باکو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
باکو
(به ترکی آذربایجانی: Bakı)
Baku
—  شهر  —
قلعه دختر، ایچری‌شهر، کاخ شیروانشاه، شهرداری باکو ، کاخ اسماعیلیه، بلوار باکو ، دریای خزر

نشان رسمی
موقعیت باکو در جمهوری آذربایجان
مختصات: ۴۰°۲۳′۴۳″ شمالی ۴۹°۵۲′۵۶″ شرقی / ۴۰.۳۹۵۲۸° شمالی ۴۹.۸۸۲۲۲° شرقی / 40.39528; 49.88222مختصات: ۴۰°۲۳′۴۳″ شمالی ۴۹°۵۲′۵۶″ شرقی / ۴۰.۳۹۵۲۸° شمالی ۴۹.۸۸۲۲۲° شرقی / 40.39528; 49.88222
کشور Flag of Azerbaijan.svg جمهوری آذربایجان
فرمانداری
 • شهردار حاجی‌بالا ابوطالبوف
مساحت
 • جمعاً ۲۶۰ km۲ (۱۰۰ sq mi)
ارتفاع -۹۲ m (−۳۰۲ ft)
جمعیت (۲۰۰۹)
 • کل ۲٬۰۳۹٬۷۰۰
منطقه زمانی AZT (یوتی‌سی ۴+)
 • تابستان  AZST (یوتی‌سی ۵+)
کد پستی AZ۱۰۰۰
پیش‌شماره تلفن ۱۲
وب‌گاه www.BakuCity.az
باکو نمایی از ساحل آبشرون

باکو (به ترکی آذربایجانی: Bakı )، پایتخت جمهوری آذربایجان، بزرگترین شهر و همچنین بزرگترین بندر این کشور است. این شهر بر ساحل غربی دریای خزر در شبه جزیره آب‌شوران قرار دارد و یکی از مناطق نفت‌خیز جهان می‌باشد. باکو پر جمعیّت‌ترین[۱] شهر قفقاز است. وجود تعداد بسیاری از پارک‌های ساحلی و برگزاری برنامه‌های متعدد هنری از جمله موسیقی، تئاتر و اپرا جذبه خاصی به این شهر داده‌است.

بخش قدیمی شهر باکو (İçəri Şəhər ایچری شَهَر)، همراه با برج و حصار قلعه شهر به خوبی از سده‌های میانه بجا مانده و یکی از آثار ثبت شده در یونسکو به عنوان میراث فرهنگ جهانی است.[۲]. جمعیت شهری در ابتدای سال ۲۰۰۹ حدود ۲٫۰۴ میلیون نفر برآورد شده است.[۳]. در ابتدای سال ۲۰۰۳ بیش از ۱۵۳ هزار نفر از آوارگان داخلی (ناشی از جنگ قره باغ) و هچنین ۹۴ هزار نفر پناهنده خارجی در این شهر علاوه بر جمعیت اصلی وجود داشته‌اند.[۴].

در سال ۲۰۰۷ و در نشست وزرای فرهنگی اعضای سازمان کنفرانس اسلامی، باکو به عنوان پایتخت فرهنگ اسلامی برای سال ۲۰۰۹ اعلام شد[۵]. در سال ۲۰۰۰ بخش قدیمی باکو ((İçəri Şəhər ایچری شَهَر)) بعلاوه سرای شروانشاهان (به ترکی آذربایجانی، شیروانشاهلار سارایی) و قلعه دختر به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌اند.

باکو دارای ۱۱ منطقه شهری (اداری) شامل عزیزبایف، بیناغدی، قاراداغ، نریمانف، نسیمی، نظامی، صبالی، صابونچی، ختایی، سوراخانی و یاسامال و نیز ۴۸ شهر می باشد. شهرهای بناشده در جزایر موجود در خلیج باکو و شهر صخره‌های نفتی یا نفت داشلاری که در دریا ساخته شده‌اند و خارج از باکو و در داخل دریای خزر قرار دارند جز این ۴۸ شهر می باشند[۶] .

نام[ویرایش]

نوشتار اصلی: ریشه نام باکو

برخی از فرهنگ‌ها و منابع باکو را مخفف باکویه یا بادکوبه فارسی می‌دانند.[۷]

تاریخچه[ویرایش]

شهر قدیمی باکو
اطلاعات اثر
کشور AZE
نوع فرهنگی
معیار ثبت iv
شمارهٔ ثبت ۹۵۸
منطقه خاورمیانه-اروپای شرقی
تاریخچه
تاریخچهٔ ثبت ۲۰۰۰ (طی نشست نامشخص)
میراث در خطر؟ ۲۰۰۳-۲۰۰۹
منطقهٔ بر پایهٔ دسته‌بندی یونسکو

اولین شواهد مستند مرتبط با باکو به قرن ششم میلادی برمی گردد]].[۸]. و از آنجا که از آن زمان اغلب بخشی از شاهنشاهی‌های ایرانی بوده‌است، پیوند تاریخی با آن ها دارد. پس از این که زمین لرزۀ بزرگی در قرن 12 میلادی شماخی پایتخت شروانشاهان را ویران نمود، آهسیتان اول باکو را به عنوان پایتخت جدید برگزید. در زمان ساسانیان حضور و نفوذ عنصر ایرانی در کرانه‌های اران از تالش و باکو تا دربند بسیار قوی و چشمگیر بود.[۹]

در دورۀ شروانشاهان، باکو بخشی از شروان بود. شروان مانند بقیۀ اران بخشی از سرزمین آذربایجان نبود. آذربایجان به منطقۀ جنوب رود ارس گفته می‌شد.[۹] با سلطه ترک‌های سلجوقی بر شروانشاهان در سدۀ یازده میلادی روند ترکی‌سازی زبان منطقه نیز آغاز شد. روندی که هنوز نیز در جنوب این منطقه (تالش) ادامه دارد. با این روند، مردم آسیانی‌زبان و ایرانی‌زبان منطقه به مرور زمان ترک‌زبان شدند.[۹] باکو پایتخت شیروانشاهان در سده‌های ۱۴ و ۱۵ میلادی بود و بعد بخشی از ایران صفوی شد.

حکومت عثمانی در قرن ۱۶ میلادی طی دوره‌ای کوتاه به قسمت اعظم قفقاز از جمله باکو حاکم بود. نادرشاه افشار توانست این قسمت از آران، گرجستان و منطقۀ ارمنستان فعلی را دوباره به ایران بازگرداند. در جنگ‌های ایران و روس در زمان فتح علی شاه این ناحیه بر اساس عهدنامۀ گلستان و ترکمان چای از ایران جدا و به دست روس‌ها افتاد و باکو در اواخر قرن نوزدهم و دهۀ اول قرن بیستم از بزرگ‌ترین مناطق تولید نفت جهان بود.

آب و هوا[ویرایش]

وضعیت آب‌وهوای Baku
ماه ژانویه فوریه مارس آوریل مه ژوئن ژوئیه اوت سپتامبر اکتبر نوامبر دسامبر سال
میانگین بالاترین‌ها ‎°C (°F)‎ ۶٫۶
(۴۳٫۹)
۶٫۳
(۴۳٫۳)
۹٫۸
(۴۹٫۶)
۱۶٫۴
(۶۱٫۵)
۲۲٫۱
(۷۱٫۸)
۲۷٫۳
(۸۱٫۱)
۳۰٫۶
(۸۷٫۱)
۲۹٫۷
(۸۵٫۵)
۲۵٫۶
(۷۸٫۱)
۱۹٫۶
(۶۷٫۳)
۱۳٫۵
(۵۶٫۳)
۹٫۷
(۴۹٫۵)
۱۸٫۱
(۶۴٫۶)
میانگین روزانه ‎°C (°F)‎ ۴٫۴
(۳۹٫۹)
۴٫۲
(۳۹٫۶)
۷٫۰
(۴۴٫۶)
۱۲٫۹
(۵۵٫۲)
۱۸٫۵
(۶۵٫۳)
۲۳٫۵
(۷۴٫۳)
۲۶٫۴
(۷۹٫۵)
۲۶٫۳
(۷۹٫۳)
۲۲٫۵
(۷۲٫۵)
۱۶٫۶
(۶۱٫۹)
۱۱٫۲
(۵۲٫۲)
۷٫۳
(۴۵٫۱)
۱۵٫۱
(۵۹٫۲)
میانگین پایین‌ترین‌ها ‎°C (°F)‎ ۲٫۱
(۳۵٫۸)
۲٫۰
(۳۵٫۶)
۴٫۲
(۳۹٫۶)
۹٫۴
(۴۸٫۹)
۱۴٫۹
(۵۸٫۸)
۱۹٫۷
(۶۷٫۵)
۲۲٫۲
(۷۲)
۲۲٫۹
(۷۳٫۲)
۱۹٫۴
(۶۶٫۹)
۱۳٫۶
(۵۶٫۵)
۸٫۸
(۴۷٫۸)
۴٫۸
(۴۰٫۶)
۱۲٫۰
(۵۳٫۶)
بارش mm (اینچ) ۲۱
(۰٫۸۳)
۲۰
(۰٫۷۹)
۲۱
(۰٫۸۳)
۱۸
(۰٫۷۱)
۱۸
(۰٫۷۱)
۸
(۰٫۳۱)
۲
(۰٫۰۸)
۶
(۰٫۲۴)
۱۵
(۰٫۵۹)
۲۵
(۰٫۹۸)
۳۰
(۱٫۱۸)
۲۶
(۱٫۰۲)
۲۱۰
(۸٫۲۷)
میانگین روزهای همراه با بارش (≥ 0.1 mm) ۶ ۶ ۵ ۴ ۳ ۲ ۱ ۲ ۲ ۶ ۶ ۶ ۴۹
میانگین روزهای برفی (≥ 1 cm) ۴ ۳ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۰ ۳ ۱۰
ساعات آفتابی ۸۹٫۹ ۸۹٫۰ ۱۲۴٫۰ ۱۹۵٫۰ ۲۵۷٫۳ ۲۹۴٫۰ ۳۱۳٫۱ ۲۸۲٫۱ ۲۲۲٫۰ ۱۴۵٫۷ ۹۳٫۰ ۱۰۲٫۳ ۲٬۲۰۷٫۴
منبع ۱: سازمان جهانی هواشناسی (UN),[۱۰] Hong Kong Observatory[۱۱] for data of sunshine hours
منبع ۲: Meoweather (Snowy days)[۱۲]

مردم[ویرایش]

زبان[ویرایش]

بنا به نوشته باکیخانوف در ۱۲۵۷ق ،در گذشته بجز شش روستای ترکمن‌نشین ،دیگر اهالی ناحیه باکو به زبان تاتی گپ می‌زدند.[۱۳]

قومیت[ویرایش]

پیش از هجوم ترک ها و مغولان به این منطقه بیشتر اهالی باکو را ایرانیان تات زبان تشکیل می دادند. با آمدن ترک‌ها و مغولان بافت جمعتی این منطقه عوض شد. ترک‌ها و مغولان با پیوند با یکدیگر قومیت تازه را وارد این منطقه کردند که تاتارهای قفقازی نامیده می شدند.[نیازمند منبع] تا پیش از سال ۱۹۱۸م نیز جمهور آذربایجان با نام جمهوری تاتارهای قفقازی نامیده می‌شد.[۹][۱۴] اکنون نیز تات‌های ایرانی‌تبار قفقاز ترک‌های آذربایجانی را ،تاتارهای قفقازی می‌نامند.[نیازمند منبع]

سال ترک‌های آذربایجانی  % روس‌ها  % ارمنی‌ها  % یهودی‌ها  % دیگر اقوام  % مجموع
1851[۱۵] ۴۰۵ ۵٫۵٪ ۷٬۴۳۱
1886[۱۶] ۳۷٬۵۳۰ ۴۳٫۳ ۲۱٬۳۹۰ ۲۴٫۷ ۲۴٬۴۹۰ ۲۸٫۳ ۳۹۱ ۰٫۵ ۲٬۸۱۰ ۳٫۲ ۸۶٬۶۱۱
1897[۱۷] ۴۰٬۳۴۱ ۳۶ ۳۷٬۳۹۹ ۳۳٫۴ ۱۹٬۰۹۹ ۱۷٫۱ ۳٬۳۶۹ ۳ ۱۱٬۶۹۶ ۱۰٫۵ ۱۱۱٬۹۰۴
1903[۱۸] ۴۴٬۲۵۷ ۲۸٬۴ ۵۹٬۹۵۵ ۳۸٬۵ ۲۶٬۱۵۱ ۱۶٬۸ n.a. n.a. ۲۸٬۵۱۳ ۱۸٬۳ ۱۵۵٬۸۷۶
1913[۱۸] ۴۵٬۹۶۲ ۲۱٬۴ ۷۶٬۲۸۸ ۳۵٬۵ ۴۱٬۶۸۰ ۱۹٬۴ ۹٬۶۹۰ ۴٬۵ ۴۱٬۰۵۲ ۱۹٬۱ ۲۱۴٬۶۷۲
1926[۱۹] ۱۱۸٬۷۳۷ ۲۶٫۲ ۱۶۷٬۳۷۳ ۳۶٫۹ ۷۶٬۶۵۶ ۱۶٫۹ ۱۹٬۵۸۹ ۴٫۳ ۷۰٬۹۷۸ ۱۵٫۷ ۴۵۳٬۳۳۳
1939[۲۰] ۲۱۵٬۴۸۲ ۲۷٫۴ ۳۴۳٬۰۶۴ ۴۳٫۶ ۱۱۸٬۶۵۰ ۱۵٫۱ ۳۱٬۰۵۰ ۳٫۹ ۷۹٬۳۷۷ ۱۰٫۱ ۷۸۷٬۶۲۳
1959[۲۱] ۲۱۱٬۳۷۲ ۳۲٫۹ ۲۲۳٬۲۴۲ ۳۴٫۷ ۱۳۷٬۱۱۱ ۲۱٫۳ ۲۴٬۰۵۷ ۳٫۷ ۵۶٬۷۲۵ ۸٫۷ ۶۵۲٬۵۰۷
1970[۲۲] ۵۸۶٬۰۵۲ ۴۶٫۳ ۳۵۱٬۰۹۰ ۲۷٫۷ ۲۰۷٬۴۶۴ ۱۶٫۴ ۲۹٬۷۱۶ ۲٫۳ ۸۸٬۱۹۳ ۶٫۹ ۱٬۲۶۲٬۵۱۵
1979[۲۳] ۵۳۰٬۵۵۶ ۵۲٫۴ ۲۲۹٬۸۷۳ ۲۲٫۷ ۱۶۷٬۲۲۶ ۱۶٫۵ ۲۲٬۹۱۶ ۲٫۳ ۶۲٬۸۶۵ ۶٫۲ ۱٬۰۱۳٬۴۳۶
1999[۲۴] ۱٬۵۷۴٬۲۵۲ ۸۸ ۱۱۹٬۳۷۱ ۶٫۷ ۳۷۸ ۰٫۰۲ ۵٬۱۶۴ ۰٫۳ ۸۹٬۶۸۹ ۵ ۱٬۷۸۸٬۸۵۴
2009[۲۵] ۱٬۸۴۸٬۱۰۷ ۹۰٫۳ ۱۰۸٬۵۲۵ ۵٫۳ ۱۰۴ ۰ ۶٬۰۵۶ ۰٫۶ ۸۳٬۰۲۳ ۴٫۱ ۲٬۰۴۵٬۸۱۵

جاذبه‌های توریستی[ویرایش]

اشارات قدیمی[ویرایش]

باکو یا بادکوبه، کرسی آران بر ساحل غربی دریای خزر قرار دارد. باکوی بزرگ مشتمل بر شبه جزیره آب‌شوران است، و دارای بندرگاهی بزرگ و چندین نهاد فرهنگی است. نامش در مآخذ اسلامی به صورت باکویه، با کوه نیز ضبط شده‌است.

قلعه دختر، از آثار ایرانی باکو از دورهٔ ساسانیان[۲۶].

اول بار در سدهٔ پنجم میلادی ذکر این شهر رفته‌است. مردم آن مانند بقیه مردم ایران آن روز زرتشتی بودند و برای آتش احترام قائل بودند. شعله‌های دائمی باکو که منبع آنها گازهائی بوده که از چاهها بیرون می‌آمده‌است بر سنت نیایش به آتش در منطقه تأثیر داشته و و شهر دارای آرامگاه‌های زردشتی بوده‌است. از جنبه‌های سیاسی مدتها تابع شروانشاهان بود، و پس از انقراض این دودمان (۹۵۷ هـ.ق) به تصرف صفویه در آمد. بعداً مدت کوتاهی تحت استیلای ترکان عثمانی بود (۱۵۸۳_۱۶۰۶ م)؛ دیگر بار به دست ایران افتاد و سرانجام در ۱۸۰۶ بتصرف روسیه در آمد؛ معاهده گلستان (۱۸۱۳)رسماً آن را به روسیه واگذاشت. صنایع نفت آن در اواخر قرن ۱۹ میلادی آغاز شد و باعث توسعه سریع آن شهر گردید. (مصاحب)

کتب و منابع قدیمی اسلامی به‌طور چکیده باکو را این‌گونه توصیف کرده‌اند (به نقل از لغت‌نامهٔ دهخدا):

باکو یا باکویه شهری است به عجم به شمال ایران در شبه جزیره آب‌شوران. این شهر را انوشیروان بنا کرد و دارای آتشکده معتبری بود و معادن نفت آنجا مشهور است. بزرگ‌ترین معدن نفت ایران‌زمین در باکویه واقع است و در آن آتش همیشه فروزان بوده است. مردمش اگرچه ترک‌زبانند اما لغت مخصوص[۲۷] نیز دارند، حاصلش زعفران و نفت سیاه.[۲۸]

باکو در پیرامون جزیره الله‌اکبر واقع است.آبش قلیل و خوشگوار و هوایش به گرمی مایل و زمینش ریگزار است. از بناهای انوشیروان و حصارش از شاهان شیروان است. این محل در نزد زرتشتیان از زمان‌های بسیار قدیم سرزمینی مقدس شناخته شده‌است و امروز نیز (زمان تالیف قاموس‌الاعلام ترکی) جمعی از زرتشتیان در آن جا سکونت دارند. کاخی بزرگ از آثار زمان شاه عباس صفوی در آن‌جا هست.[۲۸]

اطراف بادکوبه دریاچه‌های نمکین زیاد دارد و بیست و پنج پارچه دیه در ناحیه بادکوبه می‌باشد. از ابنیه قدیمه که در آنجا ملاحظه می‌شود برجی است بسیار مرتفع که موسوم به برج دختر. در ۱۷۳۵ م./۱۱۴۸ ه'. ق. دولت ایران آن را از تصرف روس خارج و مسترد نمود و در ۱۸۰۵ یکباره بادکوبه بتصرف روس درآمد و آن جا را شهر نظامی و بندرگاه نمودند.[۲۸]

باکو از جمله شهرهایی است که بر طبق عهدنامه گلستان و سپس عهدنامه ترکمانچای (۱۲۲۸ ه'. ق.) بعد از شکست عباس میرزا نایب السلطنه در جنگ‌های ایران و روسیه، از ایران جدا گردید و به روسیه سپرده شد. شهری است باحصانت و مستحکم، قلعه قدیمی از بنای ایرانیان در این شهر موجود است، بازار مسلمین در قلعه واقع شده‌است. لفظ باکو ماخوذ از کلمه بغ (خدا) است[نیازمند منبع] و برج دختر که در باکو است برجی مربوط به معبد آناهیتا بوده[نیازمند منبع] که در آن شهر وجود داشته و همچنین همه امکنه و ابنیه‌ای که بنام «دختر» شهرت یافته‌اند معابدی برای ناهید بوده‌اند. با آنکه در زبان مردمان خود آران و در کتابهای روسی و ترکی نام شهر «باکو» است. شکل بادکوبه گویا از زمان صفویه پیدا شده‌است.[۲۸]

شهرهای خواهرخوانده[ویرایش]

شهر کشور از سال
داکار پرچم سنگال سنگال از ۱۹۶۷[۲۹][۳۰]
ناپل پرچم ایتالیا ایتالیا از ۱۹۷۲[۳۱]
بصره پرچم عراق عراق از ۱۹۷۲[۲۹]
سارایوو Flag of Bosnia and Herzegovina.svg بوسنی و هرزگوین بوسنی هرزگوین از ۱۹۷۵[۲۹][۳۰]
هیوستون پرچم ایالات متحده آمریکا آمریکا از ۱۹۷۶[۳۲]
بوردو پرچم فرانسه فرانسه از ۱۹۷۹[۲۹]
تبریز پرچم ایران ایران از ۱۹۸۰ [۳۰]
ماینز پرچم آلمان آلمان از ۱۹۸۴[۳۰]
ازمیر پرچم ترکیه ترکیه از ۱۹۸۵[۳۳]
وونگ تائو پرچم ویتنام ویتنام از ۱۹۸۵[۲۹]

پارسی‌سرایان باکو[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Azerbaijan, Baku - cost of living
  2. The Executive Power of Baku City. . Bakucity.az.  Retrieved on 2009-05-22.
  3. Population by economic and administrative regions, urban settlements at the beginning of the ۲۰۰۹”.  Retrieved on 2009-11-21.
  4. (روسی)Баку”. 2007-07-01.  Retrieved on 2007-07-15.
  5. APA Azeri Press Agency
  6. [۱]”.  Retrieved on 2009-05-22.
  7. دکتر معین. فرهنگ معین، جلد پنجم. تهران: انتشارات امیرکبیر. ۲۳۳. 
  8. Azerbaijan - Walled City of Baku with the Shirvanshah's Palace...”. 2008-01-02.  Retrieved on 2007-10-14.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ ۹٫۳ دانشنامه ایرانیکا، سرواژه باکو
  10. "World Weather Information Service". 
  11. "Climatological Information for Baku, Azerbaijan" – Hong Kong Observatory
  12. "Baku, Azerbaijan". Meoweather. Retrieved 25 February 2013. 
  13. تات: دانشنامه جهان اسلام
  14. In reply, Iranshahr published an article by J. Marquart, the eminent German Iranist of the early twentieth century, which dealt with the historical bonds exisiting between Azerbaijan and the rest of Iran. At the end of the article, there appeared a poem by ‘Aref, the Iranian radical Constitutionalist poet, denouncing the Turkish language. “(Azerbaijan: Ethnicity and Autonomy in the Twentieth-Century Iran (London, IB Tauris, 1993). Pg 55)
  15. (روسی) Kavkazskii Kalendar na 1852g. , pp. 305–307
  16. (روسی) Свод статистических данных о населении Закавказского края, извлечённых из посемейных списков 1886 года, г. Тифлис, 1893
  17. (روسی) Первая всеобщая перепись населения Российской Империи 1897 г. – г. Баку
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ The Azerbaijani Turks: Power and Identity Under Russian Rule, Audrey L. Altstadt, page 32, Hoover Press, 1992, ISBN 9780817991838
  19. (روسی) Всесоюзная перепись населения 1926 года, т. 14, Закавказская СФСР, г. Москва, 1929
  20. Soviet 1939 census
  21. Soviet 1959 census
  22. Soviet 1970 census
  23. Soviet 1979 census
  24. Ethnic composition of Azerbaijan 1999
  25. Ethnic composition of Azerbaijan 2009
  26. عباسقلی آقا باکیخانوف، گلستان ارم، چاپ عبدالکریم علیزاده و دیگران، باکو ۱۹۷۰، ص XI، نقل‌شده در: دانشنامهٔ جهان اسلام
  27. منظور فارسی تاتی است که هنوز در پیرامون باکو رایج است.
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ ۲۸٫۲ ۲۸٫۳ لغت‌نامهٔ دهخدا، سرواژهٔ باکو، به نقل از منابع قدیمی.
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ ۲۹٫۳ ۲۹٫۴ Musa Gasymly (2005). "АЗЕРБАЙДЖАН В МЕЖДУНАРОДНЫХ КУЛЬТУРНЫХ СВЯЗЯХ(۱۹۴۶-۱۹۹۰ гг.) [Azerbaijan's cultural affairs (۱۹۴۶-۱۹۹۰)]". تفلیس: Artanuchi. Retrieved 2010-02-04. 
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ ۳۰٫۳ "ВСЕ ОСТАЕТСЯ ЛЮДЯМ [Everything remains for people]". 29. Vyshka. 2008-07-25. Retrieved 2010-02-04. 
  31. Flexibe Solutions (2007-10-26). "Embassy of Azerbaijan Republic in Italy". Azembassy.it. Retrieved 2010-04-17. 
  32. Maud Beck (Winter 2006). "Sister Cities: Baku and Houston. Celebrating 30 Years as Sister Cities". نشریه بین‌المللی آذربایجان: 68–71. Retrieved 2010-02-04. 
  33. "Izmir Metropolitan Municipality". Izmir.bel.tr. Retrieved 2010-04-17. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ باکو موجود است.