قبله

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قبله، به سمتی گفته می‌شود که در ادیان مختلف رو به آن نماز می‌گزارند. این جهت نه فقط در احکام نماز بلکه در بسیاری از دیگر احکام همچون دفن مردگان اهمیت دارد. جهت قبله در ادیان مختلف متفاوت است.

اسلام[ویرایش]

نوشتار اصلی: قبله (اسلام)
مسلمانان رو به کعبه نماز می‌خوانند
نزدیکترین جهت‌ها به سوی کعبه

جهت قبله در ابتدای اسلام به‌سوی بیت‌المقدس بود که در سال دوم هجرت به سمت کعبه تغییر یافت. آیات ۱۴۲ تا ۱۴۴ سورهٔ بقره در این باره نازل شدند.

علاوه بر نماز، مردگان را در قبر به شکلی روی دست راست می‌خوابانند که بدنشان رو به قبله باشد. بسیاری از کارهای مسلمانان (مانند خوابیدن، دعا کردن، غذا خوردن، نشستن و...) مستحب است رو به قبله باشد. قبلهٔ مسلمانان ابتدا به طرف بیت‌المقدس بود، که بعدها در هنگام اقامت محمد در مدینه به سوی کعبه (درون مسجدالحرام) تغییر کرد.

بهائیت[ویرایش]

نوشتارهای وابسته: روضه مبارکه
روضه مبارکه، مقبره بهاءالله در عکا، قبله بهائیان
نزدیکترین جهت‌ها به سوی روضه مبارکه، قبله بهائیان

قبله بهائیان، روضه مبارکه مقبره بهاءالله، بنیانگذار بهائیت است. این محل در بهجی در شمال عکا قرار دارد. روضه مبارکه متبرک‌ترین و مقدس‌ترین مکان برای بهائیان است. این محل قبلهٔ بهائیان است و آن‌ها هنگام خواندن نماز، به این محل متوجه هستند و به این سمت نماز می‌خوانند.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. Smith, Peter (2000). "prayer". A concise encyclopedia of the Bahá'í Faith. Oxford: Oneworld Publications. pp. 274–275. ISBN 1-85168-184-1.