مستعمرات سیزده‌گانه

مستعمرات سیزده‌گانه
۱۶۰۷–۱۷۷۶
راست: پرچم آمریکای بریتانیا (۱۷۰۷-۱۷۷۵) چپ: پرچم مستعمرات متحده (۱۷۷۵-۱۷۷۷)
مستمعرات سیزده‌‌گانه (نمایش داده شده با رنگ قرمز) در سال ۱۷۷۵؛ مرز های امروزی هم در تصویر گنجانده شده است.
وضعیت	بخشی از آمریکای بریتانیا (۱۷۷۶-۱۶۰۷)
پایتخت	اداره شده از لندن، پادشاهی بریتانیای کبیر
زبان(های) رایج	زبان انگلیسی (زبان رسمی) زبان آلمانی زبان هلندی زبان‌های بومی آمریکا زبان‌های ایالت‌های آمریکا
دین(ها)	پروتستانتیسم کاتولیک رمی یهودیت دین بومیان آمریکا
حکومت	مستعمره پادشاهی مشروطه
پادشاهی
• ۱۶۰۷–۱۶۲۵	جیمز ششم و یکم (اولین)
• ۱۷۶۰–۱۷۷۶	جرج سوم (آخرین)
تاریخ
• مستعمره روانوک	۱۵۸۵
• مستعمره ویرجینیا	۱۶۰۷
• شورای نیوانگلند	۱۶۲۰
• منشور سلطنتی رو آیلند	۱۶۷۳
• هلند نو (مستعمره در آمریکای شمالی) واگذاره شده به پادشاهی انگلستان	۱۶۶۷
• قرارداد اوترخت	۱۷۱۳
• مستعمره جورجیا	۱۷۳۲
• جنگ فرانسویان و سرخپوستان	۱۷۵۴–۱۷۶۳
• اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا	۱۷۷۶
• معاهده پاریس (۱۷۸۳)	۱۷۸۳
جمعیت
• ۱۶۲۵	۱٬۹۸۰
• ۱۷۷۵	۲٬۴۰۰٬۰۰۰
واحد پول	پوند استرلینگ Early American currency Bill of credit پول کالایی
پیشین پسین دروه پیشا-استعمار شمال آمریکا هلند نو (مستعمره در آمریکای شمالی) آمریکا استان کبک (۱۷۹۱–۱۷۶۳) نیوبرانزویک
امروز بخشی از	آمریکا کانادا

سیزده مستعمره، مستعمرات بریتانیا در سواحل اقیانوس اطلس در آمریکای شمالی بودند که در جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) از پادشاهی بریتانیا جدا شدند و برای تشکیل ایالات متحده آمریکا به هم پیوستند.

سیزده مستعمره در گروه‌بندی‌های سنتی خود عبارت بودند از: مستعمرات نیوانگلند (نیوهمپشایر، ماساچوست، رود آیلند و کنتیکت)؛ مستعمرات میانی (نیویورک، نیوجرسی، پنسیلوانیا و دلاور )؛ و مستعمرات جنوبی ( مریلند، ویرجینیا، کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی و جورجیا ). این مستعمرات بخشی از آمریکای بریتانیا بودند که شامل سرزمین‌هایی در فلوریدا، کارائیب و کانادا نیز می‌شد.

سیزده مستعمرهٔ آمریکا به‌طور جداگانه تحت فرمان تاج‌وتخت بریتانیا اداره می‌شدند، اما از نظر سیاسی، قانونی و قانون اساسی ساختارهایی مشابه داشتند و همگی تحت سلطهٔ جمعیتی از انگلیسی‌زبانان پروتستان بودند. نخستین مستعمره، ویرجینیا، در سال ۱۶۰۷ در جیمزتاون تأسیس شد. مستعمرات مریلند، پنسیلوانیا و مستعمرات نیوانگلند تا حد زیادی بر اساس دغدغه‌های مذهبی بنیان‌گذارانشان شکل گرفتند. سایر مستعمرات بیشتر با اهداف تجاری و گسترش اقتصادی پایه‌گذاری شدند. مستعمرات میانی نیز بر پایهٔ مستعمرهٔ سابق هلند، یعنی نیو ندرلند (New Netherland)، تأسیس شدند.

بین سال‌های ۱۶۲۵ تا ۱۷۷۵، جمعیت مستعمرات از حدود دو هزار نفر به دو میلیون و چهارصد هزار نفر افزایش یافت، و در این روند، بیشتر جمعیت بومیان آمریکایی از سرزمین‌های خود رانده شدند. این جمعیت شامل افرادی نیز بود که در چارچوب نظام برده‌داری زندگی می‌کردند — نظامی که در تمام مستعمرات قانونی بود. در قرن هجدهم، دولت بریتانیا تحت سیاستی به نام مرکانتیلیسم (Mercantilism) عمل می‌کرد؛ بر اساس این سیاست، دولت مرکزی مستعمرات را به‌گونه‌ای اداره می‌کرد که منفعت اقتصادی بریتانیا را تأمین کنند.

سیزده مستعمره تا حدی از خودگردانی برخوردار بودند و در آن‌ها انتخابات محلی فعالی برگزار می‌شد؛ به همین دلیل، آن‌ها در برابر تلاش‌های لندن برای اعمال کنترل بیشتر مقاومت کردند. جنگ فرانسه و سرخ‌پوستان (French and Indian War) در سال‌های ۱۷۵۴ تا ۱۷۶۳ — که میان بریتانیا و متحدان سرخ‌پوست فرانسه درگرفت — موجب افزایش تنش میان بریتانیا و سیزده مستعمره شد.

در دهه‌ی ۱۷۵۰، مستعمرات به جای تعامل جداگانه با بریتانیا، شروع به همکاری و هماهنگی با یکدیگر کردند. با کمک چاپخانه‌ها و روزنامه‌های استعماری، این همکاری‌ها و نگرانی‌های مشترک در سراسر مستعمرات منتشر شد و به شکل‌گیری خواسته‌هایی برای حفظ «حقوق شهروندان انگلیسی» انجامید — به‌ویژه اصل معروفِ «بدون نمایندگی، مالیات‌گیری جایز نیست» (no taxation without representation) که به یکی از شعارهای اصلی انقلاب آمریکا تبدیل شد.

تنش‌های اواخر قرن هجدهم میان مستعمرات و دولت بریتانیا بر سر مالیات و حقوق، به انقلاب آمریکا منجر شد. در این دوره، سیزده مستعمره برای نخستین بار متحد شدند و کنگره قاره‌ای (Continental Congress) را تشکیل دادند و ارتش قاره‌ای (Continental Army) را به وجود آوردند و در سال ۱۷۷۶ استقلال خود را اعلام کردند. آن‌ها جنگ انقلاب آمریکا (Revolutionary War) را با کمک پادشاهی فرانسه و به میزان کمتر با حمایت جمهوری هلند و پادشاهی اسپانیا انجام دادند.

مستعمرات سیزده‌گانه بریتانیا در سال ۱۷۷۵ با رنگ قرمز، دیگر مستعمرات بریتانیا به رنگ صورتی و مستعمرات اسپانیا به رنگ نارنجی نمایش داده شده است .

مستعمرات سیزده‌گانه تا پیش از استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا شامل مناطق زیر بود:

• استان نیوهمشایر به ایالت نیوهمپشایر تبدیل شد.
• استان خلیج ماساچوست به ایالت ماساچوست و ایالت مین تبدیل شد.
• مستعمرهٔ رودآیلند و مزارع پراویدنس به ایالت رودآیلند تبدیل شد.
• مستعمرهٔ کانتیکت به ایالت کانتیکت تبدیل شد
• استان نیویورک به ایالت نیویورک و ایالت ورمانت تبدیل شد.
• استان نیوجرسی به ایالت نیوجرسی تبدیل شد.
• استان پنسیلوانیا به ایالت پنسیلوانیا تبدیل شد.
• مستعمرهٔ دِلاوِر پیش از ۱۷۷۶ به کشور دِلاوِر و سپس به ایالت دلاور تبدیل شد.
• استان مریلند به ایالت مریلند تبدیل شد.
• مستعمرهٔ ویرجینیا به ایالات ویرجینیا، کنتاکی و ویرجینیای غربی تبدیل شد.
• استان کارولینای شمالی به ایالات کارولینای شمالی و تنسی تبدیل شد.
• استان کارولینای جنوبی به ایالت کارولینای جنوبی تبدیل شد.
• استان جورجیا به ایالت جورجیا تبدیل شد.

مستعمرات بریتانیا

در سال ۱۶۰۶ میلادی، شاه جیمز اول انگلستان امتیازنامه‌هایی را به دو شرکت پلیموث (Plymouth Company) و لندن (London Company) اعطا کرد تا با هدف ایجاد سکونتگاه‌های دائمی در قارهٔ آمریکا فعالیت کنند. شرکت لندن در سال ۱۶۰۷ مستعمرهٔ ویرجینیا را بنیان نهاد که نخستین مستعمرهٔ انگلیسی با جمعیت دائمی در قارهٔ آمریکا بود. شرکت پلیموث نیز مستعمره‌ای به نام پوفام (Popham Colony) را در کنار رود کِنبِک ایجاد کرد، اما این مستعمره عمر کوتاهی داشت.

شورای پلیموث برای نیوانگلند (Plymouth Council for New England) از چندین پروژهٔ استعمارگری حمایت کرد که در نهایت با تأسیس مستعمرهٔ پلیموث در سال ۱۶۲۰ به ثمر نشست؛ این مستعمره توسط جدایی‌طلبان پیوریتن انگلیسی (که امروزه با نام زائران یا Pilgrims شناخته می‌شوند) بنیان‌گذاری شد.

در همین دوران، هلندی‌ها، سوئدی‌ها و فرانسوی‌ها نیز مستعمرات موفقی در قارهٔ آمریکا ایجاد کردند، اما این مناطق سرانجام زیر سلطهٔ تاج بریتانیا درآمدند. تشکیل مستعمرهٔ جورجیا در سال ۱۷۳۲، مجموعهٔ سیزده‌گانهٔ مستعمرات را تکمیل کرد؛ هرچند اصطلاح «سیزده مستعمره» (Thirteen Colonies) بعدها و در جریان انقلاب آمریکا رایج شد.

در لندن، از سال ۱۶۶۰، تمام مستعمرات از طریق یک اداره ایالتی به نام اداره جنوبی و کمیته‌ای از شورای خصوصی به نام هیئت تجارت و مزارع اداره می‌شدند. در سال ۱۷۶۸، یک اداره ایالتی خاص برای آمریکا ایجاد شد، اما در سال ۱۷۸۲، زمانی که وزارت کشور مسئولیت را به عهده گرفت، منحل شد.

مستعمرات جنوبی

اولین مستعمره بریتانیا، جیمزتاون بود که در 14 مه 1607، در نزدیکی خلیج چساپیک تأسیس شد. این سرمایه‌گذاری تجاری توسط شرکت لندن ویرجینیا، یک شرکت سهامی که به دنبال طلا بود، تأمین مالی و هماهنگ شد. سال‌های اول آن بسیار دشوار بود، با نرخ مرگ و میر بسیار بالا ناشی از بیماری و گرسنگی، جنگ با سرخپوستان محلی و طلای کم. این مستعمره با روی آوردن به تنباکو به عنوان یک محصول نقدی، زنده ماند و شکوفا شد.

در سال ۱۶۳۲، شاه چارلز اول امتیاز استان مریلند را به سیسیل کالورت، دومین بارون بالتیمور، اعطا کرد. پدر کالورت یک مقام برجسته کاتولیک بود که مهاجرت کاتولیک‌ها به مستعمرات انگلیس را تشویق می‌کرد. این امتیاز هیچ دستورالعملی در مورد مذهب ارائه نمی‌کرد.

استان کارولینا دومین تلاش انگلیسی‌ها برای اسکان در جنوب ویرجینیا بود، اولین تلاش ناموفق در رونوک. این یک سرمایه‌گذاری خصوصی بود که توسط گروهی از مالکان لرد انگلیسی تأمین مالی شد که در سال 1663 منشور سلطنتی کارولیناها را به دست آوردند، به این امید که یک مستعمره جدید در جنوب مانند جیمزتاون سودآور شود. کارولینا تا سال 1670 مسکونی نشد و حتی در آن زمان، اولین تلاش شکست خورد زیرا هیچ انگیزه‌ای برای مهاجرت به آن منطقه وجود نداشت. با این حال، در نهایت، لردها سرمایه باقی مانده خود را جمع کردند و یک مأموریت اسکان در این منطقه به رهبری سر جان کالتون را تأمین مالی کردند. این هیئت اعزامی، زمینی حاصلخیز و قابل دفاع در چارلستون، که در ابتدا چارلز تاون برای چارلز دوم انگلستان بود، پیدا کرد.

سیزده مستعمره آمریکای بریتانیا

سکه مستعمرات سیزده‌گانه آمریکا

نگارخانه

• 
• 
• 
• 

جستارهای وابسته

• آشپزی مستعمرات سیزده‌گانه
• تاریخ مستعمراتی ایالات متحده

منابع

• Wikipedia contributors, "Thirteen Colonies," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Thirteen_Colonies&oldid=158150155 (accessed September ۱۶، ۲۰۰۷).