معماری گورکانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

معماری گورکانی[۱] یا موگالی (مغلی) (به انگلیسی: Mughal architecture) به معماری دوره سالهای ۱۵۳۰ تا ۱۸۵۰ در هند گفته می‌شود که دوره حاکمیت پادشاهان گورکانی در هند بود. این دوره را غربی‌ها دوره موگالی (مغولی) می‌نامند. شاخصه‌های این سبک معماری، کاخ‌ها و مسجدها و کارهای تزئینی پُرجزئیات است. معماری گورکانی آخرین مرحلهٔ معماری اسلامی هندی است و عمارت تاج‌محل مشهورترین نمونهٔ آن می‌باشد.[۱]

علت نام‌گذاری این سبک به نام موگالی (مغلی) این بود که بابر و جانشینانش اگرچه فارسی‌زبان بودند اما خود را به خاندان تیمور لنگ و چنگیز خان مغول منسوب می‌کردند. همایون تمب، لال قلعه یا رد فورت، تاج محل، قلعه اگرا، بلند دروازه در فتح پوری، مسجد جامع دهلی نمونه اینگونه معماری است. بناهای معماری گورکانی یا مغلی همگی دارای گنبدهای مدور بیضی است که تقلیدی از معماری ایرانی است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «Mogul architecture معماری گورکانی». فرهنگ تشریحی معماری و ساختمان (بازنشر در آفتاب). بازبینی‌شده در ۲ نوامبر ۲۰۱۳. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Mughal architecture»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۹ آبان ۱۳۹۲).