جنگ انقلاب آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگ انقلاب آمریکا
Rev collage.png
ساعتگرد از بالا سمت چپ: نبرد بانکرهیل، مرگ مونتگومری در کبک، نبرد کاوپینز، نبرد مهتاب
زمان ۱۹ آوریل ۱۷۷۵ – ۳ سپتامبر ۱۸۸۳
مکان شرق آمریکای شمالی، جبل طارق، جزایر بالئارس، آمریکای مرکزی

مایملکات مستعمره‌ای فرانسه، هلند و بریتانیا در شبه قارهٔ هند و دیگر نقاط
آب‌های ساحلی اروپا، دریای کارائیب، اقیانوس‌های اطلس و هند

نتیجه صلح پاریس
استقلال آمریکا
علت جنگ مالیات بستن بدون نمایندگی، تصویب قوانین تاونزند و قهری
تغییرات سرزمینی بریتانیا مناطق شرق رود می‌سی‌سی‌پی و جنوب دریاچه‌های بزرگ و رود سن لوران را به ایالات متحدهٔ مستقل و اسپانیا واگذار می‌کند؛ اسپانیا فلوریدای شرقی، فلوریدای غربی و مینورکا را به دست می‌آورد؛ بریتانیا توباگو و سنگال را به فرانسه واگذار می‌کند. جمهوری هلند نگاپاتنام را به بریتانیا واگذار می‌کند.
جنگندگان
US flag 13 stars – Betsy Ross.svg ایالات متحده آمریکا
پرچم پادشاهی فرانسه فرانسه
پرچم اسپانیا اسپانیا
Prinsenvlag.svg جمهوری هلند
Union flag 1606 (Kings Colors).svg پادشاهی بریتانیای کبیر
ایروکوا
چروکی
فرماندهان
پرچم ایالات متحده آمریکا جورج واشینگتن
پرچم ایالات متحده آمریکا ناتانائیل گرین
پرچم ایالات متحده آمریکا هوراتیو گیتس
پرچم ایالات متحده آمریکا بندیکت آرنولد
پرچم ایالات متحده آمریکا فردریش ویلهلم فون اشتوبن
پرچم ایالات متحده آمریکا ماری ژوزف لافایت
پرچم پادشاهی فرانسه کنت روشمبو
پرچم پادشاهی فرانسه کنت گراس
پرچم پادشاهی فرانسه بایلی د سافرین
پرچم اسپانیا برناردو د گالوز
پرچم اسپانیا لوئیس د کوردوبا
پرچم اسپانیا خوان د لانگارا
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر لرد نورث
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر سر ویلیام هاو
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر توماس گیج
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر سر هانری کلینتون
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر لرد کورنوالیس
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر سر گای کارلتون
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر جان بورگوین
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر بندیکت آرنولد
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر جورج رادنی
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر ریچارد هاو
پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر ویلهلم فون کنیپهاوزن
نیروها
۳۵٬۰۰۰ سرباز قاره‌ای
۴۴٬۵۰۰ شبه‌نظامی
+۵۵٬۰۰۰ دریانورد
۱۰٬۰۰۰ فرانسوی (در آمریکا)
۶۰٬۰۰۰~ فرانسوی و اسپانیایی (در اروپا)
۵۶٬۰۰۰ بریتانیایی
۱۷۱٬۰۰۰ دریانوورد
۳۰٬۰۰۰ آلمانی
۵۰٬۰۰۰ لویالیست
۱۳٬۰۰۰ سرخپوست
تلفات
±۵۰٬۰۰۰ کشته یا زخمی‌شدهٔ آمریکایی ±۲۰٬۰۰۰ سرباز کشته یا زخمی‌شدهٔ بریتانیایی
۱۹٬۷۴۰ دریانورد مرده
۴۲٬۰۰ دریانورد فراری
۷٬۵۵۴ آلمانی مرده

جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۸۳–۱۷۷۵) یا جنگ استقلال آمریکا در ابتدا با درگیری بین پادشاهی بریتانیای کبیر و مستعمرات سیزده‌گانه بریتانیا در آمریکای شمالی آغاز شد و سرانجام به یک جنگ سراسری بین چندین قدرت بزرگ اروپایی تبدیل شد.[۱]

جنگ انقلاب آمریکا نتیجهٔ انقلاب سیاسی آمریکا بود که با کشمکش مابین پارلمان بریتانیای کبیر و مستعمره‌نشینانی که به قانون تمبر اعتراض داشتند آغاز گردید. آمریکایی‌ها تصویب قانون تمبر را مغایر با قانون اساسی می‌پنداشتند. پارلمان بر حقش مبنی بر مالیات بستن بر مستعمره‌نشینان پای می‌فشرد و آمریکاییان خواستار احقاق حقوقشان به عنوان شهروندان بریتانیا بودند و پرداخت مالیات را بدون حضور در پارلمان برنمی‌تابیدند. آمریکایی‌ها در هر مستعمره دولت سایه تشکیل دادند و کنگرهٔ قاره‌ای را تأسیس نمودند. بایکوت چای بریتانیا از جانب آمریکایی‌ها در سال ۱۷۷۳ به مهمانی چای بوستون منجر شد. لندن در پاسخ به وقوع مهمانی چای، دولت مستقل ماساچوست را برانداخت و آن را تحت سیطرهٔ ارتش به فرماندهی ژنرال توماس گیج کرد. در آوریل ۱۷۷۵ گیج ارتش کمکی را برای خواباندن طغیان‌ها و یاغی‌گری‌ها به خارج از بوستون گسیل کرد. شبه‌نظامیان محلی که به «مردان کوچک» معروف بودند به رویارویی با ارتش بریتانیا برخواستند و تقریبا مقدمهٔ لشکر را نابود کردند. نبردهای لگزینگتون و کنکورد آتش جنگ را شعله‌ور ساخت. احتمال هر گونه مصالحه هنگامی که مستعمره‌نشینان در ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ اعلام استقلال کردند و کشور جدید ایالات متحدهٔ آمریکا را بنا گذاردند از بین رفت.[۱]

فرانسه، اسپانیا و جمهوری هلند هر سه از اوایل ۱۷۷۶ مخفیانه برای انقلابیون آمریکایی تدارکات، مهمات و سلاح فراهم می‌کردند. پس از موفقیت‌های ابتدایی بریتانیا، جنگ بدون برتری هیچ یک از طرفین درگیری ادامه می‌یافت. بریتانیا از برتری نیروی دریایی خود سود برد تا شهرهای ساحلی آمریکا را تسخیر و اشغال کند؛ با این وجود شورشیان بر عمده مناطق بیرون از شهر که ۹۰ درصد جمعیت مستعمره‌نشینان ساکن آن مناطق بودند تسلط داشتند. استراتژی بریتانیا بر بسیج کردن شبه نظامیان لویالیست تکیه داشت که البته هیچ‌گاه به طور کامل تحقق نیافت. در ۱۷۷۷ در نبرد ساراتوگا سربازان بریتانیایی که از سمت کانادا به ساراتوگا حمله‌ور شدند به اسارت افتادند. اوایل ۱۷۷۸ به دنبال پیروزی آمریکا در نبرد ساراتوگا فرانسه ترغیب شد که آشکارا به جنگ بر ضد بریتانیا وارد شود که این امر به توازن قوای نظامی دو طرف درگیر کمک شایانی می‌کرد. اسپانیا و جمهوری هلند -متحدین فرانسه- نیز با تهدید به تهاجم به بریتانیا و به جد آزمودن قدرت نظامی بریتانیا با دست زدن به عملیات نظامی در اروپا به مخاصمه با بریتانیا پرداختند. دخالت اسپانیا در جنگ به خروج بریتانیایی‌ها از فلوریدای غربی منجر و منتهی شد که جبههٔ جنوبی را برای آمریکاییان امن کرد.[۱]

دخالت فرانسه مؤثر بود ولی از آن‌جا که به نابودی اقتصادش انجامید برایش گران تمام شد. در ۱۷۸۱ پیروزی نیروی دریایی فرانسه در نبرد چزاپیک ارتش بریتانیا را که به محاصرهٔ یورک‌تاون دست زده بود به تسلیم واداشت. در ۱۷۸۳ با انعقاد معاهدهٔ پاریس، جنگ رسماً پایان یافت و حاکمیت ایالات متحده بر مناطقی که امروزه تقریباً به کانادا از شمال، فلوریدا از جنوب و رود می‌سی‌سی‌پی از غرب محدود است به رسمیت شناخته شد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «American Revolutionary War»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ اوت ۲۰۱۱).