جزایر فارو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۶۲°۰۰′ شمالی ۰۶°۴۷′ غربی / ۶۲.۰۰۰° شمالی ۶.۷۸۳° غربی / 62.000; -6.783

فارو
Føroyar
Færøerne
نشان ملی
شعار ملیندارد
سرود ملیتو ای زیباترین سرزمین من
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
توشهاون
۶۲°۰۰′ شمالی ۰۶°۴۷′ غربی / ۶۲.۰۰۰° شمالی ۶.۷۸۳° غربی / 62.000; -6.783
زبان رسمی فاروئی، دانمارکی
نوع حکومت دموکراسی پارلمانی و
مشروطه سلطنتی
نام حاکمان 
ملکه
نخست وزیر

مارگریت دوم دانمارک
کای لئو یوهانسن 
موارد منجر به تشکیل
امپراتوری دانمارک
۱ آوریل ۱۹۴۸
مساحت
 -  مساحت ۱٬۳۹۹کیلومتر مربع (۱۸۰ام)
 -  آب‌ها (٪) ۰٫۵
جمعیت
 -  سرشماری ۴۸٬۵۰۰ 
(۲۰۲ام)
 -  تراکم جمعیت ۳۴‎/km۲‏ (۱۷۶ام)
واحد پول کرون فارو (DKK)
منطقه زمانی GMT
 -  تابستانی (DST) EST (ساعت جهانی)
دامنه اینترنتی .fo
پیش‌شماره تلفنی +۲۹۸

جزایر فارو یا جزایر فاروئه (به فاروئی: Føroyar، به دانمارکی: Færøerne، به معنی: جزایر گوسفند) نام جزایر هجده‌گانه‌ای است که به عنوان یکی از منطقه‌های خودگردان دانمارک شناخته می‌شود. این مجمع‌الجزایر در شمال اروپا و منطقهٔ اسکاندیناوی، بین دریای نروژ و اقیانوس اطلس شمالی، تقریباً در فاصله‌ای برابر از ایسلند، نروژ و بریتانیا واقع شده‌است و پایتخت آن توشهاون می‌باشد.[۱]

Map of the Faroe Islands en.svg

از مجموع ۱۸ جزیره‌ای که جزایر فارو را تشکیل داده‌اند، ۱۷ جزیره مسکونی‌اند و بزرگ‌ترین آن‌ها به نام استریموی ۳۸۵ کیلومتر مربع مساحت دارد. اقلیم آن معتدل، بارانی و اغلب ابری است. تنها ۶ درصد اراضی این جزایر قابل کشت هستند و فراورده‌های کشاورزی آن به سبزیجات محدود می‌شود و غلات در آن به عمل نمی‌آید. صنایع دستی و ماهی‌گیری شغل‌های اصلی مردم می‌باشند و صدور ماهی عمده‌ترین منبع درآمد آن محسوب می‌شود.[۲] پرورش گوسفند و دامداری نیز از جمله مشاغل ساکنان آن است.

LocationFaroeIslands.png

این مجمع الجزایر در سال ۱۸۱۴ از نظر سیاسی از نروژ جدا شد و از سال ۱۹۴۸ به‌صورت استانی خودمختار از پادشاهی دانمارک درآمد. آن‌ها در طی این چند سال مسئولیت بیشتر مسایلشان را در دست گرفته‌اند؛ به‌جز دفاع (اگرچه دارای نگهبان ساحلی محلی هستند)، امور خارجی و دستگاه قضائی که بر عهدهٔ دانمارک می‌باشد.[۱]

فارو روابط نزدیک و سنتی‌ای با ایسلند، شتلند، اورکنی، جزایر هبرید بیرونی و گرینلند دارد. این مجمع الجزایر در انجمن اروپای شمالی به‌عنوان بخشی از نمایندگان دانمارک حضور پیدا می‌کند. شایان ذکر است که فارو عضو اتحادیه اروپا نمی‌باشد.


منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ وب‌گاه رسمی گردشگری فارو (انگلیسی). بازدید در ۱ نوامبر ۲۰۱۰.
  2. عباس جعفری. گیتاشناسی نوین کشورها، چاپ سوم. موسسهٔ جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی، ۱۳۸۷. ISBN 978-964-342-143-4.