مجمع تشخیص مصلحت نظام
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
مجمع تشخیص مصلحت نظام، یکی از نهادهای نظام جمهوری اسلامی ایران است که قانون اساسی وظیفهٔ تعیین اعضای آن را به عهدهٔ مقام رهبری گذاشتهاست.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] وظایف
۱- مجمع تشخیص مصلحت نظام، مسئولیت تصمیمگیری در سیاستهای کلان داخلی و خارجی ایران و حل اختلاف میان قوای سهگانه را برعهده دارد و همچنین ناظر بر فعالیتهای آنان است.
۲- این مجمع، وظیفهٔ تدوین برنامهٔ چشمانداز ۲۰ ساله (از ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۴) و نظارت بر اجرای آن را بر عهده دارد.
۳- هم چنین از سال ۱۳۸۵ رهبر جمهوری اسلامی، اختیار نظارت بر عملکرد قوای سه گانه را که از اختیارات رهبر است، به این مجمع واگذار کرد.
[ویرایش] پیشینه
مجمع تشخیص مصلحت نظام، در تاریخ ۱۷ بهمن ۱۳۶۶ توسط سید روحالله خمینی، بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی، صرفاً به منظور حل اختلاف میان شورای نگهبان و مجلس شورای اسلامی به وجود آمد[۱].
در سال ۱۳۶۸ و در جریان بازنگری قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، این مجمع رسماً به صورت یکی از نهادهای رسمی کشور درآمد و علاوه بر وظیفه حل اختلاف بین مجلس شورای اسلامی و شورای نگهبان رهبری پس از بحثهای مشروح درباره جایگاه مجمع تشخیص مصلحت، وظایف یازده گانهای برعهده این مجمع قرار گرفت[۲].
[ویرایش] اعضاء
اعضای شورای تشخیص مصلحت نظام سی و پنج نفر هستند که به علاوهٔ ۶ نفر فقهای شورای نگهبان به چهل نفر میرسند. ریاست مجمع برعهده علیاکبر هاشمی رفسنجانی است. اعضا شامل دو گروه از اشخاص هستند:
- شخصیتهای حقوقی:
-
- روسای سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه
- فقهای شورای نگهبان
- وزیر یا رئیس دستگاهی که موضوع مورد بحث در مجمع مربوط به آن میشود
- شخصیتهای حقیقی
اعضای فعلی این مجمع که در سال ۱۳۸۰ انتخاب شدند به شرح زیر است[۳]:
