پرش به محتوا

تئودور روزولت

ویرایش پیوندها
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
تئودور روزولت
روزولت در ۱۹۰۴
بیست‌وششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت
۱۴ سپتامبر ۱۹۰۱ – ۴ مارس ۱۹۰۹
معاون رئیس‌جمهورنداشت (۱۹۰۱–۱۹۰۵)
چارلز دبلیو. فربنکس (۱۹۰۵–۱۹۰۹)
پس ازویلیام مک‌کینلی
پیش ازویلیام هووارد تفت
بیست‌وپنجمین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
دوره مسئولیت
۴ مارس ۱۹۰۱ – ۱۴ سپتامبر ۱۹۰۱
رئیس‌جمهورویلیام مک‌کینلی
پس ازگرت هوبارت
پیش ازچارلز دبلیو. فربنکس
۳۳مین فرماندار نیویورک
دوره مسئولیت
۱ ژانویهٔ ۱۸۹۹ – ۳۱ دسامبر ۱۹۰۰
معاونتیموتی ال. وودراف
پس ازفرانک اس. بلک
پیش ازبنیامین بارکر اودل
معاون وزیر نیروی دریایی ایالات متحده
دوره مسئولیت
۱۹ آوریل ۱۸۹۷ – ۱۰ مه ۱۸۹۸
رئیس‌جمهورویلیام مک‌کینلی
پس ازویلیام مک‌آدو
پیش ازچارلز هربرت آلن
رئیس هیئت کمیسرهای پلیس نیویورک
دوره مسئولیت
۶ مه ۱۸۹۵ – ۱۹ آوریل ۱۸۹۷
پس ازجیمز ال. مارتین
پیش ازفرانک ماس
رهبر اقلیت مجمع ایالتی نیویورک
دوره مسئولیت
۱ ژانویهٔ ۱۸۸۳ – ۳۱ دسامبر ۱۸۸۳
عضو مجمع ایالتی نیویورک از حوزهٔ ۲۱ منهتن
دوره مسئولیت
۱ ژانویهٔ ۱۸۸۲ – ۳۱ دسامبر ۱۸۸۴
اطلاعات شخصی
زاده
تئودور روزولت جونیور

۲۷ اکتبر ۱۸۵۸
نیویورک سیتی، نیویورک، ایالات متحده
درگذشته۶ ژانویهٔ ۱۹۱۹ (۶۰ سال)
اویستر بی، نیویورک، ایالات متحده
آرامگاهگورستان یادبود یانگز، اویستر بی، نیویورک
حزب سیاسیجمهوری‌خواه (۱۸۸۰–۱۹۱۲، ۱۹۱۶–۱۹۱۹)
دیگر عضویت‌های سیاسیحزب ترقی‌خواه (۱۹۱۲–۱۹۱۶)
همسر(ان)آلیس هاتاوی لی (ازدواج ۱۸۸۰، درگذشت ۱۸۸۴)
ایدیت کرمیت کارو (ازدواج ۱۸۸۶)
روابطخاندان روزولت
فرزندانآلیس
تئودور روزولت جونیور
کرمیت
اتل
آرچیبالد
کوئنتین
والدینتئودور روزولت سینیور
مارتا استوارت بولوک
تحصیلاتکالج هاروارد (بی‌ای)
دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کلمبیا
تخصصسیاستمدار، نویسنده، تاریخ‌نگار، طبیعت‌گرا و نظامی
جایزه‌های غیرنظامی جایزه صلح نوبل (۱۹۰۶)
امضا
خدمات نظامی
وفاداریایالات متحده آمریکا ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخهنیروی زمینی ایالات متحده آمریکا
گارد ملی نیویورک
سال‌های خدمت۱۸۸۲–۱۸۸۶ (گارد ملی)
۱۸۹۸ (داوطلبان ایالات متحده)
درجهسرهنگ
فرماندههنگ یکم سواره‌نظام داوطلب ایالات متحده
جنگ‌ها/عملیات‌جنگ آمریکا و اسپانیا
نبرد لاس گواسیماس
نبرد ارتفاعات سن خوآن
نشان‌های نظامی نشان افتخار (پس از مرگ، ۲۰۰۱)

تئودور روزولت (انگلیسی: Theodore Roosevelt؛ ۲۷ اکتبر ۱۸۵۸ – ۶ ژانویهٔ ۱۹۱۹) سیاستمدار، نظامی، نویسنده، تاریخ‌نگار و طبیعت‌گرای آمریکایی بود که از ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۹ به‌عنوان بیست‌وششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. او پیش از آن فرماندار نیویورک و سپس معاون ویلیام مک‌کینلی بود و پس از ترور و مرگ مک‌کینلی در سپتامبر ۱۹۰۱، در ۴۲ سالگی به ریاست‌جمهوری رسید و جوان‌ترین فردی شد که تا آن زمان مقام ریاست‌جمهوری آمریکا را برعهده گرفته بود.[۱] او در انتخابات ۱۹۰۴ با اکثریتی بزرگ برای یک دورهٔ کامل انتخاب شد و در طول ریاست‌جمهوری خود به یکی از چهره‌های محوری دورهٔ ترقی‌خواهی تبدیل شد.[۲]

روزولت برداشت گسترده‌ای از مسئولیت رئیس‌جمهور داشت و معتقد بود قوهٔ مجریه می‌تواند برای منافع عمومی در هر حوزه‌ای که قانون اساسی یا قانون صریحاً منع نکرده باشد اقدام کند. برنامهٔ داخلی او که با عنوان «معاملهٔ منصفانه» شناخته شد، بر تنظیم شرکت‌های بزرگ، میانجی‌گری میان کار و سرمایه، حمایت از مصرف‌کنندگان و حفاظت از منابع طبیعی متمرکز بود.[۳] دولت او دعاوی ضدانحصار را گسترش داد، نظارت فدرال بر راه‌آهن و صنایع غذایی را تقویت کرد و میلیون‌ها هکتار زمین را در قالب جنگل‌ها، پناهگاه‌های حیات وحش، پارک‌ها و آثار ملی تحت حفاظت قرار داد. در عین حال، ترقی‌خواهی روزولت محدودیت‌های مهمی داشت. سیاست‌های او در زمینهٔ امپراتوری، نژاد و مداخلهٔ خارجی در همان زمان و در پژوهش‌های تاریخی بعدی محل مناقشه بوده‌اند. تصمیم او در ماجرای براونزویل برای اخراج دسته‌جمعی ۱۶۷ سرباز سیاه‌پوست بدون محاکمهٔ فردی، یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های این تناقض‌هاست.[۴]

در سیاست خارجی، روزولت به افزایش قدرت دریایی و نقش جهانی ایالات متحده باور داشت. حمایت او از جدایی پاناما از کلمبیا راه را برای به‌دست‌آوردن کنترل منطقهٔ کانال و ساخت کانال پاناما باز کرد و «متمم روزولت» بر دکترین مونرو دامنهٔ مداخلهٔ ایالات متحده در آمریکای لاتین و کارائیب را گسترش داد.[۵] در سوی دیگر، میانجی‌گری او در پایان‌دادن به جنگ روسیه و ژاپن به معاهده پورتسموث انجامید و جایزه صلح نوبل ۱۹۰۶ را برای او به همراه داشت. روزولت نخستین آمریکایی بود که جایزه‌ای از جوایز نوبل دریافت کرد.[۶][۷] او پس از ترک ریاست‌جمهوری همچنان در سیاست فعال ماند، در ۱۹۱۲ حزب ترقی‌خواه را تأسیس کرد و در انتخابات همان سال پس از وودرو ویلسون دوم شد. نوشته‌های فراوان تاریخی، سیاسی و سفرنامه‌ای او نیز موجب شد در ۱۹۱۲ به ریاست انجمن تاریخ آمریکا برگزیده شود.[۸]

زندگی و صعود سیاسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کودکی، تحصیل و آغاز فعالیت سیاسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

روزولت در ۲۷ اکتبر ۱۸۵۸ در منهتن در خانواده‌ای ثروتمند و شناخته‌شده زاده شد. پدرش تئودور روزولت سینیور بازرگان و نیکوکار و مادرش مارتا «میتی» بولوک از خانواده‌ای اهل جورجیا بود. روزولت در کودکی از آسم و ضعف جسمانی رنج می‌برد و بخش مهمی از آموزش ابتدایی خود را در خانه دریافت کرد. علاقهٔ زودهنگام او به جانورشناسی و طبیعت با برنامه‌ای جدی برای ورزش و تقویت جسمانی همراه شد و این پیوند میان طبیعت‌گرایی، فعالیت بدنی و ایدهٔ «زندگی پُرتلاش» بعدها به بخشی از شخصیت عمومی و نوشته‌های او تبدیل شد.[۹]

او در ۱۸۸۰ از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شد و سپس در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد، اما دورهٔ حقوق را به پایان نرساند و وارد سیاست شد. در ۱۸۸۱ به عضویت مجمع ایالتی نیویورک انتخاب شد و از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۴ در آن نهاد خدمت کرد. روزولت در آغاز فعالیت سیاسی خود با اصلاح نظام اداری، مبارزه با فساد و محدودکردن نفوذ شبکه‌های حزبی در حکومت محلی شناخته شد.[۱۰]

در ۱۴ فوریهٔ ۱۸۸۴، مادر او و همسر نخستش، آلیس هاتاوی لی روزولت، تنها چند ساعت با فاصله از یکدیگر درگذشتند. همسرش دو روز پیش از مرگ دخترشان آلیس را به دنیا آورده بود. روزولت پس از این دو مرگ برای مدتی از سیاست نیویورک فاصله گرفت و بخش بزرگی از دو سال بعدی را در منطقهٔ بدلندز قلمرو داکوتا گذراند، جایی که دامداری، شکار و نوشتن دربارهٔ غرب آمریکا را دنبال کرد.[۹] این تجربه در شکل‌گیری تصور او از طبیعت، مرز غربی و «زندگی پُرتلاش» تأثیر ماندگاری داشت. او در ۱۸۸۶ به نیویورک بازگشت و همان سال با دوست دوران کودکی خود، ایدیت کرمیت کارو، ازدواج کرد.

روزولت از ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۵ عضو کمیسیون خدمات کشوری ایالات متحده بود و برای اجرای نظام استخدام بر مبنای شایستگی و محدودکردن نظام حامی‌پروری حزبی تلاش کرد. در ۱۸۹۵ ریاست هیئت کمیسرهای پلیس نیویورک را پذیرفت و اصلاحات اداری، اجرای مقررات و مبارزه با فساد پلیس را در دستور کار قرار داد. فعالیت علنی و حضور شبانهٔ او در خیابان‌های نیویورک برای بررسی عملکرد مأموران توجه مطبوعات را به خود جلب کرد و به افزایش شهرت ملی‌اش کمک کرد.[۱][۱۰]

جنگ آمریکا و اسپانیا و فرمانداری نیویورک

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
روزولت در لباس هنگ یکم سواره‌نظام داوطلب ایالات متحده، مشهور به «سواران خشن»، در ۱۸۹۸

ویلیام مک‌کینلی در ۱۸۹۷ روزولت را به معاونت وزارت نیروی دریایی منصوب کرد. روزولت از مدافعان گسترش نیروی دریایی آمریکا و برخورد سخت‌تر با اسپانیا در بحران کوبا بود. با آغاز جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸، او از سمت دولتی خود استعفا کرد و همراه پزشک نظامی لئونارد وود در تشکیل هنگ یکم سواره‌نظام داوطلب ایالات متحده مشارکت کرد. این یگان به‌سرعت با نام «سواران خشن» شناخته شد و ترکیبی از گاوچران‌ها، معدنچیان، ورزشکاران و نظامیان داوطلب را دربر می‌گرفت.[۱۱]

روزولت ابتدا با درجهٔ سرهنگ دوم زیر فرمان وود خدمت کرد و پس از ارتقای وود فرماندهی هنگ را برعهده گرفت. در ۱ ژوئیهٔ ۱۸۹۸ در حمله به ارتفاعات سن خوآن در نزدیکی سانتیاگو در کوبا حضور داشت. در روایت عمومی، نقش روزولت و سواران خشن بعدها به یکی از مشهورترین تصاویر جنگ تبدیل شد، هرچند حملهٔ نهایی حاصل عملیات چند یگان ارتش آمریکا، از جمله هنگ‌های منظم و سربازان سیاه‌پوست موسوم به سربازان بوفالو بود.[۱۲] شهرت حاصل از جنگ روزولت را به چهره‌ای ملی تبدیل کرد. بیش از یک سده بعد، در ۲۰۰۱، نشان افتخار به‌طور پس از مرگ برای شجاعت او در نبرد اول ژوئیهٔ ۱۸۹۸ اعطا شد.[۱۳]

پس از بازگشت از کوبا، جمهوری‌خواهان نیویورک او را نامزد فرمانداری کردند و روزولت در انتخابات ۱۸۹۸ پیروز شد. او از ۱۸۹۹ تا پایان ۱۹۰۰ سی‌وسومین فرماندار نیویورک بود. در این مقام اصلاح خدمات دولتی، مقررات کار، حفاظت از جنگل‌ها و نظارت بر شرکت‌های بزرگ را پی گرفت و در پیام سالانهٔ ۱۹۰۰ خود خواهان قوانین مؤثرتری برای نظارت بر تراست‌ها شد.[۱۴] استقلال سیاسی او موجب تنش با بخشی از دستگاه جمهوری‌خواه ایالت شد و رهبران حزب در ۱۹۰۰ از قرارگرفتن او در فهرست انتخاباتی مک‌کینلی به‌عنوان نامزد معاونت ریاست‌جمهوری حمایت کردند. مک‌کینلی و روزولت پیروز شدند و روزولت در مارس ۱۹۰۱ معاون رئیس‌جمهور شد.

دورهٔ معاونت او تنها حدود شش ماه طول کشید. مک‌کینلی در ۶ سپتامبر ۱۹۰۱ در بوفالو هدف گلوله قرار گرفت و هشت روز بعد درگذشت. روزولت در ۱۴ سپتامبر سوگند ریاست‌جمهوری خورد. مقام معاونت ریاست‌جمهوری تا آغاز دورهٔ بعد در ۱۹۰۵ خالی ماند.[۱۵] روزولت در آغاز اعلام کرد سیاست‌های مک‌کینلی را ادامه خواهد داد، اما به‌تدریج برداشت فعال‌تر خود از ریاست‌جمهوری و قدرت فدرال را آشکار کرد.

ریاست‌جمهوری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

معاملهٔ منصفانه و گسترش نقش دولت فدرال

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

روزولت با صنعتی‌شدن سریع، تمرکز قدرت اقتصادی در شرکت‌های بزرگ و افزایش منازعات کارگری روبه‌رو بود. او اصل وجود شرکت‌های بزرگ را رد نمی‌کرد و میان شرکت‌هایی که از نظر او در خدمت اقتصاد بودند و تراست‌هایی که با سوءاستفاده از قدرت بازار عمل می‌کردند تمایز می‌گذاشت. هدف دولتش ایجاد ظرفیت فدرال برای نظارت بر سرمایهٔ بزرگ و میانجی‌گری میان گروه‌های اقتصادی بود.[۳] این رویکرد در اصطلاح «معاملهٔ منصفانه» خلاصه شد و به یکی از پایه‌های برنامهٔ ترقی‌خواهانهٔ او تبدیل شد.

در اعتصاب بزرگ معادن زغال‌سنگ آنتراسیت در ۱۹۰۲، دولت فدرال برخلاف سابقهٔ رایج قرن نوزدهم مستقیماً در کنار کارفرمایان وارد عمل نشد. روزولت نمایندگان معدن‌داران و اتحادیهٔ کارگران را به کاخ سفید فراخواند و در نهایت زمینهٔ داوری را فراهم کرد. توافق حاصل افزایش دستمزد و کاهش ساعات کار معدنچیان را در پی داشت، بدون آنکه خواستهٔ اتحادیه برای به‌رسمیت‌شناخته‌شدن رسمی پذیرفته شود.[۳] مداخلهٔ دولت در این بحران نمادی از برداشت تازه‌ای شد که قدرت عمومی را میانجی منافع سرمایه، کار و مصرف‌کننده می‌دانست.

دولت روزولت همچنین با استفاده از قانون شرمن پرونده‌های متعددی علیه انحصارها آغاز کرد. مهم‌ترین پیروزی اولیه، حکم دیوان عالی در ۱۹۰۴ علیه شرکت نورثرن سکیوریتیز بود که یک شرکت عظیم راه‌آهن را منحل کرد. قانون الکینز در ۱۹۰۳ و قانون هپبرن در ۱۹۰۶ اختیارات دولت و کمیسیون تجارت بین‌ایالتی را برای نظارت بر نرخ‌های راه‌آهن افزایش دادند. این اقدامات لقب «تراست‌شکن» را برای روزولت رایج کرد، هرچند سیاست او در عمل بر تنظیم و کنترل تمرکز اقتصادی استوار بود و نه بر تجزیهٔ همهٔ شرکت‌های بزرگ.[۳]

در ۱۹۰۶، انتشار گزارش‌ها دربارهٔ شرایط صنایع بسته‌بندی گوشت و فشار جنبش اصلاح‌طلبی به تصویب قانون بازرسی گوشت و قانون غذای خالص و دارو انجامید. این قوانین بازرسی فدرال از بخش‌هایی از صنعت مواد غذایی و محدودیت بر فروش محصولات دارای برچسب گمراه‌کننده یا مواد زیان‌آور را تقویت کردند.[۱۶] دولت روزولت از این طریق در شکل‌گیری دولتی فدرال که مسئولیت بیشتری در تنظیم بازار و حمایت از مصرف‌کننده برعهده می‌گرفت نقش داشت.

روزولت در انتخابات نوامبر ۱۹۰۴ برای نخستین بار مستقیماً به ریاست‌جمهوری انتخاب شد. او ۳۳۶ رأی الکترال در برابر ۱۴۰ رأی آلتون بی. پارکر، نامزد دموکرات‌ها، به دست آورد.[۲] روزولت پس از پیروزی اعلام کرد دورهٔ بعدی را نامزد نخواهد شد. این تعهد بعدها برای او محدودیت سیاسی مهمی ایجاد کرد و در تصمیمش برای حمایت از ویلیام هووارد تفت در انتخابات ۱۹۰۸ نقش داشت.

حفاظت از طبیعت

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
روزولت و طبیعت‌گرای آمریکایی جان مویر در گلیشر پوینت در پارک ملی یوسیمیتی، ۱۹۰۳

حفاظت از منابع طبیعی یکی از پایدارترین حوزه‌های سیاست داخلی روزولت بود. او برخلاف دیدگاهی که حفاظت را صرفاً به نگهداری دست‌نخوردهٔ طبیعت محدود می‌کرد، اغلب مفهوم «حفاظت» را به معنای مدیریت علمی جنگل‌ها، آب و زمین‌های عمومی برای استفادهٔ بلندمدت می‌فهمید. روزولت و مقام‌هایی چون گیفورد پینچو بر این باور بودند که دولت فدرال باید از فروش یا بهره‌برداری بی‌ضابطه از منابع طبیعی جلوگیری کند و برنامه‌ریزی بلندمدت را جایگزین آن سازد.[۱۷]

در دورهٔ او پنج پارک ملی تأسیس شدند و روزولت از اختیارات اجرایی برای ایجاد یا گسترش حدود ۱۵۰ جنگل ملی و ده‌ها پناهگاه پرندگان و حیات وحش استفاده کرد.[۱۷] قانون آثار باستانی ۱۹۰۶ به رئیس‌جمهور اجازه داد مکان‌ها و اشیای طبیعی، تاریخی و باستان‌شناختی دارای اهمیت را در زمین‌های فدرال به‌عنوان «اثر ملی» حفاظت کند. روزولت از این اختیار برای ایجاد ۱۸ اثر ملی استفاده کرد که برج شیاطین، گرند کنیون و جنگل سنگ‌شده از نمونه‌های آن بودند.[۱۸]

سفر سه‌روزهٔ روزولت با جان مویر در یوسمیتی در ۱۹۰۳ به یکی از تصاویر نمادین جنبش حفاظت آمریکا تبدیل شد. مویر در این سفر بر حفاظت بیشتر از درهٔ یوسمیتی و بیشهٔ درختان سکویا تأکید کرد و روزولت در ۱۹۰۶ قانونی را امضا کرد که این مناطق را زیر کنترل و حفاظت فدرال قرار داد.[۱۹] تاریخ‌نگاری معاصر در کنار تأثیر این سیاست‌ها بر شکل‌گیری نظام حفاظت فدرال، رابطهٔ گسترش کنترل دولت بر زمین‌های عمومی با حقوق و حاکمیت جوامع بومی را نیز بررسی کرده است.[۲۰]

نژاد، شهروندی و حدود اصلاح‌طلبی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سیاست روزولت دربارهٔ روابط نژادی آمیزه‌ای از اقدامات متفاوت و گاه متناقض بود. در اکتبر ۱۹۰۱، او بوکر تی. واشینگتن، آموزگار و رهبر سیاه‌پوست، را برای صرف شام به کاخ سفید دعوت کرد. این دیدار در جامعه‌ای که جداسازی نژادی و قوانین جیم کرو بر بخش بزرگی از جنوب حاکم بود، واکنش شدید سیاستمداران و روزنامه‌های نژادگرا را برانگیخت.[۲۱] روزولت شماری از سیاه‌پوستان را نیز در مناصب فدرال منصوب یا در سمت خود ابقا کرد، اما از به‌چالش‌کشیدن ساختاری نظام جداسازی نژادی جنوب خودداری کرد.

مناقشهٔ مهم‌تر در ۱۹۰۶ و پس از تیراندازی در براونزویل تگزاس شکل گرفت. سه گروهان از هنگ ۲۵ پیاده، متشکل از سربازان سیاه‌پوست، به دخالت در تیراندازی‌ای متهم شدند که یک غیرنظامی را کشت و یک افسر پلیس را زخمی کرد. عاملان تیراندازی به‌طور قطعی شناسایی نشدند و هیچ‌یک از سربازان در دادگاه نظامی محکوم نشدند. با این حال، روزولت نتیجهٔ تحقیقات بازرس ارتش را پذیرفت و دستور داد ۱۶۷ سرباز بدون محاکمهٔ فردی و «بدون افتخار» از ارتش اخراج شوند.[۴] این تصمیم با اعتراض گستردهٔ رهبران سیاه‌پوست و برخی سیاستمداران روبه‌رو شد. بررسی جدید ارتش در دههٔ ۱۹۷۰ سربازان را تبرئه کرد و در ۱۹۷۲ وضعیت پروندهٔ آنان به اخراج افتخاری تغییر یافت.[۴]

نگرش روزولت به امپراتوری نیز با زبان سلسله‌مراتبی رایج در بخشی از اندیشهٔ سیاسی آن دوره پیوند داشت. او حاکمیت آمریکا بر فیلیپین را پس از جنگ فیلیپین و آمریکا لازم می‌دانست و از ادامهٔ آن دفاع می‌کرد. پل کرامر در پژوهش خود دربارهٔ جنگ فیلیپین نشان داده است که روزولت و بسیاری از مدافعان امپراتوری آمریکا، منازعه را با مفاهیمی چون «تمدن» و «بربریت» توضیح می‌دادند و نژاد در توجیه حاکمیت استعماری و خشونت جنگی نقش مهمی داشت.[۲۲] این جنبه‌ها سبب شده‌اند ارزیابی تاریخی از ترقی‌خواهی روزولت علاوه بر اصلاح دولت و اقتصاد، محدودیت‌های آن در زمینهٔ برابری نژادی و سیاست استعماری را نیز دربر گیرد.

سیاست خارجی و قدرت جهانی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
روزولت بر یک بیل مکانیکی بخار هنگام بازدید از عملیات ساخت کانال پاناما در نوامبر ۱۹۰۶. این سفر نخستین سفر خارجی یک رئیس‌جمهور مستقر ایالات متحده بود.[۲۳]

روزولت نیروی دریایی بزرگ، موازنهٔ قدرت و آمادگی برای استفاده از نیروی نظامی را عناصر اصلی دیپلماسی می‌دانست. عبارت «آرام سخن بگو و چماقی بزرگ همراه داشته باش» که با سیاست او پیوند خورده است، این برداشت را بازتاب می‌داد که قدرت نظامی باید پشتوانهٔ مذاکره باشد.[۵] سیاست خارجی او ادامهٔ گسترش نقش بین‌المللی ایالات متحده پس از جنگ آمریکا و اسپانیا بود و حضور کشور را در کارائیب، آمریکای مرکزی و شرق آسیا افزایش داد.

مهم‌ترین پروژهٔ راهبردی دولت او کانال پاناما بود. پس از آنکه سنای کلمبیا در ۱۹۰۳ پیمان پیشنهادی برای ساخت کانال را نپذیرفت، جنبش جدایی‌طلبی در پاناما فعال شد. ایالات متحده کشتی‌های جنگی به منطقه فرستاد و از انتقال نیروهای کلمبیایی برای سرکوب جدایی جلوگیری کرد. پاناما در نوامبر ۱۹۰۳ استقلال اعلام کرد و دولت روزولت حکومت جدید را به‌سرعت به رسمیت شناخت.[۲۴] پیمان هی–بونو-واریلا سپس کنترل گسترده و دائمی منطقه‌ای به عرض ده مایل برای ساخت و ادارهٔ کانال را به ایالات متحده واگذار کرد.[۲۵] نقش آمریکا در جدایی پاناما و شرایط پیمان از همان دوره موضوع مناقشه با کلمبیا و بعدها با پاناما بود.

در دسامبر ۱۹۰۴، روزولت برداشتی تازه از دکترین مونرو ارائه کرد که به «متمم روزولت» مشهور شد. بر اساس آن، ایالات متحده در مواردی که بی‌ثباتی یا ناتوانی دولت‌های آمریکای لاتین احتمال مداخلهٔ قدرت‌های اروپایی را ایجاد می‌کرد، برای خود حق مداخله قائل می‌شد.[۲۶] این سیاست در کوتاه‌مدت با کنترل گمرکات جمهوری دومینیکن و مداخلهٔ دوبارهٔ آمریکا در کوبا پیوند یافت و در بلندمدت به یکی از مبانی مداخلات نظامی ایالات متحده در کارائیب و آمریکای مرکزی تبدیل شد. طرفداران آن، مداخله را ابزاری برای جلوگیری از حضور نظامی قدرت‌های اروپایی می‌دانستند، در حالی که منتقدان در آمریکای لاتین و ایالات متحده آن را گسترش امپریالیسم آمریکایی تلقی کردند.[۲۶]

روزولت هم‌زمان از میانجی‌گری میان قدرت‌های بزرگ استفاده می‌کرد. پس از مجموعه‌ای از پیروزی‌های ژاپن در جنگ روسیه و ژاپن، او نمایندگان دو کشور را به مذاکره در پورتسموث نیوهمپشایر ترغیب کرد. مذاکرات اوت ۱۹۰۵ بر سر کره، منچوری، ساخالین و غرامت جنگی با اختلاف شدید روبه‌رو شد و روزولت در ارتباط جداگانه با دو طرف برای رسیدن به مصالحه تلاش کرد. معاهده پورتسموث در ۵ سپتامبر ۱۹۰۵ جنگ را پایان داد.[۲۷] کمیتهٔ نوبل نروژ در سال بعد جایزهٔ صلح نوبل را به دلیل نقش او در پایان جنگ به روزولت اعطا کرد.[۶]

روزولت نیروی دریایی را نیز ابزار بازدارندگی و نمایش قدرت می‌دانست. در دسامبر ۱۹۰۷، شانزده ناو جنگی ناوگان اقیانوس اطلس سفر دور دنیای خود را آغاز کردند. این مجموعه که بعدها «ناوگان بزرگ سفید» نام گرفت، طی چهارده ماه حدود ۴۳ هزار مایل دریایی پیمود و از بیست بندر در شش قاره دیدن کرد.[۲۸] سفر ناوگان نمایش توان لجستیکی و دریایی آمریکا بود و در شرایط افزایش تنش با ژاپن نیز پیام راهبردی روشنی داشت، هرچند توقف ناوگان در ژاپن با استقبال رسمی و تلاش دیپلماتیک برای کاهش تنش همراه شد.

پس از ریاست‌جمهوری و میراث

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

شکاف با تفت و انتخابات ۱۹۱۲

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

روزولت در ۱۹۰۸ از نامزدی دوباره خودداری کرد و از وزیر جنگش ویلیام هووارد تفت برای جانشینی حمایت کرد. تفت در انتخابات پیروز شد، اما روابط دو نفر به‌تدریج بر سر سیاست‌های حفاظت، تعرفه‌ها، تنظیم شرکت‌های بزرگ و برداشت متفاوتشان از اختیارات ریاست‌جمهوری تیره شد. روزولت پس از بازگشت از سفر آفریقا و اروپا در ۱۹۱۰، برنامه‌ای گسترده‌تر برای اصلاحات اجتماعی و اقتصادی مطرح کرد که «ناسیونالیسم نوین» نام گرفت. این برنامه خواهان قدرت بیشتر دولت فدرال برای تنظیم شرکت‌ها، حمایت از کارگران و ایجاد برابری بیشتر در فرصت‌های اقتصادی بود.[۲۹]

در ۱۹۱۲، روزولت برای نامزدی جمهوری‌خواهان تفت را به چالش کشید و در بخش بزرگی از انتخابات مقدماتی پیروز شد، اما تفت کنترل اکثریت نمایندگان کنوانسیون جمهوری‌خواهان را حفظ کرد. روزولت و هوادارانش از حزب جدا شدند و حزب ترقی‌خواه را تشکیل دادند. برنامهٔ حزب شامل تنظیم شدیدتر شرکت‌های بزرگ، بیمه‌های اجتماعی، محدودیت ساعات کار، حق رأی زنان و اصلاح سازوکارهای سیاسی بود.[۳۰]

روزولت در میلواکی در ۱۴ اکتبر ۱۹۱۲، اندکی پیش از آنکه در جریان کارزار انتخاباتی هدف گلوله قرار گیرد

در ۱۴ اکتبر ۱۹۱۲، جان شرنک در میلواکی ویسکانسین به روزولت شلیک کرد. گلوله پس از عبور از جعبهٔ عینک فلزی و نسخهٔ چندلایهٔ سخنرانی او وارد سینه‌اش شد. روزولت که دریافت خون از دهانش نمی‌آید و احتمالاً ریه آسیب ندیده است، پیش از مراجعه به بیمارستان سخنرانی برنامه‌ریزی‌شدهٔ خود را انجام داد.[۳۱] پزشکان تصمیم گرفتند گلوله را خارج نکنند و تا پایان عمر در بدن او باقی ماند.

روزولت در انتخابات ۱۹۱۲ حدود ۲۷ درصد آرای مردمی و ۸۸ رأی الکترال به دست آورد و از تفت پیش افتاد، اما وودرو ویلسون با ۴۳۵ رأی الکترال پیروز شد.[۳۰] نتیجهٔ روزولت یکی از موفق‌ترین عملکردهای یک نامزد حزبی خارج از دو حزب اصلی در تاریخ انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا بود. حزب ترقی‌خواه پس از انتخابات نتوانست جایگاه خود را به‌عنوان یک حزب عمده تثبیت کند و روزولت در ۱۹۱۶ دوباره از نامزد جمهوری‌خواه حمایت کرد.

نویسندگی، سفرها و سال‌های پایانی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
روزولت در کتابخانهٔ خانه‌اش در ساگامور هیل. او در طول زندگی ده‌ها کتاب و صدها مقاله، سخنرانی و نوشتهٔ سیاسی منتشر کرد.

روزولت در کنار سیاست فعالیت گسترده‌ای در نویسندگی و تاریخ‌نگاری داشت. نخستین کتاب مهم او، جنگ دریایی ۱۸۱۲، در ۱۸۸۲ منتشر شد. مجموعهٔ چندجلدی پیروزی غرب، خاطرات سواران خشن، آثار مربوط به شکار و طبیعت، زندگی‌نامهٔ خودنوشت و نوشته‌های سیاسی از دیگر آثار او بودند. انجمن تاریخ آمریکا در ۱۹۱۲ او را به ریاست خود برگزید و سخنرانی سالانهٔ او با عنوان «تاریخ به‌مثابه ادبیات» به رابطهٔ پژوهش تاریخی و روایت ادبی پرداخت.[۸]

پس از ترک کاخ سفید در ۱۹۰۹، روزولت در سفری علمی و شکار به شرق آفریقا شرکت کرد که بخشی از نمونه‌های گردآوری‌شدهٔ آن به مؤسسهٔ اسمیتسونین منتقل شد. در ۱۹۱۳ و ۱۹۱۴ نیز همراه کاوشگر برزیلی کاندیدو روندون در سفر اکتشافی رودخانه‌ای ناشناخته در آمازون شرکت کرد. روزولت در جریان سفر به بیماری و عفونت شدید دچار شد و نزدیک بود جان خود را از دست بدهد. رودخانه‌ای که گروه بررسی کرد بعدها «ریو روزولت» نام گرفت و روزولت شرح سفر را در کتاب از میان بیابان برزیل منتشر کرد.[۳۲]

پس از آغاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، روزولت سیاست بی‌طرفی ویلسون را به‌شدت نقد کرد و خواهان آمادگی نظامی بیشتر و حمایت از متفقین شد. پس از ورود آمریکا به جنگ در ۱۹۱۷، او پیشنهاد کرد یک نیروی داوطلب برای اعزام به اروپا تشکیل دهد، اما دولت ویلسون این پیشنهاد را نپذیرفت. چهار پسر روزولت در نیروهای مسلح خدمت کردند. کوچک‌ترین پسرش، کوئنتین، خلبان نیروی هوایی بود و در ژوئیهٔ ۱۹۱۸ در نبرد هوایی بر فراز فرانسه کشته شد.[۳۳]

سلامت روزولت پس از سفر آمازون و سال‌های جنگ رو به ضعف گذاشت. او در بامداد ۶ ژانویهٔ ۱۹۱۹ در ساگامور هیل در اویستر بی نیویورک در ۶۰ سالگی درگذشت و در گورستان یادبود یانگز به خاک سپرده شد.[۳۴]

جایگاه تاریخی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
چهرهٔ روزولت، دوم از راست، در کوه راشمور در کنار جورج واشینگتن، توماس جفرسون و آبراهام لینکلن

جایگاه روزولت در تاریخ سیاسی آمریکا تا حد زیادی از تغییراتی ناشی می‌شود که در مفهوم ریاست‌جمهوری و رابطهٔ دولت فدرال با اقتصاد ایجاد کرد. او رئیس‌جمهور را تنها مجری قوانینی که کنگره تصویب می‌کند نمی‌دانست و از کاخ سفید برای شکل‌دادن به افکار عمومی، تنظیم دستور کار قانون‌گذاری و میانجی‌گری در منازعات اجتماعی استفاده کرد. پژوهشگران تاریخ ریاست‌جمهوری این شیوه را یکی از مراحل مهم در شکل‌گیری ریاست‌جمهوری مدرن آمریکا دانسته‌اند.[۳۵]

در سیاست داخلی، قوانین تنظیم راه‌آهن، سیاست ضدانحصار، حمایت از مصرف‌کننده و برنامهٔ حفاظت از منابع طبیعی به گسترش دولت تنظیم‌گر فدرال کمک کردند و برخی از ایده‌های روزولت در برنامهٔ «ناسیونالیسم نوین» بعدها در اصلاحات اجتماعی و اقتصادی سدهٔ بیستم دوباره ظاهر شدند.[۳۵] میراث حفاظت از طبیعت او نیز در تأسیس و گسترش شبکه‌ای از جنگل‌ها، پناهگاه‌های حیات وحش، آثار ملی و پارک‌های حفاظت‌شده باقی ماند.

در سیاست خارجی، تصویر تاریخی پیچیده‌تر است. کانال پاناما، میانجی‌گری پورتسموث و توسعهٔ نیروی دریایی جایگاه ایالات متحده را در مناسبات قدرت جهانی تقویت کردند، اما متمم روزولت، حمایت از جدایی پاناما و دفاع از حاکمیت استعماری آمریکا در فیلیپین الگوهای مداخله و امپراتوری را نیز گسترش دادند.[۵][۲۲] به همین ترتیب، کارنامهٔ داخلی او میان اصلاح‌طلبی اقتصادی و حفاظت از طبیعت از یک سو و محدودیت در زمینهٔ عدالت نژادی، به‌ویژه ماجرای براونزویل، از سوی دیگر قرار دارد.[۴]

حضور روزولت در حافظهٔ عمومی آمریکا گسترده مانده است. چهرهٔ او در دههٔ ۱۹۳۰ به عنوان یکی از چهار رئیس‌جمهور بر کوه راشمور تراشیده شد و مکان‌هایی چون پارک ملی تئودور روزولت، زادگاه او در نیویورک و خانهٔ ساگامور هیل در مجموعهٔ مکان‌های تاریخی ایالات متحده قرار دارند. حجم بسیار بزرگ نوشته‌ها و اسناد او نیز اهمیت ویژه‌ای برای تاریخ‌نگاری دوره دارد. مجموعهٔ تئودور روزولت در کتابخانهٔ کنگره حدود ۲۷۶ هزار سند و بیش از ۴۶۰ هزار تصویر دیجیتال را شامل می‌شود و فعالیت‌های سیاسی، نظامی، ادبی و خانوادگی او را از گسترده‌ترین مجموعه‌های اسناد شخصی یک رئیس‌جمهور آمریکا ساخته است.[۳۶]

نگارخانه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پانویس

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. 1 2 "Theodore Roosevelt: A Resource Guide" (in English). Library of Congress. Retrieved 20 اوت 2026.
  2. 1 2 "1904 Electoral College Results" (in English). National Archives and Records Administration. Retrieved 20 اوت 2026.
  3. 1 2 3 4 "Theodore Roosevelt: Domestic Affairs" (in English). Miller Center, University of Virginia. Retrieved 20 اوت 2026.
  4. 1 2 3 4 "The Brownsville Affair: An Injustice That Took 66 Years to Correct" (in English). Theodore Roosevelt Presidential Library. Retrieved 20 اوت 2026.
  5. 1 2 3 "Theodore Roosevelt: Foreign Affairs" (in English). Miller Center, University of Virginia. Retrieved 20 اوت 2026.
  6. 1 2 "The Nobel Peace Prize 1906" (in English). Nobel Prize Outreach. Retrieved 20 اوت 2026.
  7. ↑ "1906 to 1910 – Timeline of Theodore Roosevelt's Life" (in English). Library of Congress. Retrieved 20 اوت 2026.
  8. 1 2 "Theodore Roosevelt" (in English). American Historical Association. Retrieved 20 اوت 2026.
  9. 1 2 "Theodore Roosevelt" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  10. 1 2 "Theodore Roosevelt Timeline" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  11. ↑ "T. R. the Rough Rider: Hero of the Spanish American War" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  12. ↑ "Buffalo Soldiers in the Spanish-American War" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  13. ↑ "War with Spain Medal of Honor recipients" (in English). United States Army. Retrieved 20 اوت 2026.
  14. ↑ "Public Papers of New York State Governors" (in English). New York State Library. Retrieved 20 اوت 2026.
  15. ↑ "Vice Presidents of the United States" (in English). United States Senate. Retrieved 20 اوت 2026.
  16. ↑ "June 4, 1906: Message Regarding Meatpacking Plants" (in English). Miller Center, University of Virginia. Retrieved 20 اوت 2026.
  17. 1 2 "Theodore Roosevelt and the National Park System" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  18. ↑ "American Antiquities Act of 1906: Overview" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  19. ↑ "John Muir and President Roosevelt" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  20. ↑ "Presidential Papers – Native American Resources in the Manuscript Division" (in English). Library of Congress. Retrieved 20 اوت 2026.
  21. ↑ "Booker T. Washington Visits the White House" (in English). White House Historical Association. Retrieved 20 اوت 2026.
  22. 1 2 Paul A. Kramer (2006). "Race-Making and Colonial Violence in the U.S. Empire: The Philippine-American War as Race War". Diplomatic History (in English). 30 (2): 169–210. doi:10.1111/j.1467-7709.2006.00546.x.
  23. ↑ "Theodore Roosevelt – Travels of the President" (in English). Office of the Historian, U.S. Department of State. Retrieved 20 اوت 2026.
  24. ↑ "Panama" (in English). Office of the Historian, U.S. Department of State. Retrieved 20 اوت 2026.
  25. ↑ "Hay–Bunau-Varilla Treaty" (in English). Office of the Historian, U.S. Department of State. Retrieved 20 اوت 2026.
  26. 1 2 "Roosevelt Corollary to the Monroe Doctrine, 1904" (in English). Office of the Historian, U.S. Department of State. Retrieved 20 اوت 2026.
  27. ↑ "The Treaty of Portsmouth and the Russo-Japanese War, 1904–1905" (in English). Office of the Historian, U.S. Department of State. Retrieved 20 اوت 2026.
  28. ↑ "The Great White Fleet" (in English). Naval History and Heritage Command. Retrieved 20 اوت 2026.
  29. ↑ "New Nationalism" (in English). Theodore Roosevelt Center. Retrieved 20 اوت 2026.
  30. 1 2 "Theodore Roosevelt: Campaigns and Elections" (in English). Miller Center, University of Virginia. Retrieved 20 اوت 2026.
  31. ↑ "National Park Service Loans Historic Artifacts to New Theodore Roosevelt Presidential Library" (in English). U.S. Department of the Interior. 21 ژوئیهٔ 2026. Retrieved 20 اوت 2026.
  32. ↑ "Through the Brazilian Wilderness" (in English). Library of Congress. 1914. Retrieved 20 اوت 2026.
  33. ↑ "Theodore Roosevelt Biography" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  34. ↑ "Theodore Roosevelt" (in English). National Park Service. Retrieved 20 اوت 2026.
  35. 1 2 "Theodore Roosevelt: Impact and Legacy" (in English). Miller Center, University of Virginia. Retrieved 20 اوت 2026.
  36. ↑ "About this Collection – Theodore Roosevelt Papers" (in English). Library of Congress. Retrieved 20 اوت 2026.

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • Kathleen Dalton (2002). Theodore Roosevelt: A Strenuous Life (in English). New York: Alfred A. Knopf.
  • Edmund Morris (2001). Theodore Rex (in English). New York: Random House.
  • Paul A. Kramer (2006). The Blood of Government: Race, Empire, the United States, and the Philippines (in English). University of North Carolina Press. ISBN 9780807856536.
  • Theodore Roosevelt (1913). An Autobiography (in English). New York: Macmillan.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=تئودور_روزولت&oldid=44467431»