کنگره ایالات متحده آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۸°۵۳′۲۳″ شمالی ۷۷°۰′۳۲″ غربی / ۳۸.۸۸۹۷۲° شمالی ۷۷.۰۰۸۸۹° غربی / 38.88972; -77.00889

ساختمان کاپیتول محل استقرار کنگره آمریکا است

کنگره ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: United States Congress) شاخه قانونگذاری در دولت ایالات متحده آمریکا است. کنگره آمریکا حاوی دو مجلس سنا و نمایندگان است. هم‌اکنون ۱۱۳مین کنگره ایالات متحده آمریکا رسمیت دارد.

محل برگذاری جلسات کنگره در ساختمان کاپیتول است، و تاسیس کنگره به سال ۱۷۷۴، یعنی دو سال قبل از استقلال آمریکا باز می‌گردد.

کنگره محلی است که جلسات مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و نیز مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در آن تشکیل می‌شود.

وظیفه قانونگذاری بر اساس قانون اساسی بر عهده نمایندگان کنگره‌است و هر قانونی برای تصویب، نیاز به تائید هر دو مجلس دارد.

محتویات

مقدمه[ویرایش]

نشان رسمی

قانون اساسی ایالات متحده آمریکا با تشریح و توصیف عملکرد و قدرت نهاد قانونگذاری آغاز می‌شود و از همین رو می‌توان به اهمیت ونقش این نهاد در بین تدوین کنندگان قانون اساسی آمریکا پی برد.

بنیانگذاران آمریکا با انتشار اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا از امپراتوری بریتانیا، کشوری را بنیان گذاشتند که درآن حق رای مردم و تعیین نمایندگانی برای اداره کشور مهم‌ترین خواست عمومی به شمار می‌آمد. سالیان طولانی سلطه حاکمان انگلیسی تحت لوای سرنیزه کت قرمزها، گرایش به آزادی و دموکراسی را درمیان مهاجرین سفید پوست و عمدتاً انگلیسی تبار تقویت کرده بود. پدران استقلال آمریکا برای حفاظت و حراست از این خواست عمومی، کنگره نمایندگان را شکل دادند تا به آرمان «حکومت مردم بر مردم و برای مردم» جامه عمل بپوشانند.

بخش اول فصل اول قانون اساسی تصریح می‌کند:

تمام قدرت قانونگذاری در کنگره ایالات متحده تمرکز خواهد یافت که از سنا و مجلس نمایندگان تشکیل خواهد شد.

بدین ترتیب مهم‌ترین وظیفه که درعین حال وظیفه انحصاری نیز به شمار می‌آید، برای کنگره ترسیم شد که همانا وظیفه قانونگذاری است. در ادامه این فصل به تفصیل جزئیات بیشتری از دیگر وظایف کنگره، ساختار و عملکرد آن توصیف شده‌است.

قانونگذاری در ایالات متحده آمریکا انحصاراً در اختیار کنگره ایالات متحده آمریکا است و رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا حق دخالت در فرایند قانونگذاری را ندارد. نظارت نیز از طریق تائید مسولان بلند پایه دولت و روند استیضاح در ایالات متحده آمریکا تحقق می‌یابد. در ایالات متحده آمریکا هیچ نهادی حق انحلال کنگره را ندارد در حالی که دراغلب نظام‌های حکومتی در اروپا، نخست وزیر ویا رئیس جمهور از اختیار انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات زود هنگام برخوردار است.

انتخابات کنگره ایالات متحده آمریکا (گاهی بصورت انتخابات میان‌دوره‌ای در ایالات متحده آمریکا) هر دو سال یکبار برگزار می‌شود.

تاریخچه کنگره[ویرایش]

کنگره در سال ۱۹۱۴

تعیین نظام قانونگذاری دو مجلسی در ایالات متحده آمریکا ریشه در دوران پیش از استقلال دارد. در دوران حاکمیت لندن بر مستعمرات سیزده گانه، امپراتوری بریتانیا دارای دو مجلس اعیان و عوام بود و همین الگو نیز توسط دولت‌های ایالتی در سرزمین‌های جدید به مرحله اجرا گذاشته شد. تاپیش از آغاز جنگ استقلال، از ۱۳ مستعمره انگلیسی ۱۱ ایالت با دو مجلس اداره می‌شد. این مستعمره‌ها پس از کسب استقلال همین سیستم قانونگذاری را در پیش گرفتند و نظام دو مجلسی را در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا بوجود آوردند. البته ضرورت‌های محلی در سرزمین آمریکا، تشکیل دو مجلس را در این کشور نوپا تقویت کرد.

هنگامی که نمایندگان ایالت‌ها در کنگره قاره‌ای در شهر فیلادلفیا در سال ۱۷۷۶ جمع شدند، در خصوص تعیین نمایندگان هر ایالت در نهاد قانونگذاری اختلاف نظر شدید بروز کرد و ایالت‌ها تا سرحد جدایی از یکدیگر پیش رفتند. ایالت‌های پرجمعیت و عمدتاَ شمالی خواستار تشکیل یک مجلس برمبنای تعداد جمعیت هر ایالت بودند در حالی که ایالت‌های کم جمعیت بدلیل نگرانی از اعمال سلطه ایالت‌های پر جمعیت در نهاد قانونگذاری، از نظریه برابری تعداد نمایندگان ایالت‌ها بدون احتساب جمعیت آنان طرفداری می‌کردند. در ابتدا چنین به نظر می‌رسید که راه حلی برای خروج از بن بست مذاکرات وجود ندارد چرا که علیرغم وحدت نظر میان ایالت‌ها برای مبارزه با دشمن خارجی، ایالت‌ها با یکدیگر رقابت‌های شدید و دیرینه نیز داشتند. پس از مذاکرات فشرده سرانجام نماینده ایالت مریلند راه حل بینابینی را پیشنهاد کرد. در این پیشنهاد، نهاد قانونگذاری ازدو مجلس تشکیل می‌یافت که درآن نمایندگان مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا بر حسب جمعیت هر ایالت انتخاب می‌شدند واز هر ایالت ۲ نفر نیز به طور مساوی به مجلس سنای ایالات متحده آمریکا راه می‌یافتند. تصویب قوانین نیز توسط هر دو مجلس صورت می‌گرفت و ایالت‌های کوچک‌تر و کم جمعیت تر می‌توانستند به اندازه ایالت‌های بزرگ‌تر بر روند تصمیم گیری تأثیر بگذارند.

نخستین کنگره ایالات متحده آمریکا بر اساس قانون اساسی، درتاریخ ۴ مارس ۱۷۸۹ در ساختمان فدرال هال نیویورک افتتاح شد. تا آن تاریخ تنها ۱۰ ایالت از ۱۳ ایالت قانون اساسی را در مجلس قانونگذاری خود تصویب کرده بودند. از این رو اعضاء نخستین کنگره شامل ۵۹ نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و ۲۰ سناتوربود. با افزایش تدریجی تعداد ایالت‌ها طی ۲۲۰ سال گذشته شمار نمایندگان کنگره نیز رو به افزایش گذاشت تا اینکه هم اکنون تعداد نمایندگان مجلس نمایندگان به ۴۳۵ نفر و تعداد نمایندگان مجلس سنای ایالات متحده آمریکا به ۱۰۰ نفر رسیده‌است.

ژانت رنکین (به انگلیسی: Jeannette Rankin) در ۱۹۱۷ نخستین زن آمریکایی بود که بعنوان نماینده یک ایالت (ایالت مونتانا) پای به کنگره ایالات متحده آمریکا گذاشت.

زمان تشکیل جلسه کنگره[ویرایش]

مجالس نمایندگان و سنا هر یک جداگانه تشکیل می‌شوند و به وظایف خاص خود می‌پردازند. این دو مجلس در یک روز مشخص جلسه مشترک برگزار می‌کنند که به آن جلسه ” کنگره ” می‌گویند. در متن قانون اساسی مصوب سال ۱۷۸۹، تشکیل جلسه سالیانه کنگره، اولین دوشنبه ماه دسامبر تعیین شده بود. اما در اصلاحیه بیستم مصوب سال ۱۹۳۳ این تاریخ تغییر کرد. اکنون زمان تشکیل کنگره ظهر سومین روز ماه ژانویه‌است.

یکی از ویژگی‌های نظام پارلمانی در ایالات متحده آمریکا فقدان وجود انضباط قوی حزبی در جریان تصمیم گیری است. برخلاف کشورهای اروپایی که احزاب درپارلمان به شکل کاملاً منسجم و یکدست رای می‌دهند، در ایالات متحده دیده می‌شود که برخی از نمایندگان خلاف مواضع حزب خود تصمیم می‌گیرند. به عنوان مثال، درسال ۱۹۹۷، تنها ۵۰ درصد از قوانین بر اساس گرایش‌های حزبی به تصویب رسید و ۵۰ درصد دیگر، با آرای هر دوحزب به تائید نمایندگان رسید. در همان سال مشخص شد که تنها ۸۲ درصد از نمایندگان دموکرات مجلس نمایندگان و ۸۸ درصد نمایندگان جمهوری‌خواه به قوانین مورد نظر احزابشان رای مثبت داده‌اند.

ساختار اجرایی کنگره ایالات متحده آمریکا[ویرایش]

کنگره ایالات متحده آمریکا از دو مجلس، یکی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا با ۴۳۵ عضو و دیگری مجلس سنای ایالات متحده آمریکا با ۱۰۰ عضو تشکیل شده‌است که به صورت مشترک به امر قانونگذاری مشغول هستند. علاوه بر این دو مجلس، کنگره چهار نوع کمیته دیگر نیز دارد که عبارت‌اند از:

فرایند قانون گذاری[ویرایش]

در کنگرۀ آمریکا، کلمۀ لایحه، معنای طرح(در مجلس ایران) را هم می دهد. در واقع به طرح ها هم لایحه می گویند.

قوه مقننه آمریکا، دو مجلسی است و قوانین باید به تصویب هر دو مجلس و سپس به توشیح رئیس جمهور برسد.[۱]به جز قوانین مربوط به درآمد دولت که تنها مجلس نمایندگان صلاحیت رسیدگی به آن را دارد و تأیید صلاحیت نامزدان ریاست جمهوری و تصویب معاهدات که تنها سنا صلاحیت رسیدگی به آن را دارد، در بقیۀ موارد، لوایح جهت تبدیل شدن به قانون، باید اکثریت هردو مجلس را به دست آورد.[۲]

در این راستا، وظایف مربوط به قانونگذاری کنگره، به چهار بخش تقسیم می شود:

  • لایحه
  • قطعنامه های مشترک
  • قطعنامه های همزمان
  • قطعنامه های ساده

قطعنامه ها الزام آور نیستند ولی بستر روانی لازم برای تصویب قوانین را فراهم می کنند.

فرایند پیچیدۀ قانون گذاری در کنگرۀ آمریکا، شامل هشت مرحلۀ زیر است:

مرحلۀ اول: تهیه و نگارش پیش نویس لایحه[ویرایش]

حامیان یک لایحه به دو بخش طراحان لایحه و قانون گذاران لایحه تقسیم می شوند.در اغلب موارد، نمایندگانی پیش نویس یک لایحه را امضا می کنند که دارای سوابق درخشان نمایندگی یا مسئولیت های اجرایی یا پارلمانی هستند. زیرا نفوذ بیشتری دارند و می توانند سناتور ها و نمایندگان دیگری را هم برای همراهی خود جذب کنند.

مرحلۀ دوم: ارجاع پیش نویس لایحه به کمیته های دائمی[ویرایش]

در مرحلۀ دوم، لایحه جهت بررسی های تخصصی و تضارب فکری وارد کمیته های دائمی می شود.[۳]معمولا پس از ارجاع پیش نویس لایحه ای به یکی از کمیته ها، چهار مرحلۀ زیر برای تصویب آن لایحه در داخل کمیته صورت می گیرد:

  1. مکاتبه با دستگاه های اجرایی جهت کسب نظر انها
  2. برگذاری جلسات استماع در داخل کمیته جهت بهره گیری از نظرات کارشناسان و نمایندگان خارج از کمیته
  3. یک جلسۀ ملاقات (جلسۀ اصلی کمیته) جهت بررسی و تصویب لایحه
  4. ارجاع به مجلس سنا یا نمایندگان جهت تصویب نهایی

در پایان بررسی لوایح در کمیته ها، یکی از سه سرنوشت زیر برای لوایح متصور است:

  • موافقت نمایندگان کمیتۀ دائمی و اصلی با لایحه
  • مخالفت نمایندگان کمیتۀ دائمی و اصلی با لایحه
  • مسکوت ماندن لایحه در کمیته

مرحلۀ سوم: ارجاع لایحه از کمیتۀ دائمی به صحن مجلس بررسی کننده[ویرایش]

در صورت موافقت اکثریت اعضای کمیتۀ دائمی، لایحه جهت تصویب نهایی به صحن مجلس بررسی کننده می رود. لوایح بر اساس ترتیب درخواست، مورد بررسی قرار نمی گیرند. ممکن هم است که لوایح به طور مستقیم و بدون رفتن به کمیته ها، راهی صحن شوند. چون این رهبر نمایندگان حزب اکثریت است که تصمیم می گیرد کدام لایحه مورد بررسی واقع شود.

در مجلس سنا رأی گیری به صورت شفاهی انجام می گیرد و در مواقع لازم، رأی گیری ضبط هم می شود.برخلاف مجلس نمایدگان، مجلس سنا سیستم رأی گیری الکترونیکی ندارد.

هر گاه حزب رئیس جمهور و حزب اکثریت اعضای کنگره یکی نباشد، رئیس مجلس نمایندگان، علاوه بر انجام وظایف خویش و رهبری حزب اکثریت، سخنگوی حزب اقلیت نیز می باشد.سازماندهی سیاست های هر حزب، از جمله حزب اقلیت، بر عهدۀ رهبر خودش است.

مرحلۀ چهارم: ارجاع مصوبۀ نهایی اولین مجلس بررسی کننده به مجلس بررسی کنندۀ دوم[ویرایش]

پس از تصویب لایحه در مجلس بررسی کنندۀ اول، مرحلۀ دیگر ، راهی شدن لایحه به مجلس دوم است تا در کمیته های آن مجلس نیز مورد ارزیابی قرار گیرد.پس از طی مراحل بررسی در مجلس دوم، از جمله تکرار مرحلۀ سوم، لایحه به صحن می رود.در نهایت، سه حالت برای لایحه در پایان بررسی در مجلس دوم متصور است:

  • موافقتِ کامل با لایحۀ مجلس اول
  • مخالفت کامل با لایحۀ مجلس اول
  • موافقت مشروط با لایحۀ مجلس اول

منظور از موافقت مشروط آنست که مجلس دوم اعلام می دارد که در صورتی که تغییرات مد نظرش در لایحه اعمال شود، آن را قبول خواهد کرد. در این حالت، مرحلۀ پنج رخ خواهد داد. ولی اگر مجلس دوم هم به طور کامل با لایحۀ مجلس اول موافقت کند، مرحلۀ هشتم رخ می نمایاند.[۴]

مرحلۀ پنجم: ارجاع لایحۀ مجلس سنا و نمایندگان به یک کمیتۀ کنفرانس[ویرایش]

در صورت وجود مغایرت بین مصوبۀ مجلس سنا با نمایندگان (که با موافقت مشروط مجلس دوم با لایحۀ مجلس اول صورت می گیرد) ، هر دو مصوبه جهت همسان سازی و یکسان سازی و رسیدن به یک لایحۀ واحد، به یک کمیتۀ کنفرانس، ارجاع می شود.نام دیگر کمیتۀ کنفرانس، کمیتۀ مصالحه است.

اعضای کمیتۀ کنفرانس، از نمایندگان با تجربه و سناتورهای قویِ هر دو مجلس تشکیلی می شود.د صورت مصالحه، رحلۀ ششم صورت می گیرد.[۴]

مرحلۀ ششم: ارجاع لایحۀ مصوب کمیتۀ کنفرانس به صحن مجلس نمایندگن و سنا[ویرایش]

کمیتۀ کنفرانس، لایحۀ نهایی که شامل توصیه هایی به هر دو مجلس است را طراحی کرده و به مجلسین می فرستد تا مورد رأی گیری واقع شود. در این حالت، نمایندگان و سناتور ها فقط حق دارند با لایحۀ کمیتۀ کنفرانس ، موافقت یا مخالفت نمایند و نمی توانند این لایحه را اصلاح کنند. غالبا لایحۀکمیتۀ کنفرانس مورد تصویب هر دو مجلس واقع می شود. در این صورت به مرحۀ هفتم می رسیم.[۴] در غیر اینصورت، لایحه مجددا به کمیتۀ کنفرانس ارجاع می شود.[۴]

مرحلۀ هفتم: ثبت لایحۀ نهایی شده در دفتر چاپ دولت[ویرایش]

پس از تصویب لایحه توسط هر دو مجلس ، مصوبه جهت ثبت، به دفتر چاپ دولت ارسال می گردد.

مرحلۀ هشتم: ارسال لایحه به حضور رئیس جمهور[ویرایش]

پس از ثبت لایحه در دفتر چاپ دولت، رئیس جمهور ده روز فرصت دارد که مصوبۀ مجلسین را توشیح و یا رد کند.

الف) موافقت با مصوبۀ کنگره (در فرصت ده روزه)[ویرایش]

در این صورت، رئیس جمهور مصوبه را توشیح می کند و مصوبه تبدیل به قانون می شود و به ادارۀ ثبت و بایگانی ملی ایالات متحده جهت مستندسازی، ثبت و انتشار ارجاع می شود.

ب) مخالفت با مصوبۀ کنگره (در فرصت ده روزه)[ویرایش]

رئیس جمهور در صورت مخالفت با مصوبۀ کنگره، می تواند از دو اهرم زیر برای رد آن استفاده کند:

وتوی قانونی[ویرایش]

در این صورت، مصوبه از طرف رئیس جمهور رد شده و با ذکر دلیل به کنگره مسترد می گردد. پس از آن، مخالفت رئیس جمهور در نشریۀ کنگره منتشر می گردد و بعد به یکی از مجلسین فرستاده می شود و در بارۀ آن رأی گیری می گردد. چنانکه که مجلس اول، بر نظر کنگره پا فشاری کند و با حداقل دوسوم آرا به وتوی رئیس جمهور، رأی نه بگوید، وتوی رئیس جمهور وتو می شود و به مجلس دوم فرستاده می شود و چنانکه مجلس دوم هم با حداقل دوسوم آرا وتوی رئیس جمهور را وتو کند، مصوبه تبدیل به قانون می شود. چنانکه یکی از مجلسین، نتواند رأی حداقل دوسوم را به دست بیاورد، لایحه از دستور کار خارج می شود و به قانون تبدیل نمی شود.

چنانچه در مرحلۀ ششم، هر دو مجلس با حداقل دوسوم آرا لایحه ای را تصویب کنند، نیازی به توشیح رئیس جمهور ندارند و رئیس جمهور هم نمی تواند مصوبۀ کنگره را رد کند و لایحه ابدیل به قانون می شود.[۴]

وتوی تأخیری[ویرایش]

وتوی تأخیری یا وتوی غیر مستقیم، اهرم دیگر رئیس جمهور برای رد مصوبۀ کنگره است.

وتوی تأخیری زمانی رخ می دهد که در فرصت ده روزۀ رئیس جمهور، عمر کنگرۀ فعلی به پایان می رسد و در صورت وتوی قانون توسط رئیس جمهور، کنگره فرصت رأی گیری برای وتوی نظر رئیس جمهور را نخواهد داشت. بنابر این رئیس جمهور مصوبۀ کنگره را نه رد می کند و نه توشیح؛ پس سکوت می کند.به این نوع وتو، وتوی تأخیری می گویند.

فرق وتوی تأخیری با وتوی قانونی اینست که در وتوی تأخیری، کنگرۀ بعدی دیگر نمی تواند وتوی رئیس جمهور را وتو کند.زیرا طبق قوانین کنگره، چنانچه کنگره نتواند در طول حیات خود، لایحه ای را به تصویب برساند، با تشکیل کنگرۀ بعدی، آن لایحه از دستور کار کنگره خارج می شود. چنانچه نمایندگان کنگرۀ جدید بخواهند آن لایحه را دوباره به تصویب برسانند، باید مجددا از اول فرایند قانون گذاری را طی کنند؛ و چه بسا در کنگرۀ بعدی لایحۀ مزبور به تصویب نرسد.

منظور از زمان مرگ کنگره اینست که یا 4 سال دوران نمایندگی مجلس نمایندگان به پایان برسد و یا 2 سالِ یکی از دسته های سناتور ها تمام شود.[۴]

کمیته ها[ویرایش]

مجلس سنا دارای 16 کمیتۀ اصلی و 68 کمیتۀ فرعی و مجلس نمایندگان دارای 15 کمیتۀ اصلی و حدود 90 کمیتۀ فرعی اند.پنج کمیته هم مشترک است که در ن ها از هر دو مجلس نمایندگانی وجود دارد.کمیته های مشترک، نقشی در قانونگذاری ندارند و بیشتر کار نظارتی می کنند.[۳][۴]در جدول زیر، فهرست کمیته های اصلی، مشترک و ویژۀ کنگره را را می بینید.

ردیف کمیته هایی که در هر دو مجلس وجود دارند[۵] کمیته های اختصاصی سنا[۵] کمیته های اختصاصی مجلس نمایندگان[۵] کمیته های مشترک و ویژه[۵]
1 کمیتۀ نیروهای مسلح کمیتۀ حمل و نقل، علوم و تجارت کمیتۀ فناوری، فضا و علوم کمیسیون امنیت و همکاری در اروپا
2 کمیتۀ تخصیص کمیتۀ بانکداری، خانه سازی و امور شهری کمیتۀ شهرسازی کمیتۀ مشترک چاپ
3 کمیتۀ امور کهنه کاران ارتش کمیتۀ انرژی و منابع طبیعی کمیتۀ منابع طبیعی کمیتۀ مشترک مالیات گذاری
4 کمیتۀ روابط خارجی کمیتۀ محیطی و امور عام المنفعه کمیتۀ اخلاقیات کمیتۀ مشترک کتابخانۀ کنگره
5 کمیتۀ بودجه کمیتۀ مالی کمیتۀ خدمات مالی کمیتۀ مشترک اقتصادی
6 کمیتۀ قضایی کمیتۀ امنیت داخلی و امور دولتی کمیتۀ امنیت داخلی کمیتۀ امور هند(کمیتۀ ویژ و منتخبِ 114مین مجلس سنا-غیردائمی،غیرمشترک)[۴]
7 کمیتۀ بهداشت، کار و امور بازنشستگی کمیتۀ آموزش و نیروی کار کمیتۀ امور اخلاقی(کمیتۀ ویژ و منتخبِ 114مین مجلس سنا-غیردائمی،غیرمشترک)[۴]
8 کمیتۀ قوانین و اجرا کمیتۀ قوانین کمیتۀ امور اطلاعتی(کمیتۀ ویژ و منتخبِ 114مین مجلس سنا-غیردائمی،غیرمشترک)[۴]
9 کمیتۀ شرکت های تجاری کوچک کمیتۀ تجارت کوچک کمیتۀ امور سالخوردگان(کمیتۀ ویژ و منتخبِ 114مین مجلس سنا-غیردائمی،غیرمشترک)[۴]
10 کمیتۀ جنگلداری، تغذیه و کشاورزی کمیتۀ کشاورزی کمیتۀ کنفرانس: کمیته ای که در صورت وجود مغایرت بین مصوبۀ مجلس سنا با مصوبۀ مجلس نمایندگان، جهت یکسان سازی مصوبه ها، با حضور قسمتی از اعضای سنا و مجلس نمایندگان

تشکیل می گیردد.[۳]

11 کمیتۀ انرژی و تجارت
12 کمیتۀ نظارت و اصلاحات دولتی
13 کمیتۀ زیر ساخت ها وحمل و نقل
14 کمیتۀ اطلاعات
15 کمیتۀ ابزارها و روش ها
16 'کمیته های بررسی صلاحیت نامزدان ریاست جمهوری'(غیر دائمی)[۳]

کمیته های روابط خارجی، امنیت داخلی، بانکداری، اطلاعات و نیروهای مسلح، پنج کمیتۀ اصلی کنگره اند.

گزینش اعضای کمیته ها به شکلی است که اکثریت اعضای هر کمیته، برابر با حزب اکثریت مجلس باشد.هر یک از طرفین، اعضای کمیته های اصلی را تعیین می کنند کمیته های اصلی، علاوه بر تشکلی جلسات منظم خود، اعضای خود را میان کمیته های فرعیِ زیر مجموعۀ خود تقسیم می کنند تا به طور تخصصی به قسمتی از کارهای کمیته های اصلی رسیدگی کنند. هزاران لایحه و قطعنامه هرساله به کنگره ارائه می شود؛ ولی در نهایت کمیته ها تنها چند تای آنها را به جلسات اصلی مجالس می فرستند.[۳]

مهم ترین اهرم کمیته ها برای بررسی مسائل، برگذاری جلسات استماع است. در کمیته ها انواع جلسات استماع برگذار می شود؛ از جمله:

  • جلسات استماع تقنینی (جلساتی که جهت دریافت نظرات نهاد ها و ان جی او ها برای بررسی لوایح تشکیل می شوند)
  • جلسات استماع نظارتی
  • جلسات استماع تحقیقاتی
  • جلسات استماع انتصابی
  • جلسات استماع میدانی

از جمله مسائلی که بررسی لوایح در کمیته ها را تحت تأثیر قرار می دهند؛ لابی گری می باشد. در جلسات تنقیحی کمیته ها است که بروز و ظهور لابی گری پارلمانی در لایه های تو در تو دنبال می شود. در واقع کمیته ها می توانند مجمعی برای تضارب فکری کانون های قدرت، لابی ها و نهاد های پژوهشی تبدیل شود.یکی دیگر از عناصر تأثیر گذار، نمایندگان شاخص و رئیسان کمیته ها می باشند که می توانند با استفاده از موقعیت پارلمانی خود [مثلا ادارۀ خاص جلسات]، فضای حاکم بر جلسات را تحت تأثیر قرار دهند. از عناصر تأثیرگذار دیگر در قانون گذاری، رایزنی رئیس جمهور با همتایان حزبی خود می باشد.[۴]منافع حزبی نیز ممکن است منجر به بروز تغییرات در لوایح، به نفع حزب اکثریت شود.

معمولا در جلسات کمیته ها، خبرنکاران حضور دارند و شبکۀ های مختلف تلویزیونی کابلی و ماهواره ای، از جمله سی اسپان، متناسب با طبقه بندی لوایح، جلسات استماع را به طور مستقیم و یا با تأخیر پخش می کنند.[۴]

نگارخانه[ویرایش]

وظایف کنگره ایالات متحده آمریکا[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • آلکسی دوتوکویل، «تحلیل دموکراسی در آمریکا»، رحمت الله مقدم مراغه‌ای، (زوار، تهران، ۱۳۴۷)، چاپ اول.
  • آندره موروا، «تاریخ آمریکا»، نجفقلی معزی، (اقبال، تهران، ۱۳۸۳)، چاپ دوم.
  • مارکوس وب، «ایالات متحده آمریکا»، فاطمه شاداب، (ققنوس، تهران، ۱۳۸۳)، چاپ اول.
  • امیرعلی ابوالفتح، «برآورد استراتژیک ایالات متحده آمریکا»، (موسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران، تهران، ۱۳۸۱)، چاپ اول.
  • اوجین آر. ویتکف، جیمز ام. مک کورمیک، «سرچشمه درونی سیاست خارجی آمریکا»، جمشید زنگنه، (دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، تهران، ۱۳۸۱)، چاپ اول.
  • توتراس لوتکه، «ساخته شدن آمریکا»، شهرام ترابی، (دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، تهران، ۱۳۷۹)، چاپ اول
  • فرانک ال. شوئل، «آمریکا چگونه آمریکا شد؟»، ابراهیم صدقیانی، (انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۸۳)، چاپ سوم
  • حسین حمیدی‌نیا، «ایالات متحده آمریکا»، (دفتر مطالعات سیاسی و بین‌المللی، تهران، ۱۳۸۲)، چاپ اول

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]