اوستیای جنوبی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
اُسِتیا جَنوبی ، (اوستی: Хуссар Ирыстон = خوسّآر ایرِیستُن ، گرجی: სამხრეთ ოსეთი = سامخرِت اُسِتی ، روسی: Южная Осетия= یوژنآیآ اُسِتیآ ) یکی از اُبلاست های خودمختار گرجستان در شوروی بود.
اکنون پاره بزرگ تر را دولت به راستی مستقل جمهوری اوستیای جنوبی که پذیرفته کشور یا سازمان های جهانی نیست ، کنترل می کند. پاره دیگرش را دولت گرجستان در دست دارد.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] مردم
مردم اوستی به سبب تعلق به اقوام آریایی خود را ایرون مینامند که مشابه نام ایران است. اوستیها از بازماندگان اقوام آریایی سکا و سرمت و نیز آلانها هستند. سکاها در تاریخ ٬ همان قوم تور یا توران اساطیری و سرمتها همان بازماندگان سرم اسطورهای هستند که در نوشتههای متأخر به صورت سلم آمدهاست. از دیدگاه زبان شناسی زبان مردم اوستی از شاخه زبانهای ایرانی شناخته شدهاست. تشکل این قوم را مربوط به سدههای هفتم و هشتم پیش از میلاد دانستهاند.
[ویرایش] تاریخ
سرزمین اوستی شامل دو بخش شمالی و جنوبی است که اوستی جنوبی در خاک گرجستان و اوستیای شمالی-آلانیا در خاک روسیه به صورت جمهوریهای خودمختار قرار دارند.
در سدههای چهارم تا اول پیش از میلاد ٬ سکاها و سرمتها با آلانها پیوند حاصل کردند در سدهٔ هفتم هجری ٬ ۱۳ میلادی گروه کثیری از مردم این سرزمین به دست مغولان و تاتارها کشته شدند. در سدهٔ ۱۵ تا ۱۸ میلادی تشکیل قومی مجدد آنها آغاز شد.
گرجیها ٬ مردم اوستی را اوسامی و روسها ٬ یسامی مینامیدند پس از پایان هجوم مغولان مردم ساکن اوستی جنوبی زیر سلطهٔ اشراف و ملاکان گرجی قرار گرفتند. در سال ۱۷۷۴ میلادی روسها بر سرزمین اوستی مسلط شدند. سال ۱۸۰۱ میلادی جنوب اوستی به همراه گرجستان به تحت الحمایگی روسیه درآمد. در نیمه نخست سدهٔ ۱۹ میلادی طی سالهای ۱۸۰۴ ٬ ۱۸۱۰ ٬ ۱۸۳۰ ٬ ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ مردم این سرزمین علیه روسیه قیام کردند و سر به شورش برداشتند. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ مردم اوستی از طاعت روسیه سر باز زدند ٬ ولی سرانجام سرکوب شدند. اوستی به دو قسمت تجزیه شد بخش شمالی آن جزء روسیه شد و بخش جنوبی آن به صورت جزیی از گرجستان درآمد.
[ویرایش] آمار
جمعیت اوستی جنوبی طبق آمار ژانویه سال ۱۹۷۸ حدود ۱۰۳٫۰۰۰ نفر بودهاست. مساحت آن ۳٫۹۰۰ کیلومتر مربع و مرکز آن شهر چخینوالی است. ۵/۶۶ درصد از جمعیت اوستی جنوبی را اهالی اوستی تشکیل میدهند.
بیشتر مردم اوستی مسیحی و گروه قابل ملاحظهای از آنان مسلمان هستند.
[ویرایش] منابع
- عنایت الله، رضا. «گرجستان». مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز ۴. تهران: مؤسسهٔ چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، ۱۳۷۲.
