کنگره ایالات متحده آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۸°۵۳′۲۳″ شمالی ۷۷°۰′۳۲″ غربی / ۳۸.۸۸۹۷۲° شمالی ۷۷.۰۰۸۸۹° غربی / 38.88972; -77.00889

ساختمان کاپیتول محل استقرار کنگرۀ ایالات متحدۀ آمریکا است.

کنگرۀ ایالات متحدۀ آمریکا (به انگلیسی: United States Congress) شاخۀ قانون‌گذاری در دولت ایالات متحده آمریکا است. کنگرۀ آمریکا مشتمل بر دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان است. هم‌اکنون ۱۱۳مین کنگرۀ ایالات متحده آمریکا رسمیت دارد.

محل برگذاری جلسات کنگره در ساختمان کاپیتول است، و تأسیس کنگره به سال ۱۷۷۴، یعنی دو سال قبل از استقلال آمریکا بازمی‌گردد.

کنگره محلی است که جلسات مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و نیز مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در آن تشکیل می‌شود.

وظیفۀ قانون‌گذاری بر اساس قانون اساسی ایالات متحدۀ آمریکا بر عهدۀ نمایندگان کنگره است و هر قانونی برای تصویب، نیاز به تأیید هر دو مجلس دارد.

محتویات

مقدمه[ویرایش]

نشان رسمی کنگرۀ ایالات متحدۀ آمریکا

قانون اساسی ایالات متحده آمریکا با تشریح و توصیف عملکرد و قدرت نهاد قانون‌گذاری آغاز می‌شود و از همین رو می‌توان به اهمیت و نقش این نهاد در بین تدوین‌کنندگان قانون اساسی آمریکا پی برد.

بنیانگذاران آمریکا با انتشار اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا از امپراتوری بریتانیا، کشوری را بنیان گذاشتند که درآن حق رای مردم و تعیین نمایندگانی برای اداره کشور مهم‌ترین خواست عمومی به شمار می‌آمد. سالیان طولانی سلطه حاکمان انگلیسی تحت لوای سرنیزه کت قرمزها، گرایش به آزادی و دموکراسی را درمیان مهاجرین سفید پوست و عمدتاً انگلیسی تبار تقویت کرده بود. پدران استقلال آمریکا برای حفاظت و حراست از این خواست عمومی، کنگره نمایندگان را شکل دادند تا به آرمان «حکومت مردم بر مردم و برای مردم» جامه عمل بپوشانند.

بخش اول فصل اول قانون اساسی تصریح می‌کند:

تمام قدرت قانونگذاری در کنگرۀ ایالات متحده تمرکز خواهد یافت که از سنا و مجلس نمایندگان تشکیل خواهد شد.

بدین ترتیب مهم‌ترین وظیفه که درعین حال وظیفه انحصاری نیز به شمار می‌آید، برای کنگره ترسیم شد که همانا وظیفه قانونگذاری است. در ادامۀ این فصل به تفصیل جزئیات بیشتری از دیگر وظایف کنگره، ساختار و عملکرد آن توصیف شده‌است.

قانونگذاری در ایالات متحده آمریکا انحصاراً در اختیار کنگرۀ ایالات متحده آمریکا است و رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا حق دخالت در فرایند قانونگذاری را ندارد. نظارت نیز ازطریق تأیید مسولان بلند پایه دولت و روند استیضاح در ایالات متحده آمریکا تحقق می‌یابد. در ایالات متحده آمریکا هیچ نهادی حق انحلال کنگره را ندارد در حالی که دراغلب نظام‌های حکومتی در اروپا، نخست وزیر ویا رئیس‌جمهور از اختیار انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات زودهنگام برخوردار است.

انتخابات کنگره ایالات متحده آمریکا (گاهی بصورت انتخابات میان‌دوره‌ای در ایالات متحده آمریکا) هر دو سال یک بار برگزار می‌شود.

تاریخچه کنگره[ویرایش]

کنگره در سال ۱۹۱۴

تعیین نظام قانونگذاری دو مجلسی در ایالات متحده آمریکا ریشه در دوران پیش از استقلال دارد. در دوران حاکمیت لندن بر مستعمرات سیزده گانه، امپراتوری بریتانیا دارای دو مجلس اعیان و عوام بود و همین الگو نیز توسط دولت‌های ایالتی در سرزمین‌های جدید به مرحله اجرا گذاشته شد. تاپیش از آغاز جنگ استقلال، از ۱۳ مستعمرۀ انگلیسی ۱۱ ایالت با دو مجلس اداره می‌شد. این مستعمره‌ها پس از کسب استقلال همین سیستم قانونگذاری را در پیش گرفتند و نظام دو مجلسی را در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا بوجود آوردند. البته ضرورت‌های محلی در سرزمین آمریکا، تشکیل دو مجلس را در این کشور نوپا تقویت کرد.

هنگامی که نمایندگان ایالت‌ها در کنگره قاره‌ای در شهر فیلادلفیا در سال ۱۷۷۶ جمع شدند، در خصوص تعیین نمایندگان هر ایالت در نهاد قانونگذاری اختلاف نظر شدید بروز کرد و ایالت‌ها تا سرحد جدایی از یکدیگر پیش رفتند. ایالت‌های پرجمعیت و عمدتاَ شمالی خواستار تشکیل یک مجلس برمبنای تعداد جمعیت هر ایالت بودند در حالی که ایالت‌های کم جمعیت بدلیل نگرانی از اعمال سلطه ایالت‌های پر جمعیت در نهاد قانونگذاری، از نظریه برابری تعداد نمایندگان ایالت‌ها بدون احتساب جمعیت آنان طرفداری می‌کردند. در ابتدا چنین به نظر می‌رسید که راه حلی برای خروج از بن بست مذاکرات وجود ندارد چرا که علیرغم وحدت نظر میان ایالت‌ها برای مبارزه با دشمن خارجی، ایالت‌ها با یکدیگر رقابت‌های شدید و دیرینه نیز داشتند. پس از مذاکرات فشرده سرانجام نماینده ایالت مریلند راه حل بینابینی را پیشنهاد کرد. در این پیشنهاد، نهاد قانونگذاری ازدو مجلس تشکیل می‌یافت که درآن نمایندگان مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برحسب جمعیت هر ایالت انتخاب می‌شدند واز هر ایالت ۲ نفر نیز به‌طور مساوی به مجلس سنای ایالات متحده آمریکا راه می‌یافتند. تصویب قوانین نیز توسط هر دو مجلس صورت می‌گرفت و ایالت‌های کوچک‌تر و کم جمعیت تر می‌توانستند به اندازۀ ایالت‌های بزرگ‌تر بر روند تصمیم‌گیری تأثیر بگذارند.

نخستین کنگره ایالات متحده آمریکا بر اساس قانون اساسی، درتاریخ ۴ مارس ۱۷۸۹ در ساختمان فدرال هال نیویورک افتتاح شد. تا آن تاریخ تنها ۱۰ ایالت از ۱۳ ایالت قانون اساسی را در مجلس قانونگذاری خود تصویب کرده بودند. از این رو اعضاء نخستین کنگره شامل ۵۹ نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و ۲۰ سناتوربود. با افزایش تدریجی تعداد ایالت‌ها طی ۲۲۰ سال گذشته شمار نمایندگان کنگره نیز رو به افزایش گذاشت تا اینکه هم‌اکنون تعداد نمایندگان مجلس نمایندگان به ۴۳۵ نفر و تعداد نمایندگان مجلس سنای ایالات متحده آمریکا به ۱۰۰ نفر رسیده‌است.

ژانت رنکین (به انگلیسی: Jeannette Rankin) در سال ۱۹۱۷ نخستین زن آمریکایی بود که به‌عنوان نمایندۀ یک ایالت (ایالت مونتانا) پای به کنگرۀ ایالات متحدۀ آمریکا گذاشت.

زمان تشکیل جلسۀ کنگره[ویرایش]

مجالس نمایندگان و سنا هر یک جداگانه تشکیل می‌شوند و به وظایف خاص خود می‌پردازند. این دو مجلس در یک روز مشخص جلسه مشترک برگزار می‌کنند که به آن جلسۀ ”کنگره” می‌گویند. در متن قانون اساسی مصوب سال ۱۷۸۹، تشکیل جلسه سالیانه کنگره، اولین دوشنبه ماه دسامبر تعیین شده بود. اما در اصلاحیۀ بیستم مصوب سال ۱۹۳۳ این تاریخ تغییر کرد. اکنون زمان تشکیل کنگره ظهر سومین روز ماه ژانویه‌است.

یکی از ویژگی‌های نظام پارلمانی در ایالات متحده آمریکا فقدان وجود انضباط قوی حزبی در جریان تصمیم گیری است. برخلاف کشورهای اروپایی که احزاب درپارلمان به شکل کاملاً منسجم و یکدست رای می‌دهند، در ایالات متحده دیده می‌شود که برخی از نمایندگان خلاف مواضع حزب خود تصمیم می‌گیرند. به‌عنوان مثال، در سال ۱۹۹۷، تنها ۵۰ درصد از قوانین بر اساس گرایش‌های حزبی به تصویب رسید و ۵۰ درصد دیگر، با آرای هر دوحزب به تأیید نمایندگان رسید. در همان سال مشخص شد که تنها ۸۲ درصد از نمایندگان دموکرات مجلس نمایندگان و ۸۸ درصد نمایندگان جمهوری‌خواه به قوانین موردنظر احزابشان رأی مثبت داده‌اند.

ساختار اجرایی کنگرۀ ایالات متحدۀ آمریکا[ویرایش]

کنگرۀ ایالات متحدۀ آمریکا از دو مجلس، یکی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا با ۴۳۵ عضو و دیگری مجلس سنای ایالات متحده آمریکا با ۱۰۰ عضو تشکیل شده‌است که به صورت مشترک به امر قانون‌گذاری مشغول هستند. علاوه بر این دو مجلس، کنگره چهار نوع کمیتۀ دیگر نیز دارد که عبارت‌اند از:

فرایند قانون‌گذاری[ویرایش]

نحوه تصویب یک قانون فدرال در آمریکا.

در کنگرۀ آمریکا، کلمۀ «لایحه»، معنای «طرح» (در مجلس ایران) را هم می‌دهد. درواقع، به طرح‌ها هم لایحه می‌گویند.

قوۀ مقننۀ آمریکا، دومجلسی است و قوانین باید به تصویب هر دو مجلس و سپس به توشیح رئیس‌جمهور برسد.[۱]به جز قوانین مربوط به درآمد دولت که تنها مجلس نمایندگان صلاحیت رسیدگی به آن را دارد و تأیید صلاحیت نامزدان ریاست‌جمهوری و تصویب معاهدات که تنها سنا صلاحیت رسیدگی به آن را دارد، در بقیۀ موارد، لوایح جهت تبدیل شدن به قانون، باید اکثریت هر دو مجلس را به‌دست آورد.[۲]

در این راستا، وظایف مربوط به قانونگذاری کنگره، به چهار بخش تقسیم می شود:

  • لایحه
  • قطعنامه‌های مشترک
  • قطعنامه‌های همزمان
  • قطعنامه‌های ساده

قطعنامه‌ها الزام آور نیستند ولی بستر روانی لازم برای تصویب قوانین را فراهم می کنند.

فرایند پیچیدۀ قانون‌گذاری در کنگرۀ آمریکا، شامل هشت مرحلۀ زیر است:

مرحلۀ اول: تهیه و نگارش پیش نویس لایحه[ویرایش]

حامیان یک لایحه به دو بخش طراحان لایحه و قانون‌گذاران لایحه تقسیم می شوند.در اغلب موارد، نمایندگانی پیش نویس یک لایحه را امضا می کنند که دارای سوابق درخشان نمایندگی یا مسئولیت‌های اجرایی یا پارلمانی هستند. زیرا نفوذ بیشتری دارند و می توانند سناتورها و نمایندگان دیگری را هم برای همراهی خود جذب کنند.

مرحلۀ دوم: ارجاع پیش‌نویس لایحه به کمیته‌های دائمی[ویرایش]

در مرحلۀ دوم، لایحه جهت بررسی‌های تخصصی و تضارب فکری وارد کمیته‌های دائمی می شود.[۳]معمولا پس از ارجاع پیش‌نویس لایحه‌ای به یکی از کمیته‌ها، چهار مرحلۀ زیر برای تصویب آن لایحه در داخل کمیته صورت می‌گیرد:

  1. مکاتبه با دستگاه‌های اجرایی جهت کسب نظر آنها
  2. برگزاری جلسات استماع در داخل کمیته جهت بهره‌گیری از نظرات کارشناسان و نمایندگان خارج از کمیته
  3. یک جلسۀ ملاقات (جلسۀ اصلی کمیته) جهت بررسی و تصویب لایحه
  4. ارجاع به مجلس سنا یا نمایندگان جهت تصویب نهایی

در پایان بررسی لوایح در کمیته‌ها، یکی از سه سرنوشت زیر برای لوایح متصور است:

  • موافقت نمایندگان کمیتۀ دائمی و اصلی با لایحه
  • مخالفت نمایندگان کمیتۀ دائمی و اصلی با لایحه
  • مسکوت ماندن لایحه در کمیته

مرحلۀ سوم: ارجاع لایحه از کمیتۀ دائمی به صحن مجلس بررسی کننده[ویرایش]

در صورت موافقت اکثریت اعضای کمیتۀ دائمی، لایحه جهت تصویب نهایی به صحن مجلس بررسی کننده می رود. لوایح بر اساس ترتیب درخواست، مورد بررسی قرار نمی گیرند. ممکن هم است که لوایح به طور مستقیم و بدون رفتن به کمیته‌ها، راهی صحن شوند. چون این رهبر نمایندگان حزب اکثریت است که تصمیم می گیرد کدام لایحه مورد بررسی واقع شود.

در مجلس سنا رأی گیری به صورت شفاهی انجام می گیرد و در مواقع لازم، رأی گیری ضبط هم می شود.برخلاف مجلس نمایدگان، مجلس سنا سیستم رأی گیری الکترونیکی ندارد.

هر گاه حزب رئیس‌جمهور و حزب اکثریت اعضای کنگره یکی نباشد، رئیس مجلس نمایندگان، علاوه بر انجام وظایف خویش و رهبری حزب اکثریت، سخنگوی حزب اقلیت نیز می باشد.سازماندهی سیاست‌های هر حزب، از جمله حزب اقلیت، بر عهدۀ رهبر خودش است.

مرحلۀ چهارم: ارجاع مصوبۀ نهایی اولین مجلس بررسی‌کننده به مجلس بررسی‌کنندۀ دوم[ویرایش]

پس از تصویب لایحه در مجلس بررسی کنندۀ اول، مرحلۀ دیگر ، راهی شدن لایحه به مجلس دوم است تا در کمیته‌های آن مجلس نیز مورد ارزیابی قرار گیرد.پس از طی مراحل بررسی در مجلس دوم، از جمله تکرار مرحلۀ سوم، لایحه به صحن می رود.در نهایت، سه حالت برای لایحه در پایان بررسی در مجلس دوم متصور است:

  • موافقتِ کامل با لایحۀ مجلس اول
  • مخالفت کامل با لایحۀ مجلس اول
  • موافقت مشروط با لایحۀ مجلس اول

منظور از موافقت مشروط آنست که مجلس دوم اعلام می دارد که در صورتی که تغییرات مد نظرش در لایحه اعمال شود، آن را قبول خواهد کرد. در این حالت، مرحلۀ پنج رخ خواهد داد. ولی اگر مجلس دوم هم به طور کامل با لایحۀ مجلس اول موافقت کند، مرحلۀ هشتم رخ می نمایاند.[۴]

مرحلۀ پنجم: ارجاع لایحۀ مجلس سنا و نمایندگان به یک کمیتۀ کنفرانس[ویرایش]

در صورت وجود مغایرت بین مصوبۀ مجلس سنا با نمایندگان (که با موافقت مشروط مجلس دوم با لایحۀ مجلس اول صورت می گیرد) ، هر دو مصوبه جهت همسان سازی و یکسان‌سازی و رسیدن به یک لایحۀ واحد، به یک کمیتۀ کنفرانس، ارجاع می‌شود. نام دیگر کمیتۀ کنفرانس، کمیتۀ مصالحه است.

اعضای کمیتۀ کنفرانس، از نمایندگان باتجربه و سناتورهای قویِ هر دو مجلس تشکیل می‌شود. درصورت مصالحه، مرحلۀ ششم صورت می‌گیرد.[۴]

مرحلۀ ششم: ارجاع لایحۀ مصوب کمیتۀ کنفرانس به صحن مجلس نمایندگان و سنا[ویرایش]

کمیتۀ کنفرانس، لایحۀ نهایی که شامل توصیه‌هایی به هر دو مجلس است را طراحی کرده و به مجلسین می فرستد تا مورد رأی گیری واقع شود. در این حالت، نمایندگان و سناتورها فقط حق دارند با لایحۀ کمیتۀ کنفرانس ، موافقت یا مخالفت نمایند و نمی توانند این لایحه را اصلاح کنند. غالبا لایحۀکمیتۀ کنفرانس مورد تصویب هر دو مجلس واقع می شود. در این صورت به مرحۀ هفتم می رسیم.[۴] در غیر اینصورت، لایحه مجددا به کمیتۀ کنفرانس ارجاع می شود.[۴]

مرحلۀ هفتم: ثبت لایحۀ نهایی شده در دفتر چاپ دولت[ویرایش]

پس از تصویب لایحه توسط هر دو مجلس ، مصوبه جهت ثبت، به دفتر چاپ دولت ارسال می گردد.

مرحلۀ هشتم: ارسال لایحه به حضور رئیس‌جمهور[ویرایش]

پس از ثبت لایحه در دفتر چاپ دولت، رئیس‌جمهور ده روز فرصت دارد که مصوبۀ مجلسین را توشیح و یا رد کند.

الف) موافقت با مصوبۀ کنگره (در فرصت ده روزه)[ویرایش]

در این صورت، رئیس‌جمهور مصوبه را توشیح می‌کند و مصوبه تبدیل به قانون می‌شود و به ادارۀ ثبت و بایگانی ملی ایالات متحده جهت مستندسازی، ثبت و انتشار ارجاع می شود.

ب) مخالفت با مصوبۀ کنگره (در فرصت ده‌روزه)[ویرایش]

رئیس‌جمهور در صورت مخالفت با مصوبۀ کنگره، می‌تواند از دو اهرم زیر برای رد آن استفاده کند:

وتوی قانونی[ویرایش]

در این صورت، مصوبه از طرف رئیس‌جمهور رد شده و با ذکر دلیل به کنگره مسترد می گردد. پس از آن، مخالفت رئیس‌جمهور در نشریۀ کنگره منتشر می گردد و بعد به یکی از مجلسین فرستاده می شود و در بارۀ آن رأی گیری می گردد. چنانکه که مجلس اول، بر نظر کنگره پا فشاری کند و با حداقل دوسوم آرا به وتوی رئیس‌جمهور، رأی نه بگوید، وتوی رئیس‌جمهور وتو می شود و به مجلس دوم فرستاده می شود و چنانکه مجلس دوم هم با حداقل دوسوم آرا وتوی رئیس‌جمهور را وتو کند، مصوبه تبدیل به قانون می شود. چنانکه یکی از مجلسین، نتواند رأی حداقل دوسوم را به دست بیاورد، لایحه از دستور کار خارج می شود و به قانون تبدیل نمی‌شود.

چنانچه در مرحلۀ ششم، هر دو مجلس با حداقل دوسوم آرا لایحه‌ای را تصویب کنند، نیازی به توشیح رئیس‌جمهور ندارند و رئیس‌جمهور هم نمی تواند مصوبۀ کنگره را رد کند و لایحه تبدیل به قانون می‌شود.[۴]

وتوی تأخیری[ویرایش]

وتوی تأخیری یا وتوی غیر مستقیم، اهرم دیگر رئیس‌جمهور برای رد مصوبۀ کنگره است.

وتوی تأخیری زمانی رخ می‌دهد که در فرصت ده‌روزۀ رئیس‌جمهور، عمر کنگرۀ فعلی به پایان می‌رسد و درصورت وتوی قانون توسط رئیس‌جمهور، کنگره فرصت رأی‌گیری برای وتوی نظر رئیس‌جمهور را نخواهد داشت. بنابراین، رئیس‌جمهور مصوبۀ کنگره را نه رد می‌کند و نه توشیح؛ پس سکوت می‌کند. به این نوع وتو، وتوی تأخیری می‌گویند.

فرق وتوی تأخیری با وتوی قانونی این است که در وتوی تأخیری، کنگرۀ بعدی دیگر نمی‌تواند وتوی رئیس‌جمهور را وتو کند؛ زیرا طبق قوانین کنگره، چنانچه کنگره نتواند در طول حیات خود، لایحه‌ای را به تصویب برساند، با تشکیل کنگرۀ بعدی، آن لایحه از دستور کار کنگره خارج می‌شود. چنانچه نمایندگان کنگرۀ جدید بخواهند آن لایحه را دوباره به تصویب برسانند، باید مجدداً از اول فرایند قانون‌گذاری را طی کنند؛ و چه بسا در کنگرۀ بعدی لایحۀ مزبور به تصویب نرسد.

منظور از زمان مرگ کنگره اینست که یا ۴ سال دوران نمایندگی مجلس نمایندگان به پایان برسد و یا ۲ سالِ یکی از دسته‌های سناتورها تمام شود.[۴]

کمیته‌ها[ویرایش]

مجلس سنا دارای ۱۶ کمیتۀ اصلی و ۶۸ کمیتۀ فرعی و مجلس نمایندگان دارای ۱۵ کمیتۀ اصلی و حدود ۹۰ کمیتۀ فرعی‌اند. پنج کمیته هم مشترک است که در آن‌ها از هر دو مجلس نمایندگانی وجود دارد. کمیته‌های مشترک، نقشی در قانون‌گذاری ندارند و بیشتر کار نظارتی می‌کنند.[۳][۴]در جدول زیر، فهرست کمیته‌های اصلی، مشترک و ویژۀ کنگره را را می بینید.

ردیف کمیته‌هایی که در هر دو مجلس وجود دارند[۵] کمیته‌های اختصاصی سنا[۵] کمیته‌های اختصاصی مجلس نمایندگان[۵] کمیته‌های مشترک و ویژه[۵]
۱ کمیتۀ نیروهای مسلح کمیتۀ حمل و نقل، علوم و تجارت کمیتۀ فناوری، فضا و علوم کمیسیون امنیت و همکاری در اروپا
۲ کمیتۀ تخصیص کمیتۀ بانکداری، خانه‌سازی و امور شهری کمیتۀ شهرسازی کمیتۀ مشترک چاپ
۳ کمیتۀ امور کهنه‌کاران ارتش کمیتۀ انرژی و منابع طبیعی کمیتۀ منابع طبیعی کمیتۀ مشترک مالیات‌گذاری
۴ کمیتۀ روابط خارجی کمیتۀ محیطی و امور عام‌المنفعه کمیتۀ اخلاقیات کمیتۀ مشترک کتابخانۀ کنگره
۵ کمیتۀ بودجه کمیتۀ مالی کمیتۀ خدمات مالی کمیتۀ مشترک اقتصادی
۶ کمیتۀ قضایی کمیتۀ امنیت داخلی و امور دولتی کمیتۀ امنیت داخلی کمیتۀ امور هند (کمیتۀ ویژ و منتخبِ ۴۱۱مین مجلس سنا - غیردائمی، غیرمشترک)[۴]
۷ کمیتۀ بهداشت، کار و امور بازنشستگی کمیتۀ آموزش و نیروی کار کمیتۀ امور اخلاقی (کمیتۀ ویژه و منتخبِ ۱۱۴مین مجلس سنا - غیردائمی، غیرمشترک)[۴]
۸ کمیتۀ قوانین و اجرا کمیتۀ قوانین کمیتۀ امور اطلاعاتی (کمیتۀ ویژ و منتخبِ ۱۱۴مین مجلس سنا - غیردائمی، غیرمشترک)[۴]
۹ کمیتۀ شرکت‌های تجاری کوچک کمیتۀ تجارت کوچک کمیتۀ امور سالخوردگان (کمیتۀ ویژه و منتخبِ ۱۱۴مین مجلس سنا - غیردائمی، غیرمشترک)[۴]
۱۰ کمیتۀ جنگلداری، تغذیه و کشاورزی کمیتۀ کشاورزی کمیتۀ کنفرانس: کمیته‌ای که درصورت وجود مغایرت بین مصوبۀ مجلس سنا با مصوبۀ مجلس نمایندگان، جهت یکسان‌سازی مصوبه‌ها، با حضور قسمتی از اعضای سنا و مجلس نمایندگان

تشکیل می‌گردد.[۳]

۱۱ کمیتۀ انرژی و تجارت
۱۲ کمیتۀ نظارت و اصلاحات دولتی
۱۳ کمیتۀ زیرساخت‌ها و حمل و نقل
۱۴ کمیتۀ اطلاعات
۱۵ کمیتۀ ابزارها و روش‌ها
۱۶ 'کمیته‌های بررسی صلاحیت نامزدان ریاست‌جمهوری'(غیردائمی)[۳]

کمیته‌های روابط خارجی، امنیت داخلی، بانکداری، اطلاعات و نیروهای مسلح، پنج کمیتۀ اصلی کنگره‌اند.

گزینش اعضای کمیته‌ها به شکلی است که اکثریت اعضای هر کمیته، برابر با حزب اکثریت مجلس باشد.هر یک از طرفین، اعضای کمیته‌های اصلی را تعیین می کنند کمیته‌های اصلی، علاوه بر تشکلی جلسات منظم خود، اعضای خود را میان کمیته‌های فرعیِ زیرمجموعۀ خود تقسیم می کنند تا به طور تخصصی به قسمتی از کارهای کمیته‌های اصلی رسیدگی کنند. هزاران لایحه و قطعنامه هرساله به کنگره ارائه می شود؛ ولی در نهایت کمیته‌ها تنها چند تای آنها را به جلسات اصلی مجالس می فرستند.[۳]

مهم ترین اهرم کمیته‌ها برای بررسی مسائل، برگزاری جلسات استماع است. در کمیته‌ها انواع جلسات استماع برگذار می شود؛ از جمله:

  • جلسات استماع تقنینی (جلساتی که جهت دریافت نظرات نهادها و ان‌جی‌او‌ها برای بررسی لوایح تشکیل می شوند)
  • جلسات استماع نظارتی
  • جلسات استماع تحقیقاتی
  • جلسات استماع انتصابی
  • جلسات استماع میدانی

از جمله مسائلی که بررسی لوایح در کمیته‌ها را تحت تأثیر قرار می دهند؛ لابی‌گری می‌باشد. در جلسات تنقیحی کمیته‌هاست که بروز و ظهور لابی‌گری پارلمانی در لایه‌های تودرتو دنبال می شود. در واقع کمیته‌ها می‌توانند مجمعی برای تضارب فکری کانون‌های قدرت، لابی‌ها و نهادهای پژوهشی تبدیل شود. یکی دیگر از عناصر تأثیرگذار، نمایندگان شاخص و رئیسان کمیته‌ها می‌باشند که می‌توانند با استفاده از موقعیت پارلمانی خود [مثلاً ادارۀ خاص جلسات]، فضای حاکم بر جلسات را تحت تأثیر قرار دهند. از عناصر تأثیرگذار دیگر در قانون‌گذاری، رایزنی رئیس‌جمهور با همتایان حزبی خود می‌باشد.[۴]منافع حزبی نیز ممکن است منجر به بروز تغییرات در لوایح، به نفع حزب اکثریت شود.

معمولاً در جلسات کمیته‌ها، خبرنگاران حضور دارند و شبکه‌های مختلف تلویزیونی کابلی و ماهواره‌ای، از جمله سی اسپان، متناسب با طبقه‌بندی لوایح، جلسات استماع را به‌طور مستقیم و یا با تأخیر پخش می‌کنند.[۴]

نگارخانه[ویرایش]

وظایف کنگرۀ ایالات متحدۀ آمریکا[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • آلکسی دوتوکویل، «تحلیل دموکراسی در آمریکا»، رحمت الله مقدم مراغه‌ای، (زوار، تهران، ۱۳۴۷)، چاپ اول.
  • آندره موروا، «تاریخ آمریکا»، نجفقلی معزی، (اقبال، تهران، ۱۳۸۳)، چاپ دوم.
  • مارکوس وب، «ایالات متحده آمریکا»، فاطمه شاداب، (ققنوس، تهران، ۱۳۸۳)، چاپ اول.
  • امیرعلی ابوالفتح، «برآورد استراتژیک ایالات متحده آمریکا»، (موسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران، تهران، ۱۳۸۱)، چاپ اول.
  • اوجین آر. ویتکف، جیمز ام. مک کورمیک، «سرچشمه درونی سیاست خارجی آمریکا»، جمشید زنگنه، (دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، تهران، ۱۳۸۱)، چاپ اول.
  • توتراس لوتکه، «ساخته شدن آمریکا»، شهرام ترابی، (دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، تهران، ۱۳۷۹)، چاپ اول
  • فرانک ال. شوئل، «آمریکا چگونه آمریکا شد؟»، ابراهیم صدقیانی، (انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۸۳)، چاپ سوم
  • حسین حمیدی‌نیا، «ایالات متحده آمریکا»، (دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، تهران، ۱۳۸۲)، چاپ اول

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]