قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۵۸ توسط مجلس خبرگان قانون اساسی در ۱۷۵ اصل تصویب شده و در 10 و 11 فروردین همان سال به همهپرسی گذاشته شد و در 12 فروردین نتیجه همه پرسی با 98.2 % رای مثبت اعلام شد و مورد تائید مردم قرار گرفت.
در سال ۱۳۶۸ اصلاحاتی در این قانون صورت پذیرفت که طی آن از جمله پست نخست وزیری حذف و اختیارات بیشتری به رئیس جمهور داده شد.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] تاریخچه
در زمستان ۱۳۵۷ و قبل از پیروزی انقلاب ، ایدهٔ تدوین قانون اساسی توسط امام خمینی و یارانش در پاریس مطرح شد. در همانجا پیش نویس اولیه قانون اساسی تهیه شد. بعدها پس از پیروزی انقلاب،این پیش نویس توسط افراد و گروههای مختلف مورد نقد و بررسی قرار گرفت. در ۱۵ بهمن ۵۷ ، امام خمینی از جمله وظایف دولت موقت بازرگان را تشکیل مجلس مؤسسان منتخب مردم برای تصویب قانون اساسی اعلام کرد. پس از شروع کار دولت بازرگان،شورای عالی طرحهای انقلاب با تصویب هیأت دولت در ۸ فروردین ۵۸ تأسیس و از وظایف این شورا، تهیه طرح قانون اساسی بر مبنای ضوابط اسلامی و اصول آزادی عنوان شد.
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
[ویرایش] پیوند به بیرون
در ویکینبشته موجود است:
- متن کامل قانون اساسی
- مشروح مذاکرات شورای بازنگری قانون اساسی در سال ۱۳۶۸ (پیوند خراب(۴۰۴)/تاریخ:۸ مه ۲۰۰۷
[ویرایش] کتابشناسی
- مشروح مذاکرات جلسات خبرگان قانون اساسی مصوب سال ۱۳۵۸هجری
