داغستان
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
روسی Республика Дагестан
فارسی جمهوری داغستان
.svg) |
|||||
| سرود ملی | National Anthem of the Republic of Dagestan | ||||
| زبانهای رسمی | روسی، زبان آواری، زبان لک آذری، اگولی، چچنی، دارگینی، کومیک، لزگی، نوگایی، رتول، طبرسران، زبان تاتی اران، تساخور |
||||
| پایتخت: بزرگترین شهر: |
ماخاچ کالا (مخاچ قلعه) | ||||
| نژاد: (سرشماری ٢٠٠۲) |
نژادهای مختلف | ||||
| نوع حکومت | جمهوری خودمختار | ||||
| منطقه فدرال | جنوبی | ||||
| رئیس جمهور | محمد علی محمدویچ | ||||
| نخست وزیر | عطاء بشیرویچ علیف | ||||
| منطقه اقتصادی | قفقاز شمالی | ||||
| تاسیس: | ٢٠ ژانویه ١٩٢١ | ||||
| مساحت | ۵۰,۳۰۰ کیلومترمربع | ||||
| آب ها(%) | کم | ||||
| جمعیت | ٢٬٥٧٦٬٠٠٠ نفر (۲۰۰۷) | ||||
| شهرنشین | ٪۴۳ | ||||
| روستانشین | ٪۵۷ | ||||
| واحد پول | روبل | ||||
| کد فدرالی | ۰۵ | ||||
| پایگاه رسمی | [۱] | ||||
داغِستان یکی از جمهوریهای خودمختار روسیه در خاور قفقاز و ساحل باختری دریای خزر است.
بیشینه مردم داغستان از اقوام مختلف نژاد قفقازی هستند، به واسطه حضور گروههای قومی بسیار گوناگون در این سرزمین بهجز روسی، بیش از ۳۰ زبان دیگر نیز در داغستان صحبت میشود.
بخش جنوبی جمهوری داغستان را کوهها و دامنههای کوه قفقاز اشغال کردهاند، در بخش شمالی آن، جلگه پیرامونی خزر قرار دارد. از بخش مرکزی جمهوری، رودهای تَرک و سولاک عبور میکنند. دو رود اصلی آن که در کوه جریان دارند، سولاک در شمال و سامور در جنوب است. رشتهکوههای سنگاووی و آندییسکی، مرزهای طبیعی داغستان را تشکیل میدهند.[۱]
فهرست مندرجات |
[ویرایش] نام
داغستان از ترکیب کلمات «داغ» که در زبانهای ترکی به معنای کوه است و «ستان» که در زبانهای ایرانی به معنای «جای یا سرزمین» است، پدید آمدهاست.
[ویرایش] اطلاعات کلی
- نژاد: (سرشماری ٢٠٠٧) - ٨٤% نژاد متحد داغستان - ١٢% روس - ٢% بقیه
- منطقه فدرال : منطقه فدرال جنوبی
- منطقه اقتصادی : قفقاز شمالی
- کد فدرالی: ٠٥ *پایگاه رسمی : [۲]
[ویرایش] تاریخ داغستان
 |
این بخش نوشتار، نیازمند گسترش است. |
[ویرایش] ایرانیان در داغستان
پیوستن آلبانیای قفقاز به ایران در زمان حکومت شاپور یکم ساسانی صورت گرفت و بنابر اطلاعات موجود داغستانیها در لشکرکشیهای فرمانروایان ساسانی و به ویژه شاپور دوم شرکت میکردند. به تدریج دین زرتشتی در داغستان گسترش یافت و ایرانیان استحکاماتی را در داغستان ساختند که یکی از آنها شهر دربند و دیوار دفاعی طویل و معروف دربند میباشد.[۲]
پس از ساخت این دیوار، مهاجرت مردم ایران به این شهر آغاز شد. طبق اطلاعات اثر معروف دربندنامه، سه هزار خانوار از مناطق داخل ایران به دربند منتقل شدند و بر پایهٔ آختینامه، انوشیروان ۶۰ خانوار و ۳۰۰ نفر سپاهی به قلعهای در نزدیکی روستای آختی منتقل ساخت.[۳]
[ویرایش] گروههای نژادی
نژادها به ترتیب زیر است:
- آوار =٥٠٠,٠٠٠جزئی از نژاد متحد داغستان
- دارگین = ٣٠٠,٠٠٠جزئی از نژاد متحد داغستان
- لزگیها =٢٠٠,٠٠٠جزئی از نژاد متحد داغستان
- مردم لک = ١٠٠,٠٠٠جزئی از نژاد متحد داغستان
- طبرسران جزئی از نژاد متحد داغستان
- رتول جزئی از نژاد متحد داغستان
- اگول جزئی از نژاد متحد داغستان
- تساخور جزئی از نژاد متحد داغستان
- ترک زبانان 20٪ شامل کومیکها، نوگای، آذربایجانی
- کومیک = ۳۶۵٫۸۰۴ نفر یا (۱۴٫۲٪)
- نوگای = ۳۸,۱۶۸ نفر یا (۱٫۵٪)
- آذربایجانی ۱۱۱,۶۵۰ نفر یا (۴٫۳٪)
- روس =۱۲۰,۸۷۵ نفر یا (۴٫۷٪) جمعیت
- چچن = ۸۷٫۸۶۷ نفر یا (۳٫۴٪)
- اقلیتهای کم جعیت:
[ویرایش] اسلام در داغستان
مسلمانان در داغستان ۸۷٪ از کل جمعیت را تشکیل میدهند. مسلمانان عمدتا از مذهب شافعی یا شیعه هستند.[۴]
[ویرایش] نگارخانه
 زن و مرد داغستانی |
 مرد داغستانی با لباس محلی |
 نقشه داغستان |
[ویرایش] منابع
- ↑ روزنامهٔ اطلاعات، شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۸، ۸ مه ۲۰۰۹، شماره ۲۴۴۶۳
- ↑ روزنامهٔ اطلاعات، شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۸، ۸ مه ۲۰۰۹، شماره ۲۴۴۶۳
- ↑ همان.
- ↑ آذربایجان، جمهوری شوروی سوسیالیستی، جلد: 1، نویسنده: عنایت الله رضا
|
||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||
