میراث جهانی یونسکو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
میراث جهانی یونسکو (به انگلیسی: World Heritage Sites) نام عهدنامهای بینالمللی است که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ میلادی به تصویب کنفرانس عمومی یونسکو رسید. موضوع آن حفظ آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی بشر است که اهمیت جهانی دارند و معتلق به تمام انسانهای زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، محسوب میشوند.
برپایه این کنوانسیون کشورهای عضو یونسکو، میتوانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را نامزد ثبت بهعنوان میراث جهانی کنند. حفاظت از این آثار پس از ثبت در عین باقی ماندن در حیطه حاکمیت کشور مربوطه، به عهده تمام کشورهای عضو خواهد بود.
این کنوانسیون از یک دیباچه و ۳۸ ماده در هشت فصل تشکیل شده است.
مکان های میراث جهانی ثبت شده در سازمان یونسکو، مکان هایی (مانند یک جنگل، کوه، آبگیر، صحرا، بقعه، ساختمان، مجموعه و یا شهر) هستند که در فهرستی که توسط برنامه میراث جهانی بین المللی، که توسط کمیته میراث جهانی سازمان یونسکو (که ترکیبی از ۲۱ عضو میباشد که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد، هر چهار سال یکبار تعیین میشوند.) اداره میشود، برقرار شده است، وجود دارند.
بر اساس اعلام سال ۱۳۸۷، ۸۷۸ اثر ملی، در این سازمان ثبت شده اند، که ۶۸۷ اثر، جز آثار فرهنگی، ۱۷۴ اثر، جز آثار طبیعی و ۲۶ اثر دیگر، ترکیبی میباشند.
[ویرایش] جُستارهای وابسته
