حملات پهپاد در پاکستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
حملات پهپاد در پاکستان
بخشی از جنگ علیه تروریسم, جنگ در شمال-غرب پاکستان, جنگ افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۱۴)
تاریخ۱۸ ژوئن ۲۰۰۴ – ادامه دارد
مکانمناطق قبیله‌ای فدرال, پاکستان
وضعیت در حال جریان
طرفین درگیر
Central Intelligence Agency سیا افغانستان طالبان
افغانستان جنبش طالبان پاکستان
افغانستان TNSM
افغانستان شبکه حقانی
القاعده
Flag of Jihad.svg لشکر اسلام
Flag of Jihad.svg مجاهدین خارجی
Flag of Jihad.svg حزب حرکت اسلامی ازبکستان
قوا
~۳۰ پهپاد[۱] نامعلوم
تلفات
۹ (سیا و دیگر مأمورین اطلاعاتی) کل کشته‌ها: بین ۱٬۹۰۸ و ۳٬۳۷۵ تخمین زده می‌شود. (از تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲)[۲][۳]

دولت ایالات متحده با استفاده از پهپاد تحت کنترل بخش فعالیتهای ویژهٔ سیا از ۲۰۰۴ صدها حمله را به اهدافی در شمالغرب پاکستان صورت داده است.[۴] این حملات بخشی از کارزار آمریکا در جنگ علیه تروریسم با هدف شکست دادن نظامیان طالبان و القاعده هستند.[۴] بیشتر این حملات متمرکز در مناطق قبایلی فدرال پاکستان در راستای مرز افغانستان اند. این حملات در دوره صدارت باراک اوباما به طرز قابل توجهی افزایش یافته‌اند.[۵] برخی رسانه‌ها از این رشته حملات به جنگ پهپادی یاد کرده‌اند.[۶][۷]

گزارشهای متعددی در خصوص تعداد کشتگان نظامی در برابر غیرنظامیان منتشر شده است. بنا بر گفته مسئولان پاکستانی ۶۰ حمله در کنار مرزها منجر به کشته شدن ۱۴ رهبر تحت تعقیب القاعده و ۶۸۷ غیرنظامی پاکستانی شده است.[۸][۹][۱۰] دانیل بایمن از مؤسسه بروکینگز نوشته که در برابر هر رهبر القاعده ۱۰ غیرنظامی کشته می‌شود."[۱۱]در تضاد با آن بنیاد آمریکای جدید تخمین زده ۸۰ درصد کشته شدگان نظامی اند.[۱۲] نیروی زمینی پاکستان اظهار داشته بیشتر کشتگان مسئولین القاعده‌اند.[۱۳] سیا مدعی است از سال ۲۰۱۰ هیچ غیرنظامی کشته نشده که کارشناسان در آن مناقشه کرده‌اند.[۸]

آمار[ویرایش]

1) آمار تخمینی حملات پهپاد آمریکا از مؤسسه آمریکای نوین.[۲]
(As of 30 September 2013)
سال تعداد
حملات
تعداد کشته شدگان
مین. ماکس.
۲۰۰۴ ۱ ۵ ۸
۲۰۰۵ ۳ ۱۲ ۱۳
۲۰۰۶ ۲ ۹۰ ۱۰۲
۲۰۰۷ ۴ ۴۸ ۷۷
۲۰۰۸ ۳۶ ۲۱۹ ۳۴۴
۲۰۰۹ ۵۴ ۳۵۰ ۷۲۱
۲۰۱۰ ۱۲۲ ۶۰۸ ۱٬۰۲۸
۲۰۱۱ ۷۲ ۳۶۶ ۵۹۹
۲۰۱۲ ۴۸ ۲۲۲ ۳۴۹
۲۰۱۳ ۲۱ ۱۲۸ ۴
مجموع ۳۴۳ ۱٬۹۳۴ ۳٬۲۳۹

۲) آمار پژوهش مؤسسه خبرنگاری تحقیقی:[۳][۱۴]

(As of 24 October 2012)

  • کل حملات: ۳۵۰
  • کل کشته‌ها: ۲٬۵۸۶ – ۳٬۳۷۵
  • تلفات غیرنظامی: ۴۷۲ – ۸۸۵
  • کودکان تلف شده: ۱۷۶
  • زخمی‌ها: ۱٬۲۵۲ – ۱٬۴۰۱
  • حملات در دوره جورج بوش: ۵۲
  • حملات در دوره حکومت باراک اوباما: ۲۹۸

منابع[ویرایش]

  1. Miller، Greg؛ Tate، Julie (۱ سپتامبر ۲۰۱۱). «CIA shifts focus to killing targets». Washington Post. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «The Drone War in Pakistan». New America Foundation. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ آوریل ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۶ اوت ۲۰۱۳. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «تلفات» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Obama 2012 Pakistan Strikes Bureau of Investigative Journalism. Retrieved 10 October 2012.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Ghosh، Bobby؛ Thompson، Mark (۱ ژوئن ۲۰۰۹). «The CIA's Silent War in Pakistan». TIME. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱.
  5. Miller، Greg (۲۷ دسامبر ۲۰۱۱). «Under Obama, an emerging global apparatus for drone killing». Washington Post. دریافت‌شده در ۸ مه ۲۰۱۲.
  6. De Luce، Dan (۲۰ ژوئیه ۲۰۰۹). «No let-up in US drone war in Pakistan». Agence France-Presse. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱.
  7. Bergen، Peter؛ Tiedemann، Katherine (۳ ژوئن ۲۰۰۹). «The Drone War». New America Foundation. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ دسامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ Shane، Scott (۱۱ اوت ۲۰۱۱). «C.I.A. Is Disputed on Civilian Toll in Drone Strikes». New York Times. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱.
  9. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۹.
  10. http://old.tehrantimes.com/Index_view.asp?code=192181[پیوند مرده]
  11. Byman، Daniel (۱۴ ژوئیه ۲۰۰۹). «Do Targeted Killings Work?». Brookings Institution. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱.
  12. «Out of the blue». The Economist. ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱.
  13. Sherazi، Zahir Shah (۹ مارس ۲۰۱۱). «Most of those killed in drone attacks were terrorists: military». Dawn. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۱.
  14. Woods، Chris؛ Lamb، Christina (۴ فوریه ۲۰۱۲). «Obama terror drones: CIA tactics in Pakistan include targeting rescuers and funerals». Bureau of Investigative Journalism. دریافت‌شده در ۷ فوریه ۲۰۱۲.