معماری ایرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

کلیه بررسی‌ها و کاوش‌های باستانشناسی حکایت از آن دارد که سابقه معماری ایران به حدود هزاره هفتم قبل از میلاد می‌رسد. از آن زمان تا کنون پیوسته این هنر در ارتباط با مسائل گوناگون، بویژه علل مذهبی، توسعه و تکامل یافته‌است.

معماری ایران دارای ویژگیهایی است که در مقایسه با معماری کشورهای دیگر جهان از ارزشی بخصوص برخوردار است: ویژگیهایی چون طراحی مناسب، محاسبات دقیق، فرم درست پوشش، رعایت مسائل فنی و علمی در ساختمان، ایوانهای رفیع، ستونهای بلند و بالاخره تزئینات گوناگون که هریک در عین سادگی معرف شکوه معماری ایران است.

فهرست مندرجات

[ویرایش] اصول معماری ایرانی

[ویرایش] سبک شناسی معماری ایران

از شش شیوه معماری ایران دو شیوه پارسی و پارتی مربوط به پیش از اسلام و چهار شیوهٔ دیگر مربوط به دوره اسلامی می‌باشد. غربی‌ها برای شیوه‌های اسلامی نام‌هایی را به کار می‌برند مانند شیوه‌های اموی و عباسی. اما به نظر خیلی‌ها هیچ یک از کشورها و ملت‌ها یعنی ترک ها، عرب ها و... نمی‌توانسته‌اند در معماری کشوری که پیشینه معماری چند هزارساله دارد کارساز باشند، زیرا آنها در آن زمان معماری ارزشمندی نداشته‌اند.

[ویرایش] جستارهای وابسته

[ویرایش] منابع

  • سبک شناسی معماری ایران
  • جزوه معماری ایران دوره اسلامی مهندس زهره بزرگمهری ۱۳۸۶
  • معماری ایران دوره اسلامی
گونه های معماری ایرانی تخت جمشید

بازار | عصارخانه | کبوتر خانه | مناره | کاخ | کاروانسرا | حمام | پل | آب‌انبار | قلعه | مصلی | تکیه | مدرسه | مقبره | مسجد | قنات


هنر ایرانی پارسه

معماری | خوشنویسی | نگارگری | ادبیات | فولکلور | سینما | آشپزی | رقص | موسیقی | نقش و نگار | جواهرسازی | قالی | باغسازی | تذهیب | کاشی‌کاری | تئاتر | صنایع دستی