حیاط

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حیاط فضایی در معماری است که دو کاربرد زیر را دارد:

  • صحن خانه و زمین جلوی ساختمان که اطراف آن محصور باشد.
  • آن قسمت از عرصه که در اشتغال ساختمان نباشد و معمولاً محصور، گلکاری و درختکاری می‌شود.[۱]

حیاط در خانه‌های قدیمی مرکز و قلب ساختمان بوده است. حیاط مرکزی همراه با ایوان در هر سمت، ویژگی بود که از گذشته‌های دور در معماری ایرانی به چشم می‌آمد. همچنین حیاط محلی برای برگزاری مراسم مختلف نظیر مراسم مذهبی، عروسی و تجمع اقوام بود. معمولاً چهار گوش بوده. ابعاد حیات را تعداد و عملکرد فضاهای اطراف آن تعیین می‌کنند. هر حیاط معمولاً یک حوض و چند باغچه دارد که بسته به شرایط مختلف محلی نظیر آب و هوا و عوامل فرهنگی اشکال متفاوتی می‌یابد. [۲]

پانویس[ویرایش]

  1. دائرةالمعارف معماری و شهر سازی (=صفحه ۲۴۹)
  2. «آشنایی با خانه‌های قدیمی و تاریخی ایران»(فارسی)‎. همشهری آنلاین. بازبینی‌شده در ۱۲ شهریور ۱۳۹۰. 

منابع[ویرایش]

  • دائرةالمعارف معماری و شهر سازی، سید ابوالقاسم سید صدر.چاپ اول، چاپخانه مروی، زمستان ۱۳۸۱