طبرستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

طبرستان به بخشی از سرزمین‌های میان کوههای البرز و دریای خزر اطلاق می‌شده‌است و از لحاظ جغرافیایی شامل بخش‌هایی از استان‌های مازندران و گلستان و استان سمنان می‌شده‌است. از قرن دهم نام مازندران بر این سرزمین گذاشته شد. تا پیش از آن مازندران سرزمینی نیمه‌اساطیری محسوب می‌شد که در شاهنامه و دیگر حماسه‌ها و اساطیر ایران نامش رفته بود. اما طبرستان همیشه خطه‌ای تاریخی محسوب می‌شد‌ه است.^[۱] موقعیت جغرافیایی این سرزمین که میان کوه و دریا واقع شده بود و دشواری دسترسی، آن را تبدیل به آخرین سنگرهای مقاومت ایرانیان در مقابل مهاجمان خارجی بدل ساخته بود. برای مثال تا بیش از یک سده پس از تازش تازیان بازماندگان ساسانیان در طبرستان با عنوان اسپهبدان طبرستان فرمان می‌راندند. منسوب به طبرستان را طبری می‌خوانند.

[ویرایش] مراجع

1. ↑ مینوی ۹

[ویرایش] منابع

• مینوی، مجتبی. «دیباچه». مجتبی مینوی و صادق هدایت. مازیار. تهران: انتشارات جاویدان، تابستان ۲۵۳۶.
• کسروی، احمد. «تواریخ طبرستان و یادداشت‌های ما». کاروند کسروی. مجموعهٔ ۷۸ رساله و گفتار از احمد کسروی. به کوشش یحیاء ذکاء. تهران: کتابهای جیبی: فرانکلین، ۱۳۵۲.