کره جنوبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشده‌است. شما می‌توانید با افزودن منابع بر طبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع، به ویکی‌پدیا کمک کنید. مطالب بی‌منبع احتمالاً در آینده حذف خواهند‌ شد.

‎

대한민국 جمهوری کره
پرچم نشان ملی کره
شعار ملی: 널리 인간 세계를 이롭게 하라 به تمامی انسان ها فایده برسانید
سرود ملی: Aegukga
پایتخت  - مختصات جغرافیایی	سئول ‎ 37°35′ N 127°0′ E
بزرگ‌ترین شهر	سئول
زبان رسمی	کره ای
نوع حکومت • رئیس جمهور • نخست وزیر	جمهوری لی میونگ-باک هان سونگ-سوو
•روز پیذایش ملی •اعلان استقلال •دولت موقت •آزادی •نخستین جمهوری •رسمیت توسط سازمان ملل	۳ اکتبر ۲۳۳۳ ق م ۱ مارس ۱۹۱۹ ۱۳ آوریل ۱۹۱۹ ۱۵ اوت ۱۹۴۵ ۱۵ اوت ۱۹۴۸ ۱۲ دسامبر ۱۹۴۸
مساحت  - کل    - آبها (٪)	‪۹۹٬۶۴۶ km² ‫(۱۶۸ام) ۰٫۳
جمعیت  - برآورد ۲۰۰۷  - تراکم جمعیت	‪۴۹٬۰۲۴٬۷۳۷ ‫(۱۰۸ام) ‪۴۸۰/km² ‫(۱۹ام)
تولید ناخالص داخلی (برابری قدرت خرید)  - کل  - سرانه	براورد ۲۰۰۶ ۱٫۱۹۶ بیلیون دلار (یازدهم) ۲۴٬۵۰۰ دلار (۳۴ ام)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۰۶)	۰٫۹۱۲ (۲۶ام) – بالا
واحد پول	ون (‏KRW)
منطقه زمانی  - در تابستان (DST)	UTC (UTC+9) CEST (UTC+9)
کد بین‌المللی خودرو	KOR
دامنه اینترنتی	.kr
پیش‌شماره تلفن	+82

جمهوری کره، معروف به کره جنوبی، کشوری است در بخش جنوبی شبه‌جزیره کره در شرق آسیا. پایتخت آن سئول است.

فهرست مندرجات ۱ تاریخ ۲ سیاست ۳ جغرافیا ۴ تقسیمات کشوری ۵ اقتصاد ۶ مردم و فرهنگ

[ویرایش] تاریخ

در پی جنگ جهانی دوم ، سربازان شوروی و آمریکا به ترتیب بخش های های شمالی و جنوبی کشور را به کنترل خود درآوردند. با وجود به رسمیت شناختن اولیه ی کره ی متحد در اعلامیه ی قاهره، خصومت فزاینده ی جنگ سرد، سرانجام به تشکیل دو دولت جداگانه با ایدوئولوژِ ی های مختص خود منجر شده و تقسیم کره به دو موجودیت سیاسی مجزا را باعث گشت:کره شمالی و کره جنوبی.

در شمال، یک پارتیزان ضد ژاپن و فعال سابق کمونیست، کیم ایل سونگ و در جنوب یک رهبر سیاسی تبعیدی، ه سینگمان هی به عنوان رئیس جمهور منصوب شدند.

در 25 ژوئن سال 1950 ، کره ی شمالی با هجوم به کره ی جنوبی، جنگ کره را آغاز نمود. سرانجام و پس از پیشرفت های زیاد از هر دو طرف، جنگ به بن بست رسید. صلح موقت سال 1953 که هیچگاه توسط کره ی جنوبی امضا نشد، شبه جزیره را در امتداد منطقه ی بی طرف در نزدیکی خط سر حدی ابتدایی به دو نیم تقسیم کرد. تا کنون هیچ معاهده ی صلحی امضا نشده و دو کشور از نظر حقوقی هنوز در جنگ هستند. در سال 1996 کره ی جنوبی یکی از اعضای OECD پیمانی برای رشد اقتصادی بیشتر گشت

کره ی جنوبی همانند بسیاری دیگر از همسایه‌های آسیایی خود، متحمل بحران اقتصادی سال 1997 آسیا شد. اما این کشور قادر گشت که دوباره برخیزد و پس از یک ترمیم سریع به رشد خود به سوی یکی از قدرت های عمده ی اقتصادی ادامه دهد

[ویرایش] سیاست

حکومت این کشور جمهوری است. قوه مقننه از یک مجلس ملی با ۲۳۱ عضو (برای یک دوره شش ساله) تشکیل گردیده‌است. قانون اساسی موجود در سال ۱۹۴۸ تدوین شده و در سال ۱۹۷۲ اصلاحاتی بر آن افزوده گردیده‌است.

فعالیت احزاب در کره جنوبی محدود بوده و احزاب مخالف در آن اجازه فعالیت ندارند. احزاب مهم ان عبارت‌اند از: حزب جمهوری دموکراتیک (DRP) حزب دموکراتیک جدید و حزب دموکراتیک عدالت.

کره جنوبی در سال ۱۹۴۵ مستقل شده و روزهای ملی آن ۱ مارس و ۵ اوت است.

علاوه بر عضویت در سازمان ملل، در سازمانهای زیر نیز عضویت دارد: آدب - آسپاک - سی سی دی - اسکاپ - فائو - گات - یااآ - ایکائو - بانک جهانی - ایفک - ایمکو - ایمف - ایتو - اونکتاد - یونسکو - یوپو - وهو - ومو.

[ویرایش] جغرافیا

کره جنوبی با ۹۸۴۸۴ کیلومتر مربع وسعت (صد و سومین کشور جهان) در نیمکره شمالی نیمکره شرقی در شرق قاره آسیا در کنار دریای زرد (در مغرب) ژاپن (در مشرق) و چین شرقی (در جنوب) و در همسایگی کشور کره شمالی در شمال واقع شده‌است . کره جنوبی کشوری نیمه کوهستانی بوده و ارتفاعات آن عمدتاً در نواحی مرکزی و شمال شرقی واقع شده‌اند (از جمله کوهای تیسماک). جلگه‌ها در آن وسعت فراوانی داشته و مهم‌ترین رودهای آن عبارت‌اند از: سومجینوکوم هان پوکهان و ناکتونگ. دارای جزیره‌های فراوانی بوده و جنگلها در آن وسعت زیادی دارند. آب و هوای آن گرم و مرطوب و پرباران است.

[ویرایش] تقسیمات کشوری

شهرهای مهم پایتخت این کشور شهر سئول (۸۳۶۶۷۵۶ نفر در سال ۱۹۸۰) بوده و پرجمعیت‌ترین شهرها عبارت‌اند از: پوسان (۲۴۵۰۰۰۰) تائگو (۱۳۰۹۰۰۰) اینچون (۷۹۷۰۰۰) و کوانگجو (۶۰۶۵۰۰ نفر). کره ی جنوبی بخش جنوبی شبهه جزیره ی کره -که تقریبا 1100 کیلومتر طول دارد – را اشغال نموده است. این شبه جزیره ی کوهستانی از غرب در کنار دریای زرد و از شرق در مجاورت دریای ژاپن (دریای شرق) قرار دارد. در حنوب این شبهه جزیره، تنگه ی کره و دریای چین واقع شده اند. کل مساحت کشور، 032/100 کیلومتر مربع می باشد. کره ی جنوبی را می توان به 4 منطقه ی کلی تقسیم نمود: منطقه ی شرقی که دارای رشته کوههای مرتفع و ساحل مسطح است، منطقه ی غربی با ساحل سطح و وسیع که حوزه ی آبگیر رودخانه‌ها است و دارای تپه‌های دوار می باشد، منطقه ی جنوب غربی با کوه‌ها و دره‌ها و منطقه ی شمال شرقی که حوزه ی وسیع رودخانه ی Nok dong است. نوع زمین در کره جنوبی بیشتر کوهستانی است که بیشتر آن قابل کشت نمی باشد. زمین های پست عمدتا در غرب و جنوب شرقی این کشور واقع شده اند و تقریبا30% کل مساحت کشور را تشکیل می دهند. تقریبا سه هزار جزیره که بیشتر انها کوچک و غیر مسکون می باشند در سواحل غربی و جنوبی این کشور واقع شده اند. استان Jeju تقریبا در 100 کیلومتری جنوب ساحل کره قرار دارد که بزرگترین جزیره ی این کشور می باشد و که مساحت آن 845/1کیلومتر مربع است. Jeju همچنین مکان قرار گیری مرتفع ترین نقطه کره ی جنوبی Hallasa می باشد که دارای ارتفاع 950/1 متر از سطح دریا است.

جزایر Liancourt Rocks و vlleungdo شرقی ترین و Socotra Rock جنوبی ترین جزایر کره ی جنوبی می باشند. کره ی جنوبی دارای 20 پارک ملی و چندین مکان طبیعی ملی مانند Boseon و همچنین پارک اکولوژیکی خلیج Sun cjeon دراستان Jeohha جنوبی می باشد بنادر بنادر مهم کره جنوبی عبارت‌اند از: پوسان در ساحل دریای ژاپن و اینچون در ساحل دریای زرد. بر اساس آخرین تقسیمات کشوری کره جنوبی از ۹ استان و دو شهر ویژه تشکیل گردیده که زیر نظر فرماندار انتصابی دولت مرکزی اداره شده و مشخصات آن به شرح زیر می‌باشد:

نام	مساحت (کیلومتر مربع)	مرکز
پوسان (شهر)	۳۷۳
چجو	۱۸۲۹	چجو
چولای جنوبی	۱۲۰۶۰	کوانگجو
چولای شمالی	۸۰۵۰	چونجو
چونگچونگ جنوبی	۷۸۰۰	تائجون
چونگچونگ شمالی	۷۴۳۶	چونگجو
سئول (شهر)	۶۱۴
کانگوون	۱۶۷۱۴	چونچون
کیانگسا نگ جنوبی	۱۱۹۴۸	پوسان
کیانگسا نگ شمالی	۱۹۸۰۰	تائگو
کیونگی	۱۰۹۶۰	سئول

[ویرایش] اقتصاد

کره ی جنوبی دومین رشد سریع اقتصادی دنیا در 4 دهه ی اخیر را دارا می باشد. این پیشرفت قابل توجه که کره ی جنوبی را در کمتر از نیم قرن بدل به کشوری پیشرفته وثروتمند نمود ، اغلب معجزه ی رودخانه ی هان نامیده می شود و در مجامع بین المللی صفت "ببر آسیا" را برای این کشور به ارمغان آورده است. امروزه اقتصاد موفق کره ی جنوبی الگویی برای بسیاری از کشورهای در حال توسعه است. کره ی جنوبی اکنون دارای اقتصاد توسعه یافته ی چندین هزار میلیارد د لاری است و یکی از اعضای OECD می باشد و توسط بانک جهانی جزءاقتصادهای با در آمد بالا و از دیدگاه IMF و CIA به عنوان یکی اقتصادهای پیشرفته طبقه بندی شده است و در همین راستا سئول، پایتخت این کشور یکی از ده شهر برجسته ی اقتصاد ی و مالی جهان است. کره ی جنوبی علی رغم کمبود منابع طبیعی و دارابودن کمترین مساحت در میان کشورهای گروه G 20 به عنوان یکی از اقتصادهای نیرومند دنیا تلقی می شود. اقتصاد کره ی جنوبی، چهارمین اقتصاد بزرگ آسیا و سیزدهمین در دنیاست. همانند آلمان غربی و ژاپن ، صنعتی سازی سریع از دهه ی 1960 کره ی جنوبی را به یکی از بزرگترین کشورهای صادر کننده در جهان تبدیل نمود. این کشور هفتمین شریک بزرگ تجاری آمریکاست. کره ی جنوبی دومین میزان ذخایر را درمیان کشورهای توسعه یافته داراست و همچنین ششمین ذخایر ارزهای خارجی را در جهان داراست. با وجود دارا بودن وضعیت توسعه یافته ، کره ی جنوبی حرکت خودرا به سوی رشد اقتصادی سریع همراه با بالاترین میزان تولید ناخالص ملی، صادرات و تولیدات صنعتی در جهان توسعه یافته را ادامه می دهد. در اکتبر سال 2008 ،IMF پیش بینی کرد که اقتصاد کره جنوبی در سال 2009 از کانادا و در سال 2011 از اسپانیا پیشی خواهد گرفت و سرانه ی تولید ناخالص این کشور در سال 2009 از نیوزلند، در سال 2012 از ایتالیا و در سال 2013 از اسپانیا بیشتر خواهد شد

[ویرایش] مردم و فرهنگ

اکثریت نژادی این کشور را کره‌ای‌ها تشکیل می‌دهند. مردم آن اکثرا پیرو آئین‌های بودائی (۴۷٫۲٪) کنفوسیوسی (۱۳٫۱٪) چوندوگیو (۳٪) و مسیحی (۱۴٪ پروتستان و ۴٪ کاتولیک) هستند. زبان رسمی ورایج زبان کره‌ای است.^{[نیازمند منبع]}

این نوشتار دربارهٔ درباره یک مکان جغرافیایی خُرد است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.

بیشتر جمعیت کره ی جنوبی در نواحی شهری زندگی می نمایند که به دلیل مهاجرت سریع از حومه‌های شهری در دوره ی توسعه ی اقتصادی سریع کشور در دهه‌های 1970، 1980، 1990است. شهر سئول پایتخت کره ی جنوبی، بزرگترین شهر و مرکز اصلی صنعتی این کشور نیز می باشد. سایر شهرهای بزرگ شامل بوسان(65/3 میلیون نفر)، Incheon (63/2 میلون نفر)، Daegu (53/2 میلیون نفر)، Daejeon(46/1 میلیون نفر)، Gwangju(41/1 میلیون نفر و Ulsan(10/1میلیون نفر )هستند.

علاوه برعامل ذکر شده، جمعیت بر اثر مهاجرت های بین المللی نیز شکل گرفته است. در پی تقسیم شبه جزیره ی کره ،که در نتیجه ی جنگ جهانی دوم صورت گرفت، تقریبا 4 میلیون نفر از کره ی شمالی به مرزهای کره ی جنوبی وارد شدند. این روند مهاجرت به داخل در طول چهل سال بعد به سبب مهاجرت - به ویژه به آمریکا و کانادا -  معکوس گشت. اگر چه با آغاز  رشد اقتصاد و دموکراسی در اوایل و میانه ی دهه ی 90  نرخ مهاجرت نسبت به دهه‌های پیش کاهش یافت.  جمعیت کره ی جنوبی در سال 1960، 25 میلیون نفر بوده و اکنون این کشور  دارای جمعیت 0000/540/49 نفری است. 

جمعیت منطقه

شهر

رتبه 11153200 Seoul ویژه ی شهر Seoul 1 4085300 Busan کلانشهر Busan 2 3053800 Incheon کلانشهر Incheon 3 2743800 Daegu کلانشهر Daegu 4 1442856 Daejeon کلانشهر Daejeon 5 1415953 Gwangju کلانشهر Gwangju 6 1156900 Ulsan کلانشهر Ulsan 7 1986904 Gyeonggi استان Suwon 8 1073069 Gyeonggi استان Goyang 9 1023009 Gyeonggi استان Seongnam 10 جدول شماره ی 1 : شهرهای پر جمعیت کره ی جنوبی (سرشماری 2007) کره ی جنوبی دارای جامعه‌ای همگن است که اکثریت مردم آن از نژاد کره‌ای هستند با این وجود جمعیت غیرکره‌ای ها در این کشور در حال افزایش - اگر چه اندک - است. مطابق آمار رسمی، در تابستان سال 2007 تنها کمی بیش تر از 1 میلیون خارجی در این کشور زندگی می کردند که این عدد شامل اتباع خارجی ، دانشجویان، جهانگردان و مهاجرین غیر قانونی بوده است. از میان آنها 749/104 نفر با کره‌ای ها ازدواج نموده اند. 051/404 نفر در کره کار می کنند و 273/225 نفر ازآنان زا نیز مهاجرین غیر قانونی تشکیل می دهند. میزان تولد در کره ی جنوبی پایین بوده و در حال حاضر بین 9 تا10 تولد در هر 1000 نفر در سال است. این نرخ تولد دومین میزان پایین در جهان بوده و انتظار می رود جمعیت کره ی جنوبی از سال 2019 کاهش یابد. زنان کره علاقه کمی برای زندگی در نواحی روستایی دارند. به همین سبب مردان کشاورز به ازدواج با اتباع خارجی و بیشتر اهالی شرق آسیا روی آورده اند. در سال 2007، 41% ازدواج در میان کشاورزان با اتباع خارجی بوده است. در این کشور 000/31 سرباز آمریکایی نیز زندگی می کنند.