جمهوری کوزوو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


مختصات: ۴۲°۳۶′ شمالی ۲۰°۵۱′ شرقی / ۴۲.۶° شمالی ۲۰.۸۵° شرقی / 42.6; 20.85

جمهوری کوزوو
Republika e Kosovës
Република Косово
Republika Kosovo
کوزوو
پرچم
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
پریشتینا
۴۲°۴۰′ شمالی ۲۱°۱۰′ شرقی / ۴۲.۶۶۷° شمالی ۲۱.۱۶۷° شرقی / 42.667; 21.167
زبان رسمی آلبانیایی، صربی
زبان‌های رایج محلی
ترکی، گورانی، رومانیایی، بوسنیایی
نوع حکومت جمهوری چند حزبی
نام حاکمان 
رئیس جمهور
نخست‌وزیر

عاطفه یحیی آغا
هاشم تاچی 
موارد منجر به تشکیل
از صربستان
اعلان استقلال
۱۷ فوریه ۲۰۰۸
۱۸ فوریه ۲۰۰۸
مساحت
 -  مساحت ۱۰٬۸۸۷کیلومتر مربع 
 -  آب‌ها (٪) وجود ندارد
جمعیت
 -  سرشماری  ۱٬۸۴۷٬۷۰۸ 
(نامعلوم)
 -  تراکم جمعیت ۲۲۰‎/km۲‏ (نامعلوم)
واحد پول یورو (€) ۳   (EUR)
منطقه زمانی CET (ساعت جهانی+۱)
 -  تابستانی (DST) CEST (ساعت جهانی)
دامنه اینترنتی اعلام نکرده‌است
پیش‌شماره تلفنی +۳۸۱

جمهوری کوزوو یا جمهوری کوسوو کشوری در شبه‌جزیره بالکان در جنوب خاوری اروپا است. تاکنون ۱۰۷ کشور استقلال جمهوری کوزوو را به رسمیت شناخته و برخی دیگر مانند روسیه، یونان و صربستان از به رسمیت شناختن کوزوو مستقل خودداری کرده‌اند.

کوزوو پس از اعلام استقلال یک‌جانبه نام خود را از اقلیم کوزوو به جمهوری کوزوو تغییر داد. این کشور با مساحت ۱۰٬۸۸۷ کیلومتر مربع، صد و شصت و نهمین کشور جهان از نظر مساحت است. همچنین با جمعیتی در حدود ۱٬۸۴۸٬۰۰۰ نفر، صد و پنجاهمین کشور جهان از نظر جمعیت است.[۱] کشور کوزوو از غرب با کشورهای آلبانی و مونته نگرو، از شمال و شرق با کشور صربستان و از جنوب با کشور مقدونیه همسایه‌است. بزرگترین شهر و پایتخت این جمهوری، شهر پریشتینا است. از شهرهای مهم آن می‌توان به پریزرن، فریزای، میتروویتسا، گیاکووا و پچ اشاره کرد.

بیشتر قومیت این کشور را آلبانی‌تبارها تشکیل می‌دهند، اما ۴ درصد صرب و ۴ درصد دیگر اقوام هستند. دین بیشتر مردم این کشور، اسلام است، اما تعدادی ارتدوکس و کاتولیک و پیروان بقیهٔ دین‌ها هم ساکن این کشور هستند. یورو واحد پول این کشور است. سیستم حکومتی کوزوو جمهوری چند حزبی و با یک مجلس قانونگذاری است.

تاریخ کوزوو[ویرایش]

نوشتار اصلی: کوزوو#تاریخ کوزوو

کوزوو در ابتدا قسمتی از آلبانی بود. در سال ۱۳۸۹ میلادی توسط مراد اول به امپراتوری عثمانی ملحق شد. در جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲ صربستان بار دیگر کوزوو را تحت کنترل خود درآورد. پس از جنگ جهانی دوم دولت جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی، کوزوو را با نام استان خودمختار سوسیالیستی کوزوو به عنوان بخشی از جمهوری سوسیالیستی صربستان، به رسمیت شناخت. پس از چهار دهه، آلبانیایی‌تبارهای کوزوو تبلیغات وسیعی را به منظور خودمختاری بیشتر ترتیب دادند. در سال ۱۹۷۴ از جانب دولت یوگسلاوی، وضعیتی برابر با یک جمهوری به کوزوو اعطا شد و در قانون اساسی یوگسلاوی نیز به تصویب رسید. با وجود اعطای قانون‌گذاری به آلبانیایی‌تبارهای کوزوو، ناسیونالیست‌های آلبانیایی پا را از این نیز فراتر گذاشتند و در دههٔ ۸۰ میلادی با برگزاری شورش‌های خیابانی، خواستار استقلال کوزوو از یوگسلاوی شدند. ناسیونالیست‌های صرب کوزوو به رهبری اسلوبودان میلوسویچ، با تظاهرکنندگان آلبانیایی‌تبار درگیر شدند و این درگیری‌ها به خشونت کشیده شد. در سال ۱۹۸۹ و تحت رهبری میلوسویچ، صربستان قانون اساسی را به تصویب رساند که خودمختاری کوزوو به حداقل رسید. در سال ۱۹۹۱ نیز رهبران آلبانیایی کوزوو در پاسخ با برگزاری یک همه‌پرسی استقلال خود را از صربستان اعلام کردند. میلوسویچ که در آن زمان به رهبری یوگسلاوی نیز رسیده بود، سرکوب گسترده‌ای را علیه دولت غیر رسمی کوزوو که در آن زمان بر عهدهٔ ابراهیم روگووا بود و همچنین آلبانیایی‌تبارهای کوزوو آغاز کرد. در سال ۱۹۹۵ ارتش آزادی‌بخش کوزوو با ماهیتی شورشی و شبه‌نظامی تشکیل گردید. در سال ۱۹۹۸، میلوسویچ کارزاری را به منظور مقابله با شبه‌نظامیان کوزوو بنیاد نهاد و دست به سرکوب زد. ناتو در مارس ۱۹۹۹ بدون اجازه سازمان ملل به یوگسلاوی (صربستان و مونته‌نگرو) حمله کرد و کشور را طی ۷۸ روز بمباران می‌کرد. دلیل حمله نقض حقوق آلبانیایی‌تباران کوزوو و همچنین جلوگیری از قتل‌عام و نسل‌کشی آلبانیایی‌تباران از سوی حکومت صربستان اعلام شد.[نیازمند منبع] پس از بمباران نیروهای صرب در ژوئن ۱۹۹۹ از کوزوو عقب نشینی کردند. شورای امنیت سازمان ملل طی قطعنامه شماره ۱۲۴۴، مصوب سال ۱۹۹۹ در کوزوو یک حکومت موقت ایجاد کرد که تحت نظارت سازمان ملل کار خود را آغاز کرد. بنا به این قطعنامه، حق تمامیت ارضی صربستان نیز محفوظ شناخته شد. در ۱۷ فوریه ۲۰۰۸، مجمع ملی کوزوو رسماً استقلال خود را از صربستان اعلام کرد. آمریکا و بسیاری دیگر از کشورهای اروپای غربی و جهان استقلال کوزوو را به رسمیت شناختند، ولی صربستان و روسیه از به رسمیت شناختن استقلال کوزوو خودداری کردند. آمریکا اولین کشور جهان بود که یک هیئت دیپلماتیک به کوزوو اعزام کرد. در انتخابات کوزوو نیز، فاتمیر سجدیو در ۱۰ فوریه ۲۰۰۶ با کسب اکثریت آرای مجمع ملی به عنوان رئیس جمهور کوزوو انتخاب شد. هاشم تاچی نیز در ۹ ژانویه ۲۰۰۸ با صلاحدید مجمع ملی به سمت نخست وزیر کوزوو برگزیده شد. قانون اساسی کوزوو در ۹ آوریل ۲۰۰۸ تصویب و در ۱۵ ژوئن قابلیت اجرایی پیدا کرد.

جغرافیا[ویرایش]

کشورهایی که استقلال کوزوو را به رسمیت شناختند.

پایتخت کوزوو، شهر پریشتینا (Pristina) با ۶۳۰ هزار نفر جمعیت می‌باشد. مساحت کوزوو ۱۰٬۸۸۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲ میلیون و ۱۲۷ هزار نفر است.

از مهمترین شهرهای کوزوو می‌توان به ژاکووه ۴۰۳ هزار نفر، پودژوه ۳۱۹ هزار نفر و پریزرن ۱۶۸ هزار نفر اشاره کرد.

کوزوو از نظر اقلیمی دارای آب و هوایی قاره‌ای است به طوری که دارای زمستان‌هایی سرد و پر برف و تابستان‌هایی نسبتاً گرم است. جریان‌های هوای سرد آلپ و هوای گرم و مرطوب مدیترانه‌ای باعث ایجاد تنوع آب و هوایی در این منطقه شده‌است. کوزوو کشوری بلند و مرتفع است همچنان که پست‌ترین نقطهٔ این کشور کنارهٔ رود درینی بارده در کنار مرز با آلبانی با ۲۹۷ متر ارتفاع و بلندترین نقطه، قلهٔ دراویکا با ۲٬۵۶۵ متر ارتفاع در غرب این کشور قرار دارد.

تقسیمات کشوری[ویرایش]

ساختمان دولت جمهوری کوزوو در پریشتینا

کوزوو مشتمل بر ۱۱ بخش می‌باشد:

  1. دکان (Dekan)
  2. دراگاش (Dragash)
  3. کاسونیک (Kaconik)
  4. لیپیان (Lipjan)
  5. میتروویسه (Mitrovice)
  6. اوبیلیک (Obiliq)
  7. پریشتینا (Pristina)
  8. پریزرن (Prizren)
  9. روهاوک (Rahovek)
  10. ویتی (Viti)
  11. زوبین (Zubin)

اقتصاد[ویرایش]

واحد پول کوزوو، یورو با واحد جزء سنت است. هرچند دینار صربستان نیز در امور اقتصادی و تجاری قابل استفاده‌است. از مهمترین صادرات کوزوو می‌توان به انواع فلزات، تولیدات چرمی و ماشین‌آلات اشاره کرد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «KOSOVO»(انگلیسی)‎. CIA. بازبینی‌شده در فروردین ۱۳۹۱. 
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ جمهوری کوزوو موجود است.