بانکداری در ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بانکداری در ایران یکی از پرسود ترین مشاغل و امیدوارترین صنعت در بورس ایران برای کسب سود است. بانک از جمله صنعت‌های پرپتانسیل کشور ایران است که اخبار مقطعی و شایعه‌های بازار کمتر بر روی آن تاثیر می‌گذارد. ممکن است گاهی افت محدودی در ازرش‌های این سهام مشاهده شود اما کلاً در اغلب اوقات سود آور است. بانک‌ها در ایران تاثیر پذیری بسیار محدودی از نوسانات بازار جهانی و تغییر قیمت‌ها دارند که بر مزایای سرمایه‌گذاری در آنها می‌افزاید.[۱] بانکداری مهمترین صنعت در ایران است که نه تنها از هدفمندی یارانه‌ها زیان ندیده است، بلکه تزریق یارانه‌ها به حساب مشتریان آنها نقدینگی جدیدی را در اختیارشان قرار داده است.[۲]

پیشینه[ویرایش]

نوشتار اصلی: پیشینه بانکداری در ایران


مالکیت بانکهای ایران[ویرایش]

مالکیت بعضی از بانکهای ایران دولتی و بعضی خصوصی است. برخی موسسات مالی و اعتباری و صندوقهای قرض الحسنه نیز در ایران فعالیتهایی شبیه بانکداری انجام می‌دهند. برخی از بانکهای خارجی نیز در ایران دارای شعبه[۳] می‌باشند.

محل سرمایه‌گذاری بانکها[ویرایش]

سرمایه‌های بانکها در ایران بیشتر در بخش خدمات و بازرگانی سرمایه‌گذاری می‌شود. دلیل آن سود بیشتر سرمایه‌گذاری در این بخشها نسبت به تولید می‌باشد. طبق برخی آمارها، بنظر می‌رسد پولی را که مردم به شکل سپرده در این بانک‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند، در پروژه‌های تجاری بزرگ و لوکس سرمایه‌گذاری می‌شود. بانک‌ها به شکل کلی و بانکهای خصوصی به شکل ویژه تمایل چندانی به سرمایه‌گذاری در تولید و پروژه‌هایی که بازگشت سرمایه مطمئنی ندارند، از خود نشان نمی‌دهند.[۴]

قرض الحسنه[ویرایش]

قرض الحسنه یکی از نهادهای مالی اسلامی است. در نظام مالی اسلامی از این ابزار برای تامین مالی افرادی استفاده می‌شود که نه آن قدر ناتوانند که مستحق پرداخت‌های جبرانی شوند و نه آنقدر توانایی مالی دارند که بتوانند در جهت ارتقای سطح زندگی خود فعالیت نمایند. بخش مهمی از منابع قرض الحسنه بانک‌ها به مصرف وام رفع احتیاج کارکنان خود آن بانک‌ها می‌رسد. و اکثر بانک‌ها از دادن پاسخ به مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی در این زمینه امتناع نموده اند. در تنها بانکی که حاضر شد این اطلاعات را بدهد حدود نیمی از کل وام‌های قرض الحسنه اعطایی به کارمندان آن بانک تخصیص داده شده بود.[۵]

سپرده گذاری[ویرایش]

با توجه به نرخ تورم موجود در ایران، سود سپرده سیستم بانکی نمی‌تواند ارزش پول سپرده‌گذاران را حفظ نماید. بنابراین نه تنها سودی را عاید سپرده‌گذاران نمی‌کند، حتی سپر تورمی مناسبی نیز برای سپرده‌گذاران فراهم نمی‌سازد.[۵]

میزان فساد در بانکها[ویرایش]

برخی معتقدند، فساد موجود در نظام بانکی ایران یکی از راه‌های اصلی تبدیل شدن سرمایه داران ایرانی به مفسدان اقتصادی است.[۶] و این فساد از انحراف سراسری موجود در نظام بانکی ایران نشات می‌گیرد و عدم نظارت دستگاه‌های ذی‌ربط در حسن اجرای قوانین نیز یکی از دلایل فساد در این سیستم می‌باشد. و تنقیح نشدن قوانین پولی و بانکی و خصوصاً عدم هماهنگی بین قانون بانکداری بدون ربا و قوانین پولی و بانکی نیز می‌تواند از دلایل اصلی فساد در سیستم بانکی کشور ایران باشد.[۷]

ربا در بانکهای ایران[ویرایش]

چون در فقه اسلامی دریافت ربا و پول اضافی از وام‌گیرنده حرام است، اعطای تسهیلات بانکی در ایران در قالب عقود اسلامی[۸] صورت می‌گیرد. ولی نظام بانکداری در ایران بیش از آنکه به فکر حذف ربا و انجام بانک‌داری بر اساس اصول اسلامی باشد، به فکر اجرای عملیات مبتنی بر قانون و حفظ ظاهر معاملات در قالب معاملات اسلامی است، فارغ از ماهیت و نیت که مهم‌ترین اصل در همه اعمال از دیدگاه اسلام است. آنچه نصیب سیستم بانکداری ایران شده، بوروکراسی بیشتر برای حفظ ظواهر شرعی است. در حالیکه هم اکنون در اغلب سیستمهای بانکی پیشرفته دنیا، مراودات سپرده گذاران با بانکها بر مبنای ربا نیست.[۹]

کشور ایران جزو معدود کشورهای مدعی نظام بانکداری کاملاً اسلامی است و نظامهای بانکداری متعارف جهان، در بازار آن جایگاهی ندارند. اما این موضوع نتوانسته بانکداری ایران را در سطح جهانی مطرح سازد. اغلب دیده میشود که پیشگامان بانکداری اسلامی، بانکهای غیر ایرانی و حتی بانکهای غیر اسلامی هستند.[۱۰]

منابع[ویرایش]