ادبیات کردی

ادبیات کردی به نوشته‌ها، سروده‌ها و داستان‌هایی گفته می‌شود که به زبان‌های کردی‌ مانند سورانی، گورانی و کرمانجی نوشته شده‌است.

از بزرگان ادبیات کلاسیک کردی می‌توان به جزیری، احمد خانی، نالی، مولوی کرد ومستوره اردلان اشاره کرد. از میان معاصران هم می توان شیرکو بی‌کس، عبدالله پشیو، هژار و هیمن اشاره کرد.

ادبیات کرمانجی

طلوع و رشد ادبیات کرمانجی را می توان همزمان با جزیری و علی حریری دانست. دامنه اشعار این گویش با کارهای فقی طیران و احمد خانی گسترده شد. از معاصرانی که به این گویش شعر سروده می توان جگرخون را نام برد.

ادبیات کردی جنوبی ( کلهری ، ایلامی ، لکی )

سابقه ادبیات و بویژه شعر در میان کلهرها و دیگر گویشوران کردی جنوبی بسیار طولانی است . قدیمی ترین اشعار به دست آمده به کردی جنوبی به قرن سوم هجری بر می گردد که مجموعه سروده های دینی یارسان اهل حق می باشد. ملا پریشان دیوری ،غلامرضا ارکوازی، شاه خوشین ، شاکه، خان منصور، ترکه و نجف نقی خان آزادو...نمونه هایی از آن هستند . در عصر حاضر شاعرانی همچون: شامی کرماشانی، یداله بهزاد ، جلیل آهنگرنژاد، رضاموزونی، سعید عبادتیان، ظاهر سارایی ، پرویز بنفشی ،علی الفتی و حبیب الله بخشوده ، ... آثار قابل توجهی خلق کرده اند

ادبیات گورانی

از بزرگان ادب گورانی یا هورامی می توان بیسارانی، صیدی و مولوی کرد را نام برد. این بخش از ادب کردی بیشتر در سرزمین های تحت امارت اردلان ها توسعه یافت.

ادبیات سورانی

طلیعه شعر سورانی را می توان همزمان با نشر اشعار نالی، بزرگترین غزلسرای کرد، در ابتدای قرن ۱۹ دانست. سپس شعرایی چون کردی، سالم (شاعر) و حاجی قادر کویی، محوی، وفایی، ناری (شاعر)، حریقی و قانع بیشتر بر دامنه ادب سورانی افزودند.

منابع

http://www.kurdishacademy.org/?q=node/51

۲- دیوانی نالی، انتشارات کردستان

جستارهای وابسته

• فهرست کتاب‌های کردی