بام (معماری ایرانی)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بام یا پشتبام در معماری سنتی ایرانی بخشی از فضای زندگی است و علاوه بر وجود حجمهای پیچیده و زیبا، به عنوان حیاط هم مورد استفاده قرار میگرفتهاست. در شهرهایی چون نایین در برخی از بناها با دیوارهای صندوقه چینی شده، اطراف بام را تا حدود یک متر و نیم بالا آورده و نوعی حیاط در بام بوجود میآوردند که در شبهای تابستان برای خواب استفاده میشدهاست. همچنین این دیوارها با سایهاندازی بر بخشی از بام در ساعات مختلف روز نقش اقلیمی ثانویهای نیز داشتهاند. چنین فضاهایی در مساجد نیز مورد استفاده بودهاست. [۱]
[ویرایش] منابع
- ↑ «آشنایی با خانههای قدیمی و تاریخی ایران» (فارسی). همشهری آنلاین. بازبینیشده در ۱۲ شهریور ۱۳۹۰.
|
||||||||||||||||||||
