آنگلا مرکل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آنگلا مرکل
Angela Merkel June 2017.jpg
آنگلا مرکل در ژوئن ۲۰۱۷
هشتمین صدراعظم آلمان
مشغول به کار
۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ – تاکنون
رئیس جمهور هورست کوهلر
کریستین ولف
یوآخیم گاوک
فرانک والتر اشتاین‌مایر
قائم مقام فرانتس مونتفرینگ
فرانک والتر اشتاین‌مایر
گیدو وستروله
فیلیپ رسلر
زیگمار گابریل
پس از گرهارد شرودر
رهبر اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
شروع به کار
۱۰ آوریل ۲۰۰۰
پس از ولفگانگ شویبله
دبیرکل اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
مشغول به کار
۷ نوامبر ۱۹۹۸ – ۱۰ آوریل ۲۰۰۰
پس از پیتر هینتسه
پیش از روپرشت پولنتس
وزیر محیط زیست، حفظ طبیعت و امنیت رآکتورها
مشغول به کار
نوامبر ۱۹۹۴ – اکتبر ۱۹۹۸
صدراعظم هلموت کوهل
پس از کلاوس توپفر
پیش از یورگن تریتین
وزیر بانوان و جوانان
مشغول به کار
ژانویه ۱۹۹۱ – نوامبر ۱۹۹۴
صدراعظم هلموت کوهل
اطلاعات شخص
زاده آنگلا دوروتئا مرکل
۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۵۴ ‏(۶۴ سال)
هامبورگ، آلمان غربی
حزب سیاسی اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
همسر(ان) اولریش مرکل (۱۹۷۷–۱۹۸۲)
یوآخیم زاوِر (۱۹۹۸–اکنون)
محل
تحصیل
دانشگاه لایپزیگ
شغل سیاستمدار
تخصص شیمی‌دان
مذهب پروتستان
جایزه‌ها مدال آزادی رئیس‌جمهوری
جایزه شارلمانی
امضا

آنگِلا مِرکِل (به آلمانی: Angela Merkel) با نام تولد آنگِلا دوروتِئا کاسنِر (به آلمانی: Angela Dorothea Kasner)[۱] (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۵۴ در هامبورگ) سیاست‌مدار آلمانی، دبیرکل اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان و از ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ هشتمین صدراعظم و صدراعظم کنونی و نخستین بانوی صدراعظم در تاریخ آلمان است.[۲] او قدرتمندترین زن جهان است.[۳][۴]

زندگی[ویرایش]

آنگلا مرکل به عنوان اولین فرزند خانواده خود[۲] در سال ۱۹۵۴ در هامبورگ زاده شد.[۵][۶] پدرش یک کشیش و مادرش معلم بود. خانواده او اندکی بعد از تولد وی، به شهر کوچک تمپلین در نزدیکی برلین در جمهوری دمکراتیک آلمان (آلمان شرقی) مهاجرت کردند. خانواده وی مسیحی و مخالف دولت کومونیستی آلمان شرقی بودند. او ساخت دیوار برلین را یکی از نخستین خاطرات کودکی خود می‌داند.[۳] در زمان تحصیل در دبیرستان، نمرات خوب او در دروس مختلف به‌ویژه ریاضیات و زبان روسی مورد توجه معلمان قرار گرفته‌بود.

مدل موی ساده و کوتاه او مورد تمسخر دیگران بوده‌است.[۳]

تحصیلات[ویرایش]

آنگلا در سال ۱۹۷۳ در دانشگاه لایپزیگ به تحصیل فیزیک پرداخت[۷] و در سال ۱۹۷۸ به پایان رسانید. او در دانشگاه با اولریش مرکل، دانشجوی فیزیک آشنا شد و در ۱۹۷۷[۲] پس از ازدواج با او، نام خانوادگی خود را از «کاسنِر» به «مِرکِل» تغییر داد.[۸] او دکترای خود را در رشته شیمی فیزیک در سال ۱۹۸۶ به‌دست‌آورد.[۳][۹] وی در سال ۱۹۸۸ در مرکز آکادمی علوم با همسر دوم خود، یواخیم زاور (Joachim Sauer) آشنا شد. آن‌ها پس از مدتی با هم ازدواج کردند. آنگلا مرکل بدون اینکه از دو ازدواج خود فرزندی داشته‌باشد،[۳] با فرزندان همسر دوم خود که حاصل ازدواج قبلی او هستند، زندگی می‌کند.[۲]

فعالیت سیاسی[ویرایش]

آغاز[ویرایش]

او در جوانی با اینکه به کمونیسم ایمان نداشت، به شاخه جوانان حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان پیوست.[۳] در آنزمان به‌طور پنهانی برنامه‌های سیاسی تلویزیون آلمان غربی را تماشا می‌کرد.[۲]

به هنگام انقلاب‌های ۱۹۸۹ وارد عرصه سیاسی آلمان شد و در سال‌های پایانی دولت کمونیستی آلمان شرقی، مرکل در اعتراضات خیابانی شرکت فعالی داشت و به عضویت حزب تازه تأسیس «بیداری دموکراتیک» (به آلمانی: Demokratischer Aufbruch) درآمد. در زمان فروپاشی دیوار برلین به‌عنوان سخنگوی این حزب فعالیت می‌کرد.

آنگلا مرکل در ۱۹۹۱

ورود به دولت[ویرایش]

در سال ۱۹۹۰ به معاونت سخنگوی نخستین دولت دموکراتیک جدید در آلمان شرقی پیشین منصوب شد. پس از اتحاد آلمان او به آلمان غربی رفت و در آنجا به عضویت حزب محافظه‌کار اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان درآمد. در ۱۸ مارس ۱۹۹۰ وی از ایالت مکلنبورگ فورپومرن به مجلس فدرال آلمان (بوندستاگ) راه یافت و به عنوان قائم مقام سخنگوی دولت برگزیده شد.[۲] به دلیل توجه هلموت کوهل (صدراعظم وقت آلمان) به او، در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان وزیر زنان و جوانان و در سال ۱۹۹۴ به عنوان وزیر محیط زیست، حفظ طبیعت و امنیت رآکتورها مشغول به کار شد. وی مقام این وزارت را تا سال ۱۹۹۸ که به قدرت گرفتن حزب سوسیال دموکرات آلمان به رهبری گرهارد شرودر انجامید، نگه‌داشت.[۳] بعد از آن تلاش به ائتلاف با سوسیال-دموکرات‌ها برای حکومت در بعضی از ایالات کرد که به نتیجه‌ای نرسید.

رهبری حزب[ویرایش]

پس از شکست اتحادیه دموکرات مسیحی در انتخابات ۱۹۹۸، مرکل به عنوان دبیرکل این حزب برگزیده شد و در سال ۱۹۹۹ پس از رسوایی پرداخت‌های مالی غیرمجاز در این حزب که به برکناری رهبر وقت این حزب ولفگانگ شویبله انجامید به رهبران حزب خود از جمله هلموت کوهل پشت کرد و در سال ۲۰۰۰ به عنوان نخستین زن در تاریخ حزب دموکرات مسیحی آلمان، به رهبری این حزب برگزیده شد.[۳]

در سال ۲۰۰۲ با این وجود ادموند اشتویبر دبیرکل اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن که با اتحادیه دموکرات مسیحی در پارلمان متحد بود به‌عنوان نماینده دو حزب متحد برای صدراعظمی کاندید شد.[۱۰] این دو حزب با رهبرانشان (مرکل و اشتویبر) بارها گرهارد شرودر و سوسیال دموکرات‌ها را تحت عناوین مختلف سیاست‌های غلط اقتصادی، افزایش بدهی‌های کشور و مهم‌تر از همه، تعداد بسیار زیاد بیکاران مورد سرزنش قرار می‌دادند. با این وجود اتحاد آن‌ها بار دیگر در سال ۲۰۰۲، بیشتر به‌خاطر سیاست‌های آن‌ها درمورد جنگ عراق از ائتلاف قرمز-سبز به رهبری گرهارد شرودر و یوشکا فیشر شکست خورد.

با افزایش بدهی‌ها و بیکاران کشور در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴، فشار بر شرودر و متحدانش بیشتر شد، تا آنجا که اتحادیه دموکرات مسیحی در سایر ایالت‌های آلمان به پیروزی رسید. سوسیال دموکرات‌ها و شرودر برای جبران این شکست‌ها پیشنهاد به‌عقب‌کشاندن انتخابات پارلمانی در سال ۲۰۰۵ را دادند، تا به رقبای خود محبوبیتشان را میان مردم به اثبات برسانند. در حالی که کارشناسان امیدی برای سوسیال دموکرات‌ها نمی‌دیدند.[۱۱]

پیروزی در انتخابات[ویرایش]

در انتخابات بوندستاگ در سال ۲۰۰۵ مرکل خود را نامزد صدراعظمی از طرف دو حزب متحد کرد. بر خلاف انتظار همه، اتحادیه دموکرات مسیحی رأی بالایی آورد به‌طوری‌که اتحادیه دموکرات مسیحی‌ها و سوسیال مسیحی‌های بایرن یا سوسیال دموکرات‌ها هیچ‌کدام به تنهایی نتوانستند اکثریت پارلمانی را بدست بیاوردند. احزاب کوچکتر مانند حزب سبزهای آلمان (اتحاد ۹۰/سبزها) یا دمکرات‌های آزاد که به‌طور سنتی شرکای ائتلافی احزاب بزرگ هستند، هیچ‌کدام اینبار به میزان کرسی موردنیاز برای ائتلاف با احزاب بزرگتر دست نیافتند. به این ترتیب ائتلاف دمکرات مسیحی‌ها و اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن مجبور شدند برای اداره کشور با سوسیال دموکرات‌ها ائتلاف بزرگ را تشکیل دهند. بر طبق مذاکرات ائتلاف بزرگ، سوسیال دموکرات‌ها به صدراعظمی مرکل و کناره‌گیری شرودر از سیاست رضایت دادند به شرط این‌که ۸ وزارت‌خانه بزرگ در دستان آن‌ها باقی بماند. به این صورت آنگلا مرکل نخستین صدر اعظم زن در کشور آلمان معرفی شد.[۱۲]

به این ترتیب، مرکل به‌عنوان رئیس اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان و نخستین زن صدراعظم در تاریخ آلمان، دولت ائتلافی با حزب همپیمانش اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن (CSU) و حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) را تا سال ۲۰۰۹ رهبری کرد. این ائتلاف پس از دو ماه مذاکره در پی انتخابات فدرال آلمان در ۲۰۰۵ تشکیل شد. پس از انتخابات فدرال در سال ۲۰۰۹ و خروج سوسیال دموکرات‌ها از دولت، مرکل دولت ائتلافی جدید را با مشارکت حزب دموکرات آزاد تشکیل داد.

دوره‌های بعدی[ویرایش]

سومین دوره صدراعظمی مرکل پس از انتخابات فدرال ۲۰۱۳ آغاز شد که در آن اتحادیه دموکرات مسیحی ۴۱٪/۵ از کل آرا را به خود اختصاص داد. اما همپیمانانش در حزب دموکرات‌های آزاد در این دوره از انتخابات از ورود به بوندستاگ بازماندند و در نتیجه مرکل دولتی ائتلافی با سوسیال دموکرات‌ها تشکیل داد.

مرکل در روز ۲۰ نوامبر ۲۰۱۶ بار قصد نامزدی خود را برای شرکت در انتخابات فدرال آلمان در سپتامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد.[۱۳] او پس از پیروزی در این انتخابات برای چهارمین دور به صدر اعظمی المان رسید. با پایان این دوره، او رکورد طولانی‌ترین دوره صدر اعظمی را می‌شکند.[۱۴][۱۵]

آنگلا مرکل به همراه ولادیمیر پوتین در ۲۰۰۲

سیاست مرکل[ویرایش]

او را سیاست‌مداری غیرقبل پیش‌بینی، مرموز، بی‌رحم، و عمل‌گرا می‌خوانند.[۳] دربارهٔ مرکل و در واقع سیاست کنونی حزب او گفته می‌شود که او گرایش سنتی آلمان به فرانسه که پایه تشکیل یک اتحادیه اروپای قدرتمند است را می‌شکند و مانند تونی بلر و مارگارت تاچر بیشتر گرایش به نزدیکی با آمریکا دارد.[نیازمند منبع] این برای اتحادیه اروپا مسئله مهمی است وگرنه در زمینه سیاست‌های اقتصادی، اختلاف احزاب بزرگ حاکم در اروپا بسیار کم شده‌است. از او به عنوان مارگارت تاچر قرن بیست و یک یاد می‌شود.[نیازمند منبع]

آنگلا مرکل رهبر دفاکتو اتحادیه اروپا خوانده شده‌است[۱۶][۱۷][۱۸][۱۹] و مجله فوربز دو بار او را دومین شخص قدرتمند جهان نامید که بالاترین رتبه‌ای است که یک زن تاکنون بدان رسیده‌است.[۲۰][۲۱] مرکل در سال ۲۰۱۵ از سوی مجله تایمز به عنوان شخصیت سال برگزیده شد و این نشریه او را صدراعظم دنیای آزاد نامید. وی از روز ۲۶ مارس ۲۰۱۴ رکورد طولانی‌ترین دوره تصدی دولت را در بین سران کشورهای عضو اتحادیه اروپا از آن خود کرده‌است. همچنین وی در سال ۲۰۱۶ برای دهمین سال به عنوان قدرتمندترین زن دنیا از سوی مجله فوربز برگزیده شد.[۲۲]

در سال ۲۰۰۷ مرکل ریاست شورای اروپا و گروه هشت را به عهده داشت و دومین زنی بود که به این مقام برگزیده می‌شد. او همچنین نقشی کلیدی در پیمان لیسبون و اعلامیه برلین ایفا کرد. تقویت پیمان تجاری و سرمایه‌گذاری ترنس-آتلانتیک از اولویت‌های مرکل در تجارت خارجی بوده‌است. وی همچنین نقشی تعیین‌کننده در مدیریت بحران اقتصادی اروپا داشت و از وی به عنوان تصمیم گیرنده اصلی در حل بحران یاد می‌شود. در سیاست‌های داخلی آلمان، اصلاحات سیستم خدمات درمانی، مشکلات مربوط به آینده توسعه بخش انرژی و همچنین سیاست‌های درهای باز برای سیل مهاجران در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ از عمده‌ترین مسائلی بود که مرکل و دولتش را درگیر کرد.[۲۳]

در مورد حذف سلاح‌های اتمی در آلمان، مرکل، مشارکت انحصاری آلمان را رد و شرط آن را همراهی دیگر کشورهای عضو ناتو اعلام کرده‌است.[۲]

مرکل به همراه جرج بوش، رئیس‌جمهور آمریکا در سال ۲۰۰۷

سیاست خارجی[ویرایش]

آنگلا مرکل در زمان جنگ عراق به پشتیبانی از سیاست‌های آمریکا پرداخت.[۲۴] این کار او باعث ایجاد مخالفت‌های شدید در داخل آلمان شد تا جایی که رئیس حزب سوسیال دموکرات، عملکرد و گفته‌های مرکل را «سجده در برابر دولت آمریکا» دانست.[۲]

وی معتقد به عضویت ترکیه به عنوان مشارکت‌کننده ممتاز به جای عضویت این کشور در اتحادیه اروپاست.[۲۴]

وی طرفدار برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) است[۲۵] و می‌گوید از مدل این پیمان می‌توان برای خلع سلاح کره شمالی استفاده کرد.[۳]

وی مخالف خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا است. اما با این خروج، او به رهبر بی‌رقیب اروپا تبدیل می‌شود.[۳]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Qvortrup, Matthew (2016). "In the Shadow of the Berlin Wall". Angela Merkel: Europe's Most Influential Leader. The Overlook Press. ISBN 978-1-4683-1408-3. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ ۲٫۶ ۲٫۷ «بیوگرافی آنگلا مرکل، تنها صدر اعظم زن آلمانی». مجله اینترنتی ستاره. ۱۷ مرداد ۱۳۹۶. 
  3. ۳٫۰۰ ۳٫۰۱ ۳٫۰۲ ۳٫۰۳ ۳٫۰۴ ۳٫۰۵ ۳٫۰۶ ۳٫۰۷ ۳٫۰۸ ۳٫۰۹ ۳٫۱۰ «نگاهی به زندگی آنگلا مرکل». بی‌بی‌سی فارسی. ۳ مهر ۱۳۹۶. 
  4. «آنگلا مرکل 'قدرتمندترین' زن جهان شد». بی‌بی‌سی فارسی. ۱ خرداد ۱۳۹۲. 
  5. Langguth, Gerd (August 2005). Angela Merkel. DTV (in آلمانی). p. 10. ISBN 3-423-24485-2. 
  6. "Merkels Vater gestorben – Termine abgesagt" (in آلمانی). newsecho. 3 September 2011. Archived from the original on 14 December 2011. Retrieved 8 September 2011. 
  7. "Drogenwahn auf der Dauerbaustelle". Der Spiegel (in آلمانی). 27 March 2009. Archived from the original on 13 January 2010. Retrieved 19 August 2011. 
  8. http://webzine.mehrnews.com/FullStory/News/?NewsId=8772
  9. "Scopus preview – Scopus – Author details (Merkel, Angela)". www.scopus.com. Retrieved 19 July 2016. 
  10. "Opposition meltdown: The great disintegration act". Der Spiegel. 22 October 2004. Retrieved 28 November 2015. 
  11. Saunders, Doug (14 September 2005). "Popular flat-tax movement hits brick wall in Germany". The Globe and Mail. Retrieved 28 November 2015. 
  12. "German Chancellor Angela Merkel makes a hat-trick win in 2013 Elections". Retrieved 23 September 2013. 
  13. http://www.bbc.co.uk/persian/world/2013/05/130522_an_forbes_powerlful_women_list_merkel.shtml
  14. «بن‌بست در مذاکرات تشکیل دولت ائتلافی آلمان». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۹ آبان ۱۳۹۶. 
  15. «آنگلا مرکل در قدرت باقی می‌ماند؟». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۷ آبان ۱۳۹۶. 
  16. Balasubramanyam, Ranjitha (16 September 2013). "All Eyes on Berlin". Foreign Policy. Retrieved 23 September 2013. 
  17. Gayle, Damien (18 July 2012). "50 Shades of Angela Merkel: German Chancellor's outfits recreated as Pantone colour chart (but none of them are very sexy)". Daily Mail. Retrieved 23 September 2013. 
  18. Francis, David (22 September 2013). ""Mama" Merkel May Win Germany, But Not the Euro Zone". The Fiscal Times. Retrieved 22 September 2013. 
  19. Wagele, Elizabeth (16 July 2012). "What Personality Type is Angela Merkel?". Psychology Today. Retrieved 23 September 2013. 
  20. "Angela Merkel 'world's most powerful woman'". The Daily Telegraph. London. 24 August 2011. 
  21. "Profile Angela Merkel". Forbes. 18 April 2012. Retrieved 11 September 2012. 
  22. "Angela Merkel". Forbes. Retrieved 10 July 2016. 
  23. "Angela Merkel faces outright rebellion within her own party over refugee crisis". The Telegraph. 
  24. ۲۴٫۰ ۲۴٫۱ باشگاه خبرنگاران جوان. بازبینی‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۷. 
  25. «می و مرکل: به برجام پایبندیم اما از فعالیت موشکی و منطقه‌ای ایران نگرانیم». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۳ مهر ۱۳۹۶. 

منابع[ویرایش]