Merkel) (زادهٔ ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۵۴ در هامبورگ) سیاست‌مدار آلمانی، دبیرکل اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان و از ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ صدراعظم کنونی و اولین بانویِ صدراعظم در تاریخ آلمان است. مرکل به عنوان یک فیزیکدان با درجه دکتری در رشته شیمی فیزیک، نخستین بار به هنگام انقلاب‌های ۱۹۸۹ وارد عرصه سیاسی شد و در سال ۱۹۹۰ به معاونت سخنگوی اولین دولت دموکراتیک آلمان شرقی منصوب شد. پس از اتحاد دو آلمان در سال ۱۹۹۰ وی از ایالت مکلنبورگ فورپومرن به مجلس فدرال آلمان، بوندستاگ راه یافت. مرکل در دولت هلموت کهل در سال‌های ۱۹۹۱ به عنوان وزیر زنان و جوانان و در سال ۱۹۹۴ به عنوان وزیر محیط زیست مشغول به کار شد. پس از شکست اتحادیه دموکرات مسیحی در انتخابات ۱۹۹۸، مرکل به عنوان دبیرکل این حزب برگزیده شد و کمتر از دو سال بعد از آن، پس از رسوایی پرداخت‌های مالی غیرمجاز در این حزب که به برکناری رهبر وقت این حزب ولفگانگ شویبله انجامید، مرکل به عنوان اولین زن در تاریخ حزب دموکرات مسیحی آلمان، به رهبری این حزب برگزیده شد.

او به‌عنوان رئیس اتحادیه دموکرات مسیحی‌ها (CDU) و اولین زن صدراعظم در تاریخ آلمان ، دولت ائتلافی با حزب همپیمانش اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن (CSU) و حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) را تا سال ۲۰۰۹ رهبری کرد. این ائتلاف پس از دو ماه مذاکره در پی انتخابات فدرال آلمان در ۲۰۰۵ تشکیل شد. پس از انتخابات فدرال در سال ۲۰۰۹ و خروج سوسیال دموکرات‌ها از دولت، مرکل دولت ائتلافی جدید را با مشارکت حزب دموکرات آزاد تشکیل داد.

سومین دوره صدراعظمی مرکل پس از انتخابات فدرال ۲۰۱۳ آغاز شد که در آن اتحادیه دموکرات مسیجی ۴۱/۵٪ از کل آرا را به خود اختصاص داد. اما همپیمانانش در حزب دموکرات‌های آزاد در این دوره از انتخابات از ورود به بوندستاگ باز ماندند و در نتیجه مرکل دولتی ائتلافی با سوسیال دموکرات‌ها تشکیل داد. در سال ۲۰۰۷ مرکل ریاست شورای اروپا و گروه جی۸ را به عهده داشت و دومین زنی بود که به این مقام برگزیده می‌شد. او همچنین نقشی کلیدی در پیمان لیسبون و اعلامیه برلین ایفا کرد. تقویت موافقتنامه‌های تجاری ترانس‌آتلانتیک از اولویت‌های مرکل در تجارت خارجی بوده است. وی همچنین نقشی تعیین کننده در مدیریت بحران اقتصادی اروپا داشت و از وی به عنوان تصمیم گیرنده اصلی در حل بحران یاد می‌شود. در سیاست‌های داخلی آلمان، اصلاحات سیستم خدمات درمانی، مشکلات مربوط به آینده توسعه بخش انرژی و همچنین سیاست‌های درهای باز برای سیل مهاجران در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ از عمده‌ترین مسائلی بود که مرکل و دولتش را درگیر کرد..[۱]

آنگلا مرکل رهبر دوفاکتو اتحادیهٔ اروپا خوانده شده‌است،[۲][۳][۴][۵] و مجلهٔ فوربز دو بار او را دومین شخص قدرتمند جهان نامید که بالاترین رتبه‌ای است که یک زن تاکنون بدان رسیده‌است.[۶][۷] مرکل در سال ۲۰۱۵ از سوی مجله تایمز به عنوان شخصیت سال برگزیده شد و این نشریه او را صدراعظم دنیای آزاد نامید. وی از روز ۲۶ مارس ۲۰۱۴ رکورد طولانی‌ترین دوره تصدی دولت را در بین سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا از آن خود کرده است. همچنین وی در سال ۲۰۱۶ برای دهمین سال به عنوان قدرتمندترین زن دنیا از سوی مجله فوربز برگزیده شد.[۸] مرکل در روز ۲۰ نوامبر ۲۰۱۶ اعلام کرد که برای چهارمین بار قصد نامزدی در انتخابات فدرال آلمان را دارد که در سپتامبر ۲۰۱۷ برگزار می‌شود[۹]

زندگی[ویرایش]

آنگِلا مِرکِل در سال ۱۹۵۴ در هامبورگ متولد شد.[۱۰][۱۱] پدرش یک کشیش و مادرش معلم بود. اندکی بعد از تولد وی، خانواده‌اش به آلمان شرقی مهاجرت کردند. در زمان تحصیل در دبیرستان، نمرات خوب او در دروس مختلف به‌ویژه ریاضی و زبان روسی مورد توجه معلمان قرار گرفته‌بود.

نام کامل او در آن زمان و تا پیش از ازدواج اولش، آنگِلا دوروتِئا کزنر بود.[۱۲] زمانی که وی وارد دانشگاه شد با اولریش مِرکِل، دانشجوی فیزیک آشنا شد و با او ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۹۸۲ به جدایی کشید، اما آنگِلا نام خانوادگی همسر اولش را برای خود حفظ کرد و تبدیل به «آنگِلا مرکل» کنونی شد.[۱۳] وی در سال ۱۹۸۸ در مرکز آکادمی علوم با همسر دوم خود، یواخیم زاوِر (Joachim Sauer) آشنا شده و پس از مدتی ازدواج کردند. آنگِلا مِرکِل بدون اینکه از دو ازدواج خود فرزندی داشته‌باشد، با فرزندان همسر دوم خود، که حاصل ازدواج قبلی او هستند، زندگی می‌کند.[۱۴]

تحصیلات[ویرایش]

آنگلا در سال ۱۹۷۳ در دانشگاه لایپزیگ به تحصیل فیزیک پرداخت[۱۵] که آن را در سال ۱۹۷۸ به پایان رسانید و دکترای خود را در مقطع شیمی فیزیک در سال ۱۹۸۶ به‌دست‌آورد.[۱۶]

فعالیت سیاسی[ویرایش]

در سال‌های پایانیِ دولت کمونیستی آلمان شرقی، مرکل در اعتراضات خیابانی شرکت فعالی داشت و به عضویت حزب تازه تأسیس «حرکت دمکراتیک» (Demokratischer Aufbruch) درآمد و در زمان فروپاشی دیوار برلین به‌عنوان سخنگوی حزب فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۹۰ مرکل عضو حزب مسیحی دموکرات شد و در پایان همین سال به‌عنوان نماینده این حزب وارد مجلس آلمان شد. در ژانویه ۱۹۹۱ هلموت کهل (صدراعظم وقت آلمان) او را به‌عنوان وزیر بانوان و جوانان نامید و سپس وی پست خود را به وزیر محیط‌زیست، حفظ طبیعت و بالاًخره به امنیت رآکتورها تغییر داد و این وزارت را تا سال ۱۹۹۸ که به قدرت گرفتن حزب سوسیال دموکرات آلمان به رهبری گرهارد شرودر انجامید، نگه‌داشت. بعد از آن سعی بِه ائتلاف با سوسیال-دموکرات‌ها برای حکومت در بعضی از ایالات کرد که به نتیجه‌ای نرسید.

آنگلا مرکل در سال ۲۰۰۰ به‌عنوان دبیر کل حزبش انتخاب شد. با این وجود در سال ۲۰۰۲ ادموند شتویبر دبیر کل اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن که با دموکرات مسیحی‌ها در پارلمان متحد است به‌عنوان نمایندهٔ دو حزب متحد برای صدراعظمی کاندید شد.[۱۷] این دو حزب با رهبرانشان (مرکل و شتویبر) بارها شرودر و سوسیال دموکرات‌ها را تحت عناوین مختلف سیاست‌های غلط اقتصادی، افزایش بدهی‌های کشور و مهم‌تر از همه تعداد بسیار زیاد بیکاران مورد سرزنش قرار می‌دادند. با این وجود اتحاد آنها بار دیگر در سال ۲۰۰۲، بیشتر به‌خاطر سیاست‌های آنها درمورد جنگ با عراق از ائتلافِ سبز-قرمز به رهبری گرهارد شرودر و یوشکا فیشر شکست خورد.

با افزایش بدهی‌ها و بیکاران کشور در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴، فشار بر شرودر و متحدانش بیشتر شد، تا آنجا که دموکرات مسیحی‌ها در سایر ایالت‌های آلمان به پیروزی رسیدند. سوسیال دموکرات‌ها و شرودر برای جبران این شکست‌ها پیشنهاد به‌عقب‌کشاندن انتخابات پارلمانی در سال ۲۰۰۵ را دادند، تا به رقبای خود محبوبیتشان را میان مردم به اثبات برسانند. در حالی که کارشناسان امیدی برای سوسیال دموکرات‌ها نمی‌دیدند.[۱۸]

پیروزی در انتخابات آلمان[ویرایش]

در انتخابات بوندستاگ در سال ۲۰۰۵ مرکل خود را نامزد صدراعظمی از طرف دو حزب متحد کرد. بر خلاف انتظار همه، سوسیال دموکرات‌ها رأی بالایی آوردند به طوری که اتحادیه دموکرات مسیحی‌ها و سوسیال مسیحی‌های بایرن و یا سوسیال دموکرات‌ها هیچ‌کدام به تنهایی نتوانستند اکثریت پارلمانی را بدست بیاوردند. احزاب کوچکتر مانند حزب سبزها یا دمکرات‌های آزاد که به‌طور سنتی شرکای ائتلافی احزاب بزرگ هستند، هیچ‌کدام اینبار به میزان کرسی موردنیاز برای ائتلاف با احزاب بزرگتر دست نیافتند. به این ترتیب ائتلاف دمکرات مسیحی‌ها و سوسیال مسیحی‌های بایرن مجبور شدند برای اداره کشور با سوسیال دموکرات‌ها ائتلاف بزرگ را تشکیل دهند. بر طبق مذاکراتِ ائتلاف بزرگ، سوسیال دموکرات‌ها به صدراعظمی مرکل و کناره‌گیری شرودر از سیاست رضایت دادند به شرط این‌که ۸ وزارت‌خانه بزرگ در دستان آنها باقی بماند. به این صورت آنگلا مرکل اولین صدر اعظم زن در کشور آلمان معرفی شد.[۱۹]

سیاست مرکل[ویرایش]

دربارهٔ مرکل و در واقع سیاست کنونی حزب او گفته می‌شود که او گرایش سنتی آلمان به فرانسه که پایه تشکیل یک اتحادیه قوی اروپایی است را می‌شکند و مثل تونی بلر و مارگارت تاچر بیشتر گرایش به نزدیکی با آمریکا دارد.[نیازمند منبع] این برای اتحادیه اروپا مسئله مهمی است وگرنه در زمینه سیاست‌های اقتصادی اختلاف احزاب بزرگ حاکم در اروپا بسیار کم شده‌است. او به عنوان مارگارت تاچر قرن بیست و یک یاد می‌شود.[نیازمند منبع]

صدراعظمی آلمان[ویرایش]

سیاست خارجی[ویرایش]

مرکل به همراه جرج بوش، رئیس جمهور آمریکا در سال ۲۰۰۷

آنگلا مرکل در زمان جنگ عراق به پشتیبانی از سیاست‌های ایالات متحده پرداخت.[۲۰] وی معتقد به عضویت ترکیه به عنوان مشارکت کننده ممتاز به جای عضویت این کشور در اتحادیه اروپاست.[۲۰]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Angela Merkel faces outright rebellion within her own party over refugee crisis". The Telegraph. 
  2. Balasubramanyam, Ranjitha (16 September 2013). "All Eyes on Berlin". Foreign Policy. Retrieved 23 September 2013. 
  3. Gayle, Damien (18 July 2012). "50 Shades of Angela Merkel: German Chancellor's outfits recreated as Pantone colour chart (but none of them are very sexy)". Daily Mail. Retrieved 23 September 2013. 
  4. Francis, David (22 September 2013). ""Mama" Merkel May Win Germany, But Not the Euro Zone". The Fiscal Times. Retrieved 22 September 2013. 
  5. Wagele, Elizabeth (16 July 2012). "What Personality Type is Angela Merkel?". Psychology Today. Retrieved 23 September 2013. 
  6. "Angela Merkel 'world's most powerful woman'". The Daily Telegraph (London). 24 August 2011. 
  7. "Profile Angela Merkel". Forbes. 18 April 2012. Retrieved 11 September 2012. 
  8. "Angela Merkel". Forbes. Retrieved 10 July 2016. 
  9. http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/05/130522_an_forbes_powerlful_women_list_merkel.shtml
  10. Langguth, Gerd (August 2005). Angela Merkel. DTV (in German). p. 10. ISBN 3-423-24485-2. 
  11. "Merkels Vater gestorben – Termine abgesagt" (in German). newsecho. 3 September 2011. Archived from the original on 14 December 2011. Retrieved 8 September 2011.  Unknown parameter |df= ignored (help)
  12. Qvortrup, Matthew (2016). "In the Shadow of the Berlin Wall". Angela Merkel: Europe's Most Influential Leader. The Overlook Press. ISBN 9781468314083. 
  13. http://webzine.mehrnews.com/FullStory/News/?NewsId=8772
  14. http://setare.com/fa/news/607/ بیوگرافی آنگِلا مِرکِل
  15. "Drogenwahn auf der Dauerbaustelle". Der Spiegel (in German). 27 March 2009. Archived from the original on 13 January 2010. Retrieved 19 August 2011.  Unknown parameter |df= ignored (help)
  16. "Scopus preview – Scopus – Author details (Merkel, Angela)". www.scopus.com. Retrieved 19 July 2016. 
  17. "Opposition meltdown: The great disintegration act". Der Spiegel. 22 October 2004. Retrieved 28 November 2015. 
  18. Saunders, Doug (14 September 2005). "Popular flat-tax movement hits brick wall in Germany". The Globe and Mail. Retrieved 28 November 2015. 
  19. "German Chancellor Angela Merkel makes a hat-trick win in 2013 Elections". Retrieved 23 September 2013. 
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ باشگاه خبرنگاران جوان. بازبینی‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۷.