مقرنس
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
مُقَرنَس گونهای تاقچهبندی آذینی در زیر گنبدها یا نیمگنبدهای روی ایوانها و درگاهها، با آجر یا گچ و کاشی است که در آن هر رده از تاقچهها از رده زیرین خود پیش مینشیند تا درگاه به هم آید.[۱] در طاقچهها برجستگیها و تورفتگیهایی همراه با نگارههای گوناگون درآورده میشود.
به کارگیری مقرنس به طور عمده در معماری دوران پس از اسلام در ایران رشد کرد و سپس در سایر کشورها نیز به کار رفت.[۲]
تاقچهها را از سقف اصلی (گنبد یا نیمگنبد) به گونهای (گاه با چوب) آویزان کردهاند، چون چفتآویز مانند پتکانه باربر نیست. کهنترین نمونه آن را شاید بتوان در کاخ نوش جان که از روزگار مادها برجای مانده دانست.
[ویرایش] منابع
- ↑ روحانی، بيژن، زیسا، بهشت زمینی، ۹ اردیبهشت ۱۳۸۷ در: رادیو زمانه.
- ↑ روحانی، بيژن، زیسا، بهشت زمینی، ۹ اردیبهشت ۱۳۸۷ در: رادیو زمانه.
